Akdeniz’de yeni dönem

Ardan ZENTÜRK

Yunanistan Başbakanı Yorgo Papandreu’nun İsrail ziyaretini biraz “düşük ölçekli” tutmaya çalışması çok doğal…

Çünkü, çok önceden planlandığı bilinen ziyaret, Doğu Akdeniz ilişkileri açısından son derece “netameli” bir döneme rastladı. Yunan Başbakan, aylar öncesinde İsrail ziyaretini planladığında Türkiye ile İsrail, yaşanılan 2008-2009 Gazze gerginliği ve devamında Davos’taki meşhur “one minute” krizine rağmen hala “dost sayılabilir” iki devletti…

Ama Papandreu, İsrail topraklarına ayak bastığında, komşusu Türkiye ile İsrail’in yaşadıkları ağır krizi de omuzlarında hissediyordu…

MOSSAD’ın özel yorumu

“Mavi Marmara katliamı”ndan hemen sonra İsrail gizli haberalma teşkilatı MOSSAD’a yakınlığı tanınan debka.com sitesinde “Türkiye’yi kaybeden İsrail, Yunanistan’ı stratejik ortak olarak kazanıyor” başlığıyla bir yorum yer alıyordu. 4 Temmuz tarihli yorum, Başbakan Papandreu’nun, Yunan ve İsrailli iş çevreleri arasındaki ilişkileri güçlendirerek “Türkiye’nin geride bıraktığı ayakkabıyı giyme eğiliminde” olduğunu savunuyordu. Yoruma göre, tarihinin en ağır ekonomik kriziyle karşı karşıya kalan Yunanistan, İsrail ile sağlayacağı yeni ilişkiler sayesinde uluslararası finans dünyasından destek alacak ve “Yahudi sermayesi”nin akışı bu ülkenin ekonomik zorluklarının düzelmesine neden olacaktı!..

İsrail’deki aklı evvel stratejler, krizin başlangıç noktasında Türkiye’ye, “sen çekilirsen yerini Yunanistan doldurur” gibi, son derece sıradan ve hatta kaba bir siyasi mesaj vermeye çalışıyorlardı.

Ankara, Papandreu’yu bu açıdan tabii ki yakın takibe aldı. Türkiye-Yunanistan arasında bugün de süren “bahar havası”nı merhum İsmail Cem ile birlikte başlatan, Başbakan R.Tayyip Erdoğan’ın mayıs ayındaki Atina ziyaretinde bu sürece sadık olduğunu sergileyen Papandreu, MOSSAD’ın bu kaba yorumunu destekler hiçbir açıklamada bulunmadı.

“Ziyaretinizi Türk-İsrail krizi çerçevesinde değerlendirebilir miyiz” yönündeki bir soruyu da “Yanlış olur, çünkü bu ziyaret çok önceden planlandı. Tam iki yıldır, İsrail ile ilişkilerimizi güçlendirme kararı almıştık, ziyaret bu kararın devamıdır” diyerek yanıtladı.

Psikolojik açıdan zor

Yorgo Papandreu, başında bulunduğu partisi PASOK’un kurucusu babası Andreas Papandreu’nun ağır mirasını taşıyor Ortadoğu ilişkilerinde. İsrail, Andreas Papandreu’yu FKÖ’nün efsanevi lideri Yaser Arafat ile yakın ilişkisi, özellikle de Suriye ile “stratejik işbirliğine” varan yakınlığı nedeniyle her zaman “kara listede” tutmuştu.

İsrail’e göre “baba” Papandreu, “Filistin kaynaklı terörün” bir numaralı destekçisiydi. Zaten, İsrail’i ziyaret eden son Yunanistan Başbakanı bu ülkeye tam 30 yıl önce gitmiş, Yunanistan’ın İsrail ile olan diplomatik ilişkisini büyükelçilik seviyesine yükseltmesi için 1990 yılının beklenmesi gerekmişti. Yunanistan kamuoyu, son Mavi Marmara katliamı sonrasında İsrail’e en az Türk kamuoyu kadar tepkiliydi.

Yunanistan’dan yararlanabiliriz

“İyi ilişkiler içinde olduğumuz” Yunanistan’ın, İsrail ile ilişkilerini geliştirmesi, kriz anlarında yeni diplomatik kanallar kullanımı açısından hayırlı bir gelişmedir. Yunanistan’ın, tarihi açıdan son derece iyi ilişkiler içinde bulunduğu Suriye ile İsrail arasında diplomatik kanal görevi üstlenmesi ise bütün Ortadoğu açısından faydalı bir zemin yaratacaktır.

Tabii ki, Atina’nın gücü ne Türk-İsrail ne de Suriye-İsrail arasında net bir arabulucuk üstlenmeye yetmez ama, bu devletler arasında “güvenilir diplomatik kanal olma” görevi Yorgo Papandreu’ya yakışacak bir misyon gibi görünmektedir.

CHP’nin ekseni kaydı!

Ardan ZENTÜRK

Enteresan bir lider karakteri ile karşı karşıyayız…

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun Avrupa Birliği ile ilgili açıklamaları, Türkiye’nin değil ama, ana muhalefet partisinin ciddi bir “eksen kayması” ile karşı karşıya olduğunu işaret etti…

Bakıyoruz, Türkiye’nin Avrupa Birliği tam üyelik sürecindeki çalışmalar, arada yavaşlasa bile, devam ediyor… Ankara’dan yapılan açıklamalarda ise Türkiye’nin AB ile uyumlu demokratik devlet nizamına sahip olması açısından çok ciddi bir mücadelenin verildiğini vurgulanıyor.

Oysa, senaryo ne kadar kolaydı: Amerikan ve Avrupa basınının belli köşelerine yerleştirilmiş “sözde” kalemler yazıvermişti: Türkiye İsrail ile boğuşuyor, o halde ekseni kaydı, işbaşındaki İslamcılar, bu ülkeyi, İran’la Suriye’nin yanında maceraya sürüklüyorlar…

Dünyadaki gelişmeleri “google”layarak izlemeye çalışan amatör siyaset meraklısı birinin orta halli zekasından çıkabilecek bu “yüksek”(!) yoruma -nedense- Türkiye’den balıklama atlayan pek çok yazar-çizer tayfası çıktı ama, Kılıçdaroğlu’nun açıklamaları bir başka…

CHP lideri, Avrupa Birliği üyesi bir Türkiye’ye inanmıyor!..

Avrupa Birliği tam üyelik sürecindeki Türkiye’nin gerçekleştirmeye çalıştığı demokratik reformları önemsemiyor!..

“Avrupalı Türkiye”nin Mustafa Kemal Atatürk’ün bu ülke için ortaya koyduğu “muasır medeniyet” hedefinin en önemli süreci olduğunu görmezden geliyor!..

