Sevgi ve Korku…

Caner TEK

Birbirine zıt iki his, yan yana gelmediği düşünülen. Ama iç içe yaşayan ikiz kardeş iki kelime.

Sevmek mutlu olmak demek, mutlu olurken mutlu etmek demek. Bir bedeni sevmek, bir kuşu, bir böceği, yaşadığın şehri veya ülkeyi, memleketini sevmek ve hepsinin üstüne kendini sevmek. Büyülü bir kelime aslında. Zaman geçtikçe yaşlanan bedenine, ak düşen saçların anlatır geçmişi. Aynaya baktığında geçen yılların anısını hatırlatır sana.

Sevdikçe büyür insan.

Yüreklere atılan tohumların hasadı sevildiğinde yapılır, değeri anlaşılır.

Seviyorum, her şeyimi…

Geçen her yıla inat, tuttuğum kalemin biraz daha titreyerek yazdığı parmaklarımı.

Geçmişimi, geleceğimi, yazımı-kışımı, yaşadığım şehri, her şeyden önemlisi aşkımı seviyorum.

…

Korku…

Korku gelir peşinden sevginin. İkiz kardeşi, beraber yaşadığı sevgiyle, gizli kalmış gölgelerde kendini hissettirir ama görünmez hiçbir zaman. Korkuyla eş yaşar sevgi. Bir gölge gibi takip eder onu. Işık yükseldikçe büyüyen gölgeler gibi, sevgin arttıkça korkularında büyür ardından seni takip ederken.

Sevdikçe beslersin korkularını. İçten içe hiç farkında olmadan. Bir bakmışsın korkuların, sevginden de büyük. Artık yitirmekten korkmaya başlarsın sevdiğin her şeyi.

Uğruna savaşlar, kavgalar çıkarır, o korku. Sertleştirir ruhunu, acımasız bir beden olur yaşarsın taşlaşmış kalbinle.
Ve işte tam bu anda şeytan çıkar ortaya, sevdiğini kaybetmemek için yapılan her şeye destek verir ardından. İçten içe körükler, biraz daha hırslandırır seni, kaybetmemek için elindekilerini. Yerini korumak için hiçbir şey görmez gözlerin, kararır da kararır. Bazen makam uğruna, bazen üç kuruş para uğruna, sevdiğin için yaparsın tüm kötülükleri, kaybetme korkusuyla.

Korku ve sevgi, iki kardeş; Habil ve Kabil misali.

Sevdikçe büyüyen bir ruh, korkularında boğulmadıkça mutlu mesut yaşar devrin kalabalığında. Korkularına teslim olmuş bir beden, şeytanla dost harmanlar ruhunu. Binbir dalavereyle, kararan ruhunun gölgesi önüne geçer zaman içinde. Artık o beden, korkunun gölgesi olurken üstüne yansıyan ışıkla da büyüyemez, küçülür, küçülür.

Sevgi emek ister, sevgi fedakârlık ister, sevgi güven ister. Fedakârlık korkularını küçültürken, şeytanı yok eder, yüreğindeki güvenle birleşince.

Korku bedenleri zırh gibi sararken, sevgi çıplak bırakır,

Korku sardığına sıkıca yapışırken, sevgi özgürleştirir,

Korku ne kadar kabaysa, sevgi o kadar sevecen,

Korku susuz kalmış bir canlı gibi kuruturken içindeki varlığı, sevgi canlandırır,

Korku ne kadar saldırgansa, sevgi kucaklayandır her zaman…

Severken korkmadan sahip çıkmalı tutkusuna insan, korkularına yapışıp kaybetmemeli en değerli varlığı ruhunu.

İki duygu arasında git gel yaşamadan, sarılmalı sevgiye koşulsuz…

Ruhun Dili..

Caner TEK

Duygulardır ruhlarımızın dili. Bakışlarımızda gizli kalmış sevdalardır çoğu zaman hislerimizin tercümanı. Tanrının elidir kimi zaman kalbimize dokunan, bizleri uykumuzdan uyandıran. Kısa bir irkilmeyle kendimize getiren, aşkı anlık bakışlarla yaşatan. Söylenen sözler değildir asla ifadelerimiz, sözler sadece semboldür hisleri yansıtan.

Her şey ruhlarımızda gizlidir.

Yaşamın adaletsizliğinden dem vurup, hayatın çabalamayla geçeceğini düşünmüşüzdür çoğu zaman. İçimizi acıtan her olaydan sonra sormuşuzdur bu soruyu defalarca.

Bunlarla kavrulurken zihinlerimiz, bazen bırakıp gitmek de geçmiştir içimizden.

Ama hayat bir tecrübe değil mi. Mutluluğu hissettiğimiz ana değin acımıştır yüreklerimizi.

Duygularımız ruhlarımızın dili, içimizde esen fırtınaların, baharın yansıması yüzümüze yansıyan, gözlerimizle anlattığımız. Sevdaya tutulmuş ruhlarımız onların sırlarında saklı.

Yaşayan doğa yansıtır ruhumuzun halini. Her mevsimin esbabına bürünür ruhlar.

Sonbaharın hüznünü taşır bazen, bazen yazın güzellikleriyle coşarken sıcağında yanar, kavrulur.