Bir garip açıklama

Öncelikle, hurriyet.com.tr Ankara Temsilcisi meslektaşımız Zeynep Gürcanlı’ya teşekkür borçluyuz. 20 Temmuz Kıbrıs Barış Harekatı kutlamaları nedeniyle bulunduğu KKTC’de Kılıçdaroğlu ile oturmuş, tatlı bir sohbet koyultmuş. Kılıçdaroğlu o sohbet sırasında aynen şöyle demiş: Kıbrıs çözülmezse, Avrupa Birliği Türkiye’yi almayacak diyorlar. AB, Türkiye’yi zaten almayacak. O zaman müzakerelerde bu ısrar niye? Avrupa’ya iyi görüneceğiz diye sürekli müzakere sürecinde ısrar etmenin anlamı yok. Ben olsam Maraş’ı da açarım.”

Vay canına…

Zeynep Gürcanlı, deneyimli bir gazeteci… Açıklamanın muhtemel sonuçlarının tabii ki farkında… CHP liderine, sohbet ortamında söylenen bu sözleri yazıp yazamayacağını sormuş “yazabilirsiniz” yanıtını almış…

İyi ki de öyle olmuş, biz de muhtemel iktidarı halinde Türkiye’yi “Batı dünyasının içinde çekip çıkaracak” bir lider portresi ile tanışmış olduk…

Avrupa şokta!..

Dünya medyasına hakim “Yahudi lobisi”nin propaganda kampanyası ile “İslamcı” olarak tanımlamaya çalıştıkları işbaşındaki hükümette Avrupa rotasından dönüş yok. Kendine hem “Atatürkçü” hem de “sosyal demokrat” diyen partinin lideri ise başka sulara yelken açmış bile…

Gürcanlı, haberinin takipçisi. Avrupalı büyükelçilere sormuş. Yanıtlar manidar: Biz Kılıçdaroğlu ile 24 Haziran’da buluştuğumuzda böyle söylememiş, AB sürecine bağlı olduklarını hatta bu süreci CHP’nin başlattığını söylemişti… Şaşkınız…”

Neye şaşırıyorlar?..

Merak ettim, minik bir araştırma yaptım… Şu sözler de Kılıçdaroğlu’na ait: “Nedir AB? Biz muhtaç değiliz AB’ye. İçi çürüyen bir Avrupa’nın bekleme odasında yıllarca unutulmak ağırımıza gidiyor. Almazlarsa biz yolumuza bakarız. AB’ye muhtaç değiliz. Güçlü olan biziz…”

Bu lafları ettiğinde henüz lider değil… 25 Mart 2010 günü CHP Grup Başkanvekili şapkasıyla katıldığı Sakarya Üniversitesi’ndeki bir toplantıda kürsüden söyledikleri sözler bunlar… Bu açıdan baktığınızda, KKTC’de gazeteci Gürcanlı’ya söyledikleri “normal” düşüncelerini gösteriyor, 24 Haziran’da Avrupalı büyükelçilere “numara yapmış.”

Baasçılık kötü gelenektir

“Sosyal demokrat” kimlik taşıdığını savunan bir partinin 12 Eylül askeri darbesinin izlerini silmeyi amaçlayan bir anayasa referandumunda “hayır” kampında yer almasını kolay anlamamızı sağlayan beyin kimyası bu.

Avrupa’yı sevmiyor. Onun devlet sistemimize kazandırabileceği “demokratik kimliğe” uzak duruyor. Hatta, “demokratikleşme”nin Türkiye’nin “bütünlüğüne kast edebilecek” bir kavram olduğu düşüncesi içinde.

Bu tür bir eksen kaymasının sonu, eğer CHP’nin siyasal kimliği göz önünde bulundurursanız tabii ki, İslami bir diktatörlük değil, doğrudan Baasçı bir yapılanmadır.

Milliyetçiliği militarizmle birleştiren, araya siviller için oynama alanları bırakan garip bir kokteyl.

Bakın ben bu işten ciddi endişe ederim…

Askersiz savaş!..

Ardan ZENTÜRK

ANKA, Mavi Marmara katliamı sonrasında İsrail’e verilen en -net- cevaptır. Savunma Sanayi Müsteşarı Murad Bayar ve çalışma arkadaşlarını, onların arkasına parayı ve siyasi iradeyi koyanları… Herkesi kutlamak gerekiyor… İnsansız Hava Aracı (İHA), ANKA, Türk savunma sanayini ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin savunma kabiliyetini çok yüksek irtifalara taşıyor kuşkusuz. Bugüne kadar, Türkiye’yi “doğal pazar” olarak görme alışkanlığındaki “eski” stratejik ortağımız İsrail açısından ise artık her şeyin değiştiğini işaret ediyor…

Ama, daha alınacak çok mesafe var… Hele konu “savunma sanayi ve savunma teknolojileri” ise durup düşünmek gerekiyor. Biz, burada “ilk ulusal İHA’mızın keyfini çıkarırken”, Amerikalı öte yanda, yoğunlaştırılmış lazer ışığı ile havadaki bir İHA’yı vuruverdi…

Demek, bu işler, “ben de yaptım oldu” deyip rehavete kapılmakla olmuyor…

Türkiye açısından önemli bir örneğin bilgisi yeni bilgisayarımın ekranına düştü, İsrail’den… Geleceğe dönük olarak paylaşmakta yarar var…

Asker muharebeden çekiliyor

Bugünlerde, İsrail ordusunda görevli kadın askerlerin çok farklı bir görevi var: Komuta merkezinde oturuyorlar, gözler ekranda, ellerinde playstation tarzı joystickler, düşman vuruyorlar!.. Rafael firmasının geliştirdiği programın adı Spot&Shoot… Gazze sınırında, elektrikli teller arkasında her yüz metrede bir inşa edilen kuleler var. İçlerinde Spot&Shoot’a bağlı kameralar ve makineli tüfekler bulunuyor. Kadın askerler, ekranlardan sorumlu oldukları alanın görüntülerini izliyor, terörist sızarsa, joystick’teki bir düğmeye basıyor, o kadar! “Terörist” denilen şahıs açısından ölüm kendisine en yakın kuleden geliyor.

Rafael’in Başkan Yardımcısı Giora Katz’a göre “Spot&Shoot” geleceğin savaş araçlarının öncüsü…

Firmanın Teknoloji Geliştirme Daire Başkanı Oren Berebbi şöyle diyor: “İnsansız savunma araçlarının cephenin bütün alanlarına hakim olmasını hedefliyoruz. Ana görevimiz askerleri riske sokmadan savaş kazanmak…”

Demek HERON, İsrail açısından askersiz savaş stratejisinin başlangıcıydı.

ANKA da bizim açımızdan bir başlangıçtır.

Bayar ve ekibine güveniyorum… Türkiye gibi terörist sızmalarının, evlatlarımızın ağır kayıplarına mal olduğu bir ülkenin “askersiz savaş alanına” adım atmasını hazırlıyorlardır.

Duyumlarım ASELSAN’da bu alanda çok özel ve sonu hayırlı projelerin devam ettiği yönünde. ABD’den zar-zor alınan Cobra helikopterine, Türk malı, “görev bilgisayarını” AR-GE 2004 projesi çerçevesinde yerleştiren ASELSAN’ın bu işi ileri götüreceğine eminim.

Amerika’nın tutumu

Türk Savunma Sanayi’nin son yıllarda yakaladığı yükseliş, “yakın dostlarımız”(!) arasında iyi karşılanmıyor olabilir. Amerika’nın terörle mücadelede en önemli silahımız olması planlanan Cobra helikopterlerinin tesliminde “gizli ambargo” uygulaması, hayati önemdeki ‘ulusal’ AWACS uçağının tesliminde neredeyse dört yıla varan gecikme… Bunlar unutulur gibi değil…

Bir uyarı daha… İsrail ve İran’ın askeri istihbarat uyduları tepemizde dolanıyor… “NATO rehavetine” artık gerek yok, GÖKTÜRK projesini hızlandırıp, “uzaydan askeri istihbarat kapasitemizi” devreye sokmalıyız.

Savaş artık, öncelikle, AR-GE laboratuarlarında kazanılıyor, bu bilinmeli…

Kardak cengaverleri!

Okuyan da, TSK’nın SAT komandoları ile gerçekleştirdiği Kardak Operasyonu’nu memleketin,”Kardak cengaverleri” Ertuğrul Özkök ile Fatih Altaylı’dan öğrendiğini sanacak. Arkadaşların yazıları üzerine medya tarihine dürüst bir notu düşmek gerekti: Kardak operasyonunu önceden haber alıp, ‘anında’ görüntüleyip, operasyonun tamamlanmasından sadece 30 dakika sonra Gümüşlük’teki canlı yayın aracından, ham bantı okuyarak Türkiye’ye aktaran STAR TV ekibinden muhabir Yunus Şen ve kameraman Gürsel Çelikkanat’ tır. Türk medya tarihinin ilk ‘naklen’ askeri harekat yayınıdır ve onların bu olağanüstü görüntülerini şafak saatlerinde yayınlayan genel yayın yönetmenleri olmaktan her zaman keyif almışımdır.

Afganistan: Vietnam!

Ardan ZENTÜRK

Artık, kabul etmemiz gereken açık bir gerçekle karşı karşıyayız: Afganistan Savaşı kaybediliyor.

Amerikan tarihinin “en acı askeri deneyimi” olarak kabul edilen Vietnam Savaşı, esas olarak, 1963-69 yılları arasında gerçekleşmişti. Afganistan, toplam 9 yıllık süreyle, “Amerikan tarihinin en uzun savaşı” oldu!..

Hindistan’ın önde gelen gazetecisi ve strateji uzmanı, dostum, İndranil Benarjie’nin son yazısı, “End Game in Kabul” (Kabil’de Son Oyun) başlığını taşıyor ve Irak’tan tanıdığımız yeni komutan David Petraeus’un bölgeye intikalinin “yenilgi sürecini” değiştirmeyeceğini savunuyor.

Doğrudur… Petraeus’un Afganistan’a, “arkasında iç savaşla yıkılmış ve savaşmaya devam eden bir ülke bırakmak amacıyla” gönderildiği çok iyi anlaşılıyor.

Bakın, neden…

Irak’taki felaketin sorumlusu

Gen. Petraeus’un, Kabil’e indiği gün, makama Amerikalılar tarafından oturtulmuş Afganistan Cumhurbaşkanı Karzai ile büyük bir anlaşmazlık içine düşmüş olması bir tesadüf değil.

Irak’ta “kontrolü sağlamak için” ülkenin Şii-Sünni ayrımını kaşıyıp, sonuçta yaklaşık 600 bin masum sivilin ölümüne neden olan “iç savaşı tetikleyen” generalin, Afganistan’a da benzer bir strateji ile geldiğini Karzai bilmiyor mu, biliyor…

Anlatalım…

Gen. Petraeus, Irak işgalinin başlangıcından itibaren, bir ara sayıları 175 bine kadar ulaşan Amerikan işgal kuvvetleriyle böyle bir ülkeyi kontrol edemeyeceğini anlamıştı. O sırada, “Irak direnişi” ülkenin merkezindeki “Sünni üçgende” sürüyordu. General, bu direnişe karşı kullanılmak üzere, derhal “Irak Özel Kuvvetler Komutanlığı”nı oluşturdu. Ne garip!.. Bu komutanlık bünyesinde silah altına alınıp Amerikalılar tarafından eğitilen Iraklılar’ın hepsi, Şii’ydi.

Şii’lerin, Sünni direnişine karşı Amerikalılar tarafından eğitilip silahlandırılması, bu ülkedeki “Sünni-Şii iç savaşının” başlangıç noktasıydı ve bunu, bölgeye “istikrar getirmek için geldiğini söyleyen” bir gücün komutanı yapıyordu!..

Tavşana kaç tazıya tut

Gen. Petraeus’un Irak’ı “sürekli iç savaşta tutma” stratejisinin ikinci aşaması, “Sünni milislerin örgütlenmesi ve silahlandırılması” oldu. Amerika bir zamanlar savaştığı unsurları bir araya getirip “Irak’ın Evlatları” gibi tuhaf isimler altında milisleştirdi ve “İran’ın gücünü artıran Şii milis örgütlenmesine karşı” savaşmalarını sağladı.

Bir dönem Şii’lere para ve silah veren Amerika bu kez aynı işi Sünniler’e yapıyordu. Sonuç, “yeni savaş baronlarının” güçlenmesi, Sünni aşiret reislerinin ağırlığının artması ve ülkenin bir “idam mangaları cennetine” dönüşmesiydi.

Gen. Petraeus, Amerika açısından doğru olanı yapmıştı: Irak’ta yerel hiçbir unsurun ülkenin tamamına hakim olmaması ve bu unsurlar arasında silahlı çatışmaların devamı Washington için esastı… Öyle de oldu…

Afganistan’da yenilirken

Gelişmelerin perde arkasını tam olarak incelediğinizde, Bush yönetiminin Yahudi lobisi ve İsrail’in baskısıyla başlattığı Irak Savaşı’nın Amerika açısından artık tam bir felakete dönüştüğünü görmek mümkün. Amerikan kuvvetlerinin ülkeden çekilmesi halinde neler olacağını da artık çok iyi anlıyoruz.

…Ve Gen. Petraeus’un, Kabil’e, “Taliban ve El-Kaide unsurlarına karşı Afgan köylülerin silahlandırılmasına” yani, Afganistan’ın tamamında yeni bir “koruculuk sistemi” planı ile inmiş olması beklenilen bir gelişme.

Cumhurbaşkanı Karzai, -haklı olarak- bölgesel aşiretlerin tıpkı Irak’ta olduğu gibi silahlandırılması ve Afgan fakir köylülerin “maaşa bağlanarak” Taliban’a karşı cepheye sürülmesine dönük bu plana karşı çıkıyor. Karzai’ye göre bu planın işlemesi, zaten etnik ve siyasi açıdan bölünmüş olan ülkenin “asla sonlanmayacak” bir iç savaşa sürüklenmesi demek.

Dostum Indranil Benarjie ise yazısında zaten, Amerika’nın Afganistan’da artık “Karzai gibi merkezi yönetimi temsil eden karakterlere” ihtiyacı kalmadığını, yerel unsurlar ve Taliban ile anlaşmayı öngören bir politikaya yöneldiğini söylüyor.

9 yıl sonra Irak ve Afganistan’da sonuç tam bir felakettir ve her iki ülke de Amerika sayesinde adım adım bir dönemin kanlı ülkesi Kamboçya örneğine doğru ilerlemektedir.