Gelen kara kışla buz gibi olmuşken bir sevdayla ısınır ansızın.

Deniz…

Deniz ketum, deniz sırlarla dolu, tıpkı ruhlarımız gibi.

Beyaz dalgalarıyla kıyıya her dokunuşunda sırlarımı verir o sırları kıyıya salar köpükleriyle, sevdiğine bıraktığın bir buse gibi.

Bir bakmışsın dingin suları kabarmış ansızın denizin, sallamış küçük bir sandal gibi bir o yana bir bu yana, yaşamına eş. Fırtına sonrası bir yere fırlatıp atmış ruhunu, gece olmuş yıldızları sayarken bulmuşsun kendini, o buz gibi ayazında denizin, üşümüş bedenin.

Ruhunda hissettiklerin işte sırf bu yüzden deniz gibi sonsuz, deniz gibi masmavi.

Bazen kafanı kaldıracaksın, gökteki bulutların beyazlığı, korkularını saklamış olacak koynunda, mavisi yansıyacak gözlerine, bazense karası korkutacak seni. Göğün beyaz görüntüsünün altında binbir türlü özlem saklayacaksın, tıpkı ruhunun sandıklarına koyup beklettiğin hislerin gibi.

Bir günlük güneşe hasret mahpusun acısını hissedeceksin yüreğinde. Bilmediğim uzak ufuklara yol alıp, hiç ulaşılmamış diyarlara gitmek düşecek aklına.

Bir martı sesi duyacaksın gökyüzünde. Kanat çırpışlarıyla denizin üstünde kaybolurken sesi kalacak sadece kulaklarında. Çirkin sesinde büyük bir senfoninin tadını alacak benliğin.

Üzüleceksin, ardından bakakalmışken…

Ruhun ezilecek, tekrar bırakıp gitmek isteyeceksin, gidenin ardından. Ta ki içine düşecek sevdaya kadar.

Denizcinin sevdasını hissediyorum bir anlık, oturduğum kayalığın üstünde.

Hayat, denizde geçen bir yolculuk gibi bazen dingin bazen fırtınalı ama nereye gittiği bilinmeyen.

Seni nereye atarsa oraya gidilen, bazen bir adaya bazen bir limana sığınılan. Ruhunun nerede olduğuna değil nerede rahat ettiğine karar vereceksin bir müddet sonra. Ve hayat gemini orada demirleyeceksin sonsuza dek.

Ruhumuzun dili sevda, saklama ruhundan gelenleri, çekinme sal hislerini, sal ki özgür kalsın ruhun, son yanaşacağı limanda…

Hoyratça Geçiyor Zaman…

Caner TEK

Zaman hayatlara düşman gibi gözükse de aslında anlam katıyor her bir yaşama. Harcanan yıllara dönüp baktığında, gelecek günlere dört elle sarılıyor insan. Anlamsız geçen günlerine yanarken her bir zihin, gelecek günlerin hayaliyle kavruluyor yeni anılara yelken açmak için.

Gidenler dimağlarımızda izler bırakırken, yeni gelen yüzler farklı ufuklar açıyor önümüzde uzanan, sayısını hiç bilemediğimiz yıllara, belki kısa belki uzun olacak hayat mücadelelerinde.

Ölüm korkutuyor, yüzü soğuk olsa da bir gün geleceğini bilerek yaşatıyor yıllarımızı. Hoyratça harcamamak için daha bir değer veriyor bedenler yaşanan günlere. Şanslıyız bir nebzede olsa diğer canlılardan sırf bu nedenden dolayı. Bilincimiz ölümün varlığını bilerek sahip çıkıyor yaşanacak zamanlara, sırf boşa geçmesin diye.

Ertelediğimiz, tatmak istediğimiz o kadar şey var ki yaşamak denilen oyunda. Hayat tecrübesine yeni anılar katmak amacıyla çıkıyoruz yeni yolculuklara, bazen sevdiğimizle bazense yalnız. Sarkacı sallanan zamanın tik taklarında tadılmamış o kadar şeyi tatmak istiyor ki ruhlar. Çıkıp gitmek geliyor her şeyi yüzüstü bırakıp bir daha geri dönüşü olmayacak anlara inat.

Hoyratça geçiyor zaman.

Acıtıyor yürekleri, geri gelmeyeceğini bilerek…

Yine akşam oluyor işte, yaşamdan bir gün daha eksildi. Anlamsız geçen günlere bir halka daha mı eklendi yoksa tadına doyulmaz bir zaman mı yaşandı bilinmez. Ama ölümün soğuk yüzene bir nefes daha yaklaştı her bir beden. Gökyüzünün kızılı dallarından düşen bir yaprak gibi iniyor yeryüzüne yavaş ve acımasız.

Geçen güne üzgün dimağlar, dönerken evlerine, akıllarda sorularla kapanıyor bir gün daha, acaba boşa mı geçti diye? Geri gelmeyecek zaman düşman mı dost mu bilinmez ama yeni gelecek günün merakıyla, yaşanmamış zevklerin tadılacağı anların hayali var akıllarda.

Bugün yapamadık belki ama yarın…

Geçecek zamanı elimizle yakalayıp yapmak istediklerimiz için fırsattır belki de kim bilir?

Terk