Amerika’nın Güney Asya’dan geri çekilmesi sonrasında bu ülkede yönetimi devralan Kızıl Kmerler’in toplam iki milyon insanı “ölüm tarlalarında” yok ettikleri 1975-78 yılları arasındaki korkunç günlere…

Müslüman coğrafyanın iki “kanayan bölgesi”, Irak ve Afganistan’ın geleceğine ilişkin çok teori üretildi. Gelinen noktada benim basit bir önerim var: Sadece Vietnam ve Kamboçya’ya dönüp bir bakın, neler yaşanmış.

‘Özel ordu’ olmaz!..

Ardan ZENTÜRK

Zaman akıp geçiyor…Demek, o günlerde “korgeneral” üniforması taşıyan Necdet Timur’un, Çanakkale’den beri aramasının üzerinden 15 yılı aşan bir zaman geçmiş. Sanıyorum 1994 yılı. Ankara Temsilciliği’ni sürdürdüğüm STAR TV’de yaz aylarında yeni bir program başlatmışız: Başkent Ankara.

“Ankara ekibi” olarak güzel bir iş çıkartıyoruz, bütün bir haftanın hay-huyu içinde kaçıranlar için  siyasette bir haftanın özetini sunuyoruz.

Prof.Dr.Tansu Çiller, “1993 yılında yaşanılan olağanüstü gelişmeler sonrasında” paraşütle indiği başbakanlık makamında hala stajyer gibi…Emniyet Genel Müdürlüğü makamında oturan Mehmet Ağar ‘ın ise “terör tehditini kullanarak siyaseti tanzim etme planları” bütün hızıyla sürüyor.

Henüz, 1996 yılındaki Susurluk Skandalı patlak vermemiş, Çiller de, “devlet için kurşun atan da yiyen de şereflidir” sözünü söylememiş ama, gidişat o yönde.

PKK iç güvenlik tehditinin Türkiye’yi geleneksel askeri vesayetin de ötesine, diktatoryal/ polis devleti nizamına sürüklemek için kullanıldığı özel günler.

Gözlerin, “10 bin kişilik özel bir orduya dönüştürülme” planlarının ortaya çıktığı, 1993 yılında kurulmuş Emniyet Genel Müdürlüğü Özel Harekat Daire Başkanlığı’nda olduğu bir dönem. Özellikle Gölbaşı’ndaki üs…

Başkent Ankara ekibi olarak buradaki eğitimi, hazırlıkları görüntüleyip kamuoyuna aktarabilmek için izin başvurusunda bulunuyoruz, kabul ediliyor.

Yaptığımız çekimlerden ortaya çıkan tablo, ürkütücü…Programın sonunu şu sözler ile tamamlıyorum: “Ağır terör tehditi ile karşılaşan Latin Amerika ülkelerinde de bu tür para-militer (yarı-askeri) güçlerin oluştuğunu gördük. Devlet içindeki bu tür örgütlenmelerin demokrasi açısından yüksek risk taşıdığını da…Endişeliyim…”

“Dostum” Necdet Timur Paşa’yı bana telefon açmaya ve bu kadar rahat konuşmaya teşvik eden de belki bu yorumumdu.

O dönemde merkezi Gelibolu/Çanakkale’deki 2’nci Kolordu Komutanı görevini yürütüyordu ve telefondaki şu sözleri benim açımdan geleceğe dönük bir uyarı anlamı taşıyordu: “Programını izledim Zentürk, eğer Ağar senin dostunsa söyle ona, benim burada kolordu komutanlığının bünyesinde çok geniş araziler var. Bıraksınlar Gölbaşı’yı falan gelsinler buraya, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin uzman kadrosu ile onlara tam bir askeri eğitim verelim. Göbekli, bıyıklı ve üniformalı…Olmaz…Belli ki eğitimlerinde bir disiplin sorunu olacak…”

Timur Paşa, sonuna kadar haklıydı!..1990’lara damgasını vuran yargısız infazlar, köy yakmalar, teröre karşı mücadele adı altında yaşanılan çeteleşmeler, askerliğe orgeneral olarak Birinci Ordu Komutanlığı makamından veda eden bu önemli askerin kaygılarını haklı çıkardı.

Bu nedenle, AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Çelik’in Habertürk’ten Ünsal Ünlü’nün sorularını yanıtlarken söylediği “Özel Harekat Timleri içinde çok yanlış adamlar vardı. Bıyıkları aşağıya doğru sarkık, tipik MHP militanı görüntüsü veren insanlar vardı. Ellerinde uzun namlulu silahlar, özel arabalarla gezen. O insanların yanlış davranışları bölge halkı üzerinde müthiş  olumsuz etki yarattı ve bölge halkından bir çok insanı PKK’nın safına itti” yönündeki sözler bir gerçeği yansıtmaktadır. Bu gerçeği “badem bıyıklılar” polemiği ile yanıtladığınız taktirde yaşanılan acı deneyimleri ört-bas etmekten başka bir iş yapmamış olursunuz.

Eğer Türkiye “Susurluk Skandalı”nı dört başı mamur bir şekilde yargılayıp, bütün gerçekleri ortaya çıkarabilseydi, bugünkü Ergenekon duruşmalarının tarihi çok öne alınmış olmaz mıydı?

Bu nedenle, Başbakan Erdoğan’ın, TSK bünyesindeki komando birliklerinde zaten başlatılmış olan yeniden yapılanma süreci doğrultusunda özel sınır birliklerinin kurulacağını açıklaması rahatlatıcıdır. Türkiye’de 1990’lı yıllarda bazı aklı evvellerin “darbeye karşı da en büyük güvence” olarak tanıtmaya çalıştıkları polis içindeki “yarı-askeri yapılanmaların” son tahlilde “askeri müdahale zemini yaratıcı” ve “darbe tetikleyici” kimliği olduğunu bilerek hareket etmek zorundayız.

Sınırları beklemek, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin “asli” işidir.

Ardan ZENTÜRK

Kendine “liberal” sıfatını yakıştıran kalemlerin, iş, Türkiye-İsrail gerginliğine gelip dayandığında, “meselenin perde arkasındaki gerçek konuyu” ört-bas eden yaklaşım göstermesi hayli ilginç. “Türk demokrasisi”nin gücünün içinde bulunduğu bölgeyi “yeniden şekillendirdiği” bir dönemden geçiyoruz. Eğer, Erdoğan-Davutoğlu ikilisi, Ecevit-Erbakan ikilisinin 1974’teki kararlılığının benzerini sürdürürlerse, bu gerçekleşecektir.

1974’te, Türkiye’de, “askeri müdahalelere rağmen” ayakta durmayı başarmış bir “demokratik koalisyon hükümeti”, Yunanistan’da ise “faşist albaylar cuntası” işbaşındaydı. Cunta, Kıbrıs’ta darbe yapıp, bir de Türk nüfusa karşı “etnik temizlik harekatını” başlatınca olan oldu, sonunda kazanan “demokrasi”ydi. Yunanistan bugünkü demokrasisini, Türkiye’ye borçlu.

Gelişmeler bugünkü seyrinde devam ederse, İsrailliler de yakın gelecekte, “Türk demokrasisi”nin kendilerini, bir “faşizm belasından kurtardığını” söyleyecek.

Bizim “liberaller” bir türlü -nedense- anlatamıyorlar, biz anlatalım…

Irkçılığın yükselişi

İsrail, takvimlerin 2006’yı gösterdiği günlerde, Batı Şeria’yı kendisinden ayıran tam 703 km’lik “güvenlik duvarı” inşasına karar aldığında, dünya bunun, “intihar saldırılarına karşı önlem” olarak algılamayı tercih etti. Oysa, Filistinlilerin yaşadığı bölgeleri, bir dönemin Güney Afrika’daki ırkçı rejiminin zenci mahallelerini kullandığı gibi kullanan, nüfusu “ucuz işçi” sıfatıyla sabah bölgesine alıp, akşam dönmeye zorlayan İsrail açısından bu uygulama farklı boyutlar içeriyordu. Günümüzde önemli bir bölümü tamamlanmış olan “duvar” bir dönemin “Berlin Duvarı”ndan çok daha derin bir ayrılığı sembolleştirdiği için (Berlin Duvarı siyasiydi, İsrail’in ördüğü etnik ve dini kimlik taşıyor) artık “ırkçılık duvarı” olarak değerlendiriliyor. Bu işi yapan bir “zihniyetin” Gazze’ye abluka uygulamakta ısrar etmesi bir tesadüf olabilir mi?

Aydınlara faşist baskı

İsrail’deki “faşist yapılanma” açısından ağır darbe, bu yılın şubat ayında BM’nin Gazze olayları için hazırlattığı “Goldstone Raporu” ile yaşandı. Güney Afrikalı “Yahudi asıllı” yargıç Richard J.Goldstone raporunda, İsrail’in Gazze’ye karşı gerçekleştirdiği saldırıların insan hakları açısından bir “trajedi” olduğunu savundu.

Raporun İsrail’e yansımasında ise hedefe oturtulan isim, “sol-liberal kimliği” ile tanınan Naomi Chazan’dı. İsrail’in radikal eğilimli Maariv gazetesi veya hükümet tarafından üniversitelerde örgütlenmesi sağlanan aşırı sağcı-faşist Im Tirtzu hareketine göre, İsrail’i zor durumda bırakan bütün bilgileri Goldstone’a , Chazan’ın başkanı olduğu New Israel Fund (Yeni İsrail Fonu) vermişti.

İsrail parlamentosu bir alt komite kurdu ve Fon’un gelir kaynaklarını araştırmaya başladı, medyanın hemen tamamı Chazan’ın başkanlığının sona ermesi için kampanya başlattı ve ünlü Jarusalem Post gazetesi bu liberal kalemin köşe yazılarına derhal son verdi!..Gelişmeler, bağımsız Haaretz gazetesine göre, kelimenin tam anlamıyla bir “cadı avı” ve 2’nci Dünya Savaşı sonrasında liberal Amerikan aydınları arasında terör estiren McCarhyizmin yeni örneğiydi.

Hükümet de harekete geçti, ve kendisini “İkinci Siyonist Devrim’in Bayraktarı” olarak tanıtan faşist gençlik hareketi Im Tirtzu’nun “solcuların elinde olduğuna inandığı İsrail üniversitelerinde hakim olması” çalışmalarını başlattı. Bugün İsrail, “bağımsız düşünen akademisyenlerin” faşist bir hareketin ağır baskısı altında olduğu bir devlettir. Bu devlet, daha geçtiğimiz günlerde Yahudi asıllı liberal felsefeci Noam Chomsky’yi sınırından çevirmiş, ülkeye almamıştır!..

Ne yapmalıyız

Ortadoğu’nun “gerçek demokrasisi olmakta kararlı” olduğunu, 12 Eylül anayasal referandumu ile ispatlayan Türkiye’nin günümüzde izlemekte olduğu politikalar, adım adım İsrail’in “saklanmaya çalışılan gerçek yüzünün” ortaya çıkmasına neden olmaktadır.

Bu, bir Türk-İsrail krizi değildir. Bu “demokrasi ile faşizm arasındaki tarihi kavgadır.”

Türkiye, İsrail’in düşmanı olamaz!.. Türkiye, İsrail demokrasisi içinde palazlandırılan faşizmin düşmanı olabilir…

Bu nedenle, yapacağımız ana iş, İsrail’i, “bütünüyle hasım” olarak görmekten vazgeçmektir. Orada biz Türkiyeli demokratların tabii ki dostları da vardır ve o insanlar, her geçen gün biraz daha bizim desteğimize ihtiyaç duymaktadırlar.

Faşizme karşı mücadele küresel ortak bir değerdir ve Türk demokrasisinin mutlaka, İsrailli liberal demokratlar ve solcular ile çok sağlıklı ilişki kurması gerekmektedir.

Aksi halde ortalık, Binyamin Netanyahu, Ehud Barak ve Avigdor Lieberman gibi ırkçılara kalacaktır.

Akdeniz: İsrail’le savaş riski!..

Ardan ZENTÜRK

Tel Aviv’in yakında, “Gazze’de abluka kalkar ama, bölgenin askeri sınırları yeniden çizilir” demesi de bekleniyor… Bu tür bir teklif, kağıt üstünde İsrail’in terörizme karşı mücadele zemini gibi görünse de esas olarak bölgedeki doğalgaz ve petrol yatakları üzerindeki askeri hakimiyetinin sınırlarını oluşturacak. Şimdiden uyarıyorum…” (Gazze’nin asıl nedeni: Filistin doğalgazı, Star, 10.Haziran.2010)

İşte…Olan oldu…Yazımızın mürekkebi kurumadan, Doğu Akdeniz, tarihinde ilk kez, büyük bir “gaz savaşı”nın eşiğine geliverdi. Bundan sonra Türkiye’yi yakından ilgilendiren, Kıbrıs’ı, özellikle de KKTC’nin egemenlik haklarını doğrudan dokunan sıcak gelişmeler izleyeceğiz.

Son sözü baştan söyleyelim: İsrail’in Doğu Akdeniz’deki zengin doğalgaz yatakları üzerinde süren saldırgan politikası, bu kez Türkiye’yi, bir dönemin yakın müttefiki ile doğrudan askeri hesaplaşma içine çekebilir.

Lübnan’da savaş hazırlığı…

Hatırlatmakta yarar var. Bölgedeki askeri tansiyonu artıran gelişme, Gazze’ye dönük ablukasını, Filistin’in bu bölgesinin hemen kıyısındaki zengin doğal gaz yataklarına sahip olmakla taçlandıran İsrail’in bu kez Lübnan’a ait kaynaklara da el atması oldu.

İsrail’in ünlü dolar milyarderi Isaac Tshuva’nın öncülüğünde merkezi Houston-Teksas’da yer alan Amerikan Noble Energy firması Lübnan açıklarında tam 16 trilyon metreküplük bir doğalgaz alanı bulduğunu açıkladı. Açıklama, söz konusu projenin İsrailli ortakları İsramco Negev 2, Delek Drilling, Avner Oil Exploration ve Dor Gas Exploration’un uluslararası borsalardaki kıymetini artırdı.

İsrail, Filistin-Gazze kıyılarındaki Tamar ve Kıbrıs-Lübnan arasındaki Levithian doğalgaz alanlarıyla bir anda, “doğalgaz ihraç eden ülke” konumuna yükselme şansı yakaladı.

İsrail’in, “bütün çalışmaları, daha önceden ilan ettiğim 200 millik ekonomik alanda sürdürüyorum, bana kimse karışamaz, bölgedeki tüm doğalgaz benimdir” açıklamalarına beklenen sert tepki Lübnan’dan geldi.  Lübnan hükümetinin ortaklarından Hizbullah, İsrail’i, “Lübnan doğalgazına sakın dokunma” yönünde uyardı.

Lübnan Parlamento Başkanı Nebih Berri’nin şu  açıklaması ilginçtir: “İsrail şu anda bölgede büyük bir yarış başlatmış durumdadır. Amacı, bir oldu-bitti ile bütün doğu Akdeniz’in doğalgaz kaynaklarına sahip olmaktır. Şu anda sürdürdükleri çalışma doğrudan Lübnan kıta sahanlığı içindedir ve çıkaracaklarını söyledikleri gaz da Lübnan’a aittir. Lübnan hükümeti derhal ülkeye ait kaynakların aranıp çıkarılması için ruhsatlama çalışmalarına başlayacaktır.”

İsrail’den askeri tehdit…

Lübnan’daki bu gelişmeye İsrail’den yanıt beklendiği gibi geldi: Askeri tehdit!..

İsrail Altyapı bakanı Uzi Landau, Beyrut’taki gelişmeler sonrasında yaptığı açıklamada, “İsrail, Doğu Akdeniz’de ilan etmiş olduğu 200 millik ekonomik bölge içinde sürdürdüğü çalışmalarda bulduğu doğalgaza dönük bütün müdahaleleri askeri olarak durdurmakta kararlıdır. İsrail, şu anda Doğu Akdeniz’de sahibi olduğu bütün doğalgaz kuyuları için savaşmakta kararlıdır…”

Gözler Kıbrıs’ta…

Birleşmiş Milletler kararları, aralarında 400 mil mesafe olan devletlerin, kıta sahanlıklarını 200’er mil olarak belirlemelerini kabul ediyor. Kıbrıs’la İsrail’in Hayfa limanı arasındaki mesafe ise sadece 148 mil!.. Bu durumda, ilgili devletler ekonomik bölgelerini söz konusu mesafenin yarısı olarak ilan edebiliyorlar ve bu uygulama, kıta sahanlığı altındaki ekonomik değerleri değil, sadece balıkçılık sektörünü ilgilendirebiliyor. Tersi durumlarda, tarafların, Türkiye ile Yunanistan arasında Ege’de olduğu gibi, önce kıta sahanlıklarının sınırları hakkında anlaşma görüşmeleri yapmaları gerekiyor.

İsrail’in Gazze (Filistin) Lübnan ve hatta KKTC’ye ait doğalgaz rezervlerine el koyduğunu açıklaması tam olarak bir oldu-bitti olarak değerlendiriliyor.

KKTC ve Türkiye…

Nitekim, Kıbrıs Rum yönetimi, İsrail ile Tamar doğalgaz bölgesi çerçevesinde bir ruhsatlama anlaşması yapmış, Türkiye, Rumlar’ın “Türkiye’nin ekonomik alanı” olarak kabul edilen Doğu Akdeniz’de doğalgaz ve petrol arama ruhsatı veremeyeceğini dünyaya duyurmuştu. Rumlar ise, söz konusu gerginliğin devam etmesi halinde, Türkiye’nin AB müzakerelerinde “enerji bahsi”ni açtırmayacaklarını söylemişlerdi.

İsrail’in, Doğu Akdeniz’deki “saldırgan enerji” politikaları, sadece Filistin ve Lübnan’ı değil, harita nedeniyle Kıbrıs’ı da ilgilendiriyor. Özellikle KKTC ve bağlantısında Türkiye’nin hakim olduğu bir bölgede “savaş rüzgarları” daha sert esmeye başlıyor. Gelişme…Kritiktir…

Ardan ZENTÜRK

Türkiye aleyhtarı Amerikan salvolarını biz de medyadan izliyoruz. Bugüne kadar, İran’a ambargo konusunda BM Güvenlik Konseyi’nde kullandığımız ‘hayır’ oyu karşılığında Washington’dan bir tek resmi kelime duyduk; hayal kırıklığı…

Bizden çekimser kalmamızı istemişlerdi. Biz ise onlara Tahran Protokolü’ndeki imzamızı çiğneyemeyeceğimiz, izlediğimiz politikaları bırakamayacağımız, önemli olanın bu aşamada İran’ı masada tutmak olduğunu ve oyumuzun esas olarak kararın zamanlamasını hedeflediğini söyledik. Şu anda stratejik ortaklığımızın tüm kurumları düzenli olarak çalışıyor. Bazı konularda tartışmamız normaldir…”

Ankara’daki muhatabımız, Obama-Erdoğan buluşması öncesinde Türk-Amerikan ilişkilerinde esen sert rüzgarları böyle anlatıyordu…

Evet…Ankara-Washington hattında zamanla tamir edilmesi gereken zorluklar var ama, bu, ilişkilerin yeniden tanımlanmasını gerektirecek boyutta elbette değil… Ama, Amerika’nın Doğu Akdeniz-Ortadoğu güvenlik kulvarında derin bir yara açan Türk-İsrail krizi Washington’un önündeki en büyük sorunlardan biri olarak duruyor kuşkusuz.

Gazze bağlantılı değil…

Önce bir noktayı belirtmekte yarar var. Beyazsaray’da 7 Temmuz’da gerçekleşmesi beklenen Obama-Netanyahu görüşmesinden “Gazze ablukasının kalkması” kararı çıkması evet, diplomasi sözlüklerine bir “Türkiye başarısı” olarak yansıyacaktır ama, bu ilişkilerin düzeldiği anlamına asla gelmeyecektir. Nedenini muhatabımız şöyle anlatıyor: “Bizim İsrail’den iki ana talebimiz var. Özür ve tazminat. İsrail karasularından 72, kendileri için ilan ettikleri güvenlik koridorundan 64 mil uzaktaydı Mavi Marmara. Ayrıca geminin burnu güneye yani Mısır limanına dönüktü. Bastılar, kurşunladılar ve silahsız vatandaşlarımızı öldürdüler. Açıkça özür dilemek ve çağdaş bütün devletler gibi mağdurların ailelerine tazminat ödemek zorundalar. Bunu  yapmazlarsa ilişkiler bugünden daha kötü olacak. İsrail’e bildirdik. Zaman da kısalıyor, onlar hala toz bulutu yaratmaya çalışıyorlar. Bizi etkilemez. Bunlar olmazsa ilişkiler geriye dönülmez noktaya sürüklenir. Aksi halde Türkiye Cumhuriyet devlet olma vasfından istifa etmiş demektir.”

Obama’ya söylenen bu

Başbakan Erdoğan’ın Amerikan Başkanı’na ilettiği konuyla ilgili esas görüş bu…Washington, eğer, geleneksel politikaları doğrultusunda İsrail’e zaman kazandıracak manevraların yolunu açarsa, sorunun derinleşmesine ve iki önemli müttefikinin birbirlerinden kopmalarına neden olacak. Washington bunu görüyor, bu nedenle Dışişleri Bakan Yardımcısı Philip Gordon’un ağzından Türkiye’nin Batı’ya olan bağlılığını sorgulayan açıklamalar ile durum tespiti yapmaya çalışıyor.

Ama Erdoğan, Türkiye’nin net tutumunu aktararak aslında Obama’nın eline fünyesi çekilmiş bir el bombası tutuşturdu.

Obama’nın tek çaresi var: Netanyahu’dan o fünyeyi yerine takmasını istemek…

İsrail yapıcı değil…

İsrail’in Demokrat Obama’yı sevmediği ve ona prim kazandırabilecek manevralardan uzak durduğu çok açık. G-8 Zirvesi’nden çıkan “Gazze’deki durum daha fazla sürdürülemez” görüşünden sonra İsrail’in Beyazsaray buluşmasından önce  ablukayı kaldırması beklenmeli. Böylece, “Obama istedi, İsrail yaptı” yorumları önlenmiş olacak. İsrail’in ablukanın kalkmasının uluslararası düzeyde yaratacağı yeni havadan istifade, Türkiye’nin haklı taleplerini rafa kaldırma çabalarına yönelmesi de beklenilmeli.

“Gazze’den memnun oluruz ama, o, zaten uluslararası bir konudur, bu, bizim İsrail’den taleplerimizin yumuşamasına asla neden olmaz…” Muhatabımızın bu sözleri Türk-Amerikan ilişkilerinin orta yerine yerleştirilmeye çalışılan İsrail sorununun ciddiyetini göstermesi bakımından önemli.

Obama-Erdoğan ortaklığı…

Türkiye’nin “bölgesel güç” konumuna yükselmesi sonrasında Türk-Amerikan ilişkilerinin de yeniden tanımlanması değil ama yapılanması süreci yaşanıyor kuşkusuz. Bu ilişkiler Philip Gordon’un sergilediği ‘Soğuk Savaş alışkanlıklarıyla’  Türkiye’yi “bağlı ülke” olarak görme yönünde değil kuşkusuz. Obama-Erdoğan ikilisi sonuçları yakın gelecekte görülecek bir sentezi yaratıyorlar. Avrupa değerlerine bağlı, demokratik ve “barış gücü” yüksek bir devlet olarak Türkiye ile bölgesel ittifakı güçlendirmek, İsrail gibi sürekli “savaş lobisi” ile çalışan “sorunlu devletlerden uzak durmak…” Washington’da esen bu hava güçlendikçe İsrail, Yahudi lobisi ve ayrılmaz neo-con uzantıları Murdoch medyasındaki telaşın da yükseldiğini göreceğiz…

Ama yeni dönemde, Irak’tan Afganistan’a, Orta Asya’nın enerji istikrarından Balkanlar’a kadar uzanan coğrafyada Washington kiminle yürümek zorunda…İsrail’le mi?..Hadi canım sizde…

İş bu soruya gelip, yanıt Türkiye çıkınca birilerin vücut kimyası değişiveriyor…

Ardan ZENTÜRK

Güneydoğu’dan gelen şehit haberleri sarsıcı… Türkiye bir yanda tren istasyonlarında, otobüs terminallerinde davul-zurnayla evlatlarını askere yolcu eden ailelerin coşkulu kalabalıklarını, diğer yanda, sürüp giden kanlı bir hesaplaşmanın genç kurbanlarının cenazelerini yaşıyor. Netameli bir coğrafyada yaşamanın bedeli bu kadar ağır olmamalı!..

26 yıldır süren bir kanlı girdabın içinde bu ülkenin çocukları kaybolup gitmemeli…Evim, o davul-zurnalı askere yolcu etme coşkularının yaşandığı otobüs terminallerinden birine yakın, eşimle günlerdir giden o genç çocukların arkasından en az aileleri kadar dua ediyoruz… Hepsi sağlıkla gittikleri gibi, dönüp ailelerine kavuşsunlar!.. Bir garip dönem…

Bölgeden gelen farklı haberleri konuşmak için aradığım Diyarbakır Temsilcimiz Şeyhmus Çakan’ın, “Sanki bir güç bu bölgede atılmakta olan demokratik adımları ortadan kaldırmak, tekrar eski günlere dönmek için düğmeye bastı” sözleri kulaklarımda…

Diğer yanda İmralı’daki Abdullah Öcalan’ın yaptığı 7 Mayıs’ta yaptığı açıklama orada duruyor: “Son olarak mayıs sonu ve haziran başına kadar bekleyeceğim eğer çözüm konusunda bir irade gelişmezse ben artık aradan çekileceğim. Bundan sonra ben sorumluluk kabul etmeyeceğim. KCK’ye de diyeceğim ki “sağlık koşullarım artık elvermiyor”. Sonra Hükümet, Devlet ne yapar, KCK ne yapar, savaşırlar mı, barışırlar mı, kendi aralarındaki sorunları nasıl ele alırlar, kendileri karar verirler bunlara.”

Eh, dediği tarih bugündür. O halde, artık, “silahlı mücadeleyi kırlardan şehirlere yayacaklarını” söylemiş olan Murat Karayılan, Cemil Bayık ve Duran Kalkan gibi isimler ile karşı karşıyayız demektir.

O halde, ne tür bir PKK ile mücadele ediyoruz? Sanki karşımızda “gölgede kalmış” bazı kavramlar var. Çok başlılık örnekleri…

Kısa adı KCK olarak bilinen “Koma Civaken Kurdistan/Kürdistan Halklar Konfederasyonu” yapılanmasının PKK ‘dan ayrı, “siyasileşmeye dönük” ve “barışı arayan” bir başlangıç olduğunu savunan “uzmanlıkları kendilerinden menkul” pek çok meslektaş -ne yazık ki- yanıldılar. KCK’nın üç lideri olarak tanımlanan yukarıdaki isimlerin yaptıkları açıklamalar bu yapının da PKK gibi “savaşçı” zeminde hareket etmeyi hedeflediği gösteriyor.

Ama… Ortada önemli bir değişim var…

“Dağlara kulak veren” ve “silahlı güç kullanımını öngören” stratejilerin bütün bölge halkına sadece fakirlik ve yıkım getirdiğini gören “eğitimli-şehirli Kürt” ile “bu tür mücadeleyi neredeyse bir geçim kapısı haline getirmiş savaş yanlıları” arasında çok ciddi bir yol ayrımındayız artık.

PKK’nın o dağlarda askere sıktığı her kurşunun, “demokrasiye sıkılmış kurşun olduğunu” anlayan ve artık bu tür politikalardan uzak durmaya çalışan Kürtler’in sayısının arttığı “çok özel bir süreç”ten geçiyoruz.

Bu gelişme, PKK’yı şehirlerde, “ekmek parasının derdinde olan Kürt esnafa zorla kepenk kapattıran” en büyük eylemi de polis panzerine taş atmak sanan 18 yaş grubu lumpen Kürt gençliğinin hareketine dönüştürmektedir. Yaşanılan,  geleceğinin güvencesini en az Batı’da yaşayan Türk kadar “demokrasi şemsiyesi” altında gören Kürt için kabul edilebilir bir durum değildir.

Siyasete düşen görev…

PKK genel anlamda bir “kırsal milis” ve “kentsel lumpen” hareketine dönüştükçe, parlamentoda Kürtler adına siyaset geliştirmeye çalışan BDP ‘nin işi kolaylaşmaktadır. Bu partinin “demokrasisini geliştirmiş, AB tam üyeliğinde samimi ve ısrarcı Türkiye” sınırları içinde yaşamayı tercih eden eğitimli-şehirli Kürt nüfus ile kuracağı sağlıklı ilişkiler, zaman içinde bütün “açılım paketleri”nin yerli yerine oturmasına neden olacaktır. Bunun için, iş Türkiye Cumhuriyeti’ne sövmeye geldiğinde aslan kesilen bu politikacılardan biraz daha “cesaret” işaretleri almamız gerekmektedir. Onların göstereceği cesaret, sadece Kürtler’in değil, ortak demokrasimizin de kurtuluşu anlamına gelmektedir.

Ardan ZENTÜRK

Soruyu hemen yanıtlayalım yine: Zaten savaşıyorlar!..

Bu cümlenin iki farklı boyutu var: Birincisi, iki Kore, 1953 yılında sağlanan ateşkes sonrasında kalıcı bir barışa imza atmadılar, bu nedenle savaş “fiilen” sürüyor. Ama bırakalım yaklaşık 60 yıllık bir ateşkesi, Kore yarımadası, tam bir yıldır “savaş halinde…” Şimdi izlediğimiz gelişmeler, bu bir yılın son yansımaları sadece…

Bir yıl önceki muhtıra…

Diplomasinin generallerle birleştiği tozlu labirentlerine dönüp, biraz dolaşmakta yarar var: 27 Mayıs 2009. Güney Kore yönetimi, “Nükleer Yayılma Güvenlik Girişimi”ne üye olacağını açıkladı. Nedir bu, Türkiye’nin de üye olduğu kısa adı PSI olan “çok özel” mekanizma? Dönemin Amerikan Başkanı George W.Bush, 31 Mayıs 2003 günü Polonya’nın Krakow kentinde yaptığı açıklamada, mevcut uluslar arası hukukun, nükleer silah ve balistik füze üretip, bunları diktatörlük rejimlerine satan “bazı ülkeleri” durdurmakta yetersiz kaldığını, bu nedenle, “şüphelenilen tüm gemilerin aranması”na dönük bir mekanizmanın kurulması gerektiğini söyledi.

Devamında, 90 ülke bu girişime üye olarak, “şüphelenilen gemilerin uluslararası sularda durdurularak aranması” kavramına onay verdiler.

Pekiyi kimler bu uygulamaya karşı çıktı?..

Çin Halk Cumhuriyeti, Kuzey Kore ve İran!..

Kuzey Kore, savaş halinde olduğu Güney komşusunun bu örgüte üye olacağını öğrendiği gün şu açıklamayı yaptı: “Artık, 1953 yılında imzalanmış olan ateşkes anlaşmasını tanımıyorum ve gemilerime dönük, kendi kara sularıma dönük bir müdahaleye savaşla cevap vereceğim.”

Bir dizi çatışma…

Kore yarımadasını “dondurulmuş ateşkesten savaş ortamına taşıyan” bu gelişme sonrasında şu olaylar yaşandı…10 Kasım 2009: Güney Kore botları, Kuzey Kore istihbarat gemilerine ateş açtı. 27 Ocak 2010: Kuzey Kore topçusu iki Güney Kore deniz hudut alanına ateş açtı, Güney cevap verdi. 3 Şubat 2010: Güney Kore, Kuzey’in tehdit ettiğini ileri sürdüğü bu bölgeleri Birleşmiş Milletler bölge komutanlığının verdiği yetkiyle yasak bölge ilan etti. Kuzey’in buna yanıtı yine topçu ateşi oldu. 7-18 Mart

2010: Amerika ile Güney Kore bölgede büyük bir deniz tatbikatı gerçekleştirdi.  26 Mart 2010: Kuzey Kore denizaltısı Güney Kore’ye ait Cheonan savaş gemisini batırdı, 46 denizci öldü.

Bütün bu gelişmeler, zaten, Kore yarımadasının adım adım “nihai hesaplaşmaya” doğru ilerlediğini gösteriyor…

Ama…Ortada dikkat edilmesi gereken başka gerçekler var…

Savaşı zorlaştıran ne?..

Birincisi, Amerika’nın durumu. Washington zaten Irak ve Afganistan’da savaşıyor. Üçüncü bir savaşın birden patlak vermesine razı olur mu? Dünya ekonomisinin gelmiş olduğu hassas durum ortadayken, hayli zor. Üstelik, bu savaş, Irak ve Afganistan’dan çok farklı. Büyük Amerikan yatırımlarının yer aldığı dünyanın 12’nci büyüklükteki ekonomisi Güney Kore’yi yok edecek bir başka ekonomik dev Japonya’yı da tehdit altına sokacak bir dizi gelişmeden söz ediyoruz.

İşin ikinci yönü, Güney Kore kamuoyu. Bu ülkenin “solcu-ulusalcı aydın elit kadroları” bir kriz patlak verdiğinde, bütün kışkırtmaların Amerika ve ona bağlı işbaşındaki sağcı iktidarlardan geldiğine inanıyor ve sokaktaki insanı bu konuda ikna etmekte de hayli başarılılar. Düşünün, Güney Kore kamuoyu, Kuzey Kore’nin 1987 yılında bir Güney Kore sivil yolcu uçağını bombalamasını, dönemin devlet başkanı Chun Doo-Wan’a dönük 1983 yılındaki suikasti hatta, 1968 yılında Seul’un ticaret merkezine dönük terörist saldırıyı bile Amerika’dan bilmişti, başlangıçta!..

…Ve üçüncü neden, Kuzey Kore’nin iç dengeleri…Ülkenin efsanevi lideri Kim Jong-il’ in sağlık durumu berbat. Yerine geçmeye çalışan iki oğlu arasında ise büyük bir mücadele var. Bunlardan büyük olanı Kim Jong-chul Komünist Partisi’ne, onu geçmek isteyen Kim Jong-un ise generallere hakim. Zaten, son dönemde artan askeri gerginliği de Kuzeyli generallerin tırmandırdığı, bundan partinin hiç memnun olmadığı ifade ediliyor. Bir savaş halinde partinin kaybedeceğine, ordunun ülkedeki bütün kontrolü eline geçireceğine kesin gözüyle bakılıyor. Yani komünist siviller savaşa uzak duruyorlar.

Denklemler böyle…Bu denklemden hızlı bir savaş çıkar mı…Zor…

Ama Kore’deki askeri çatışmalara hazırlıklı olmalıyız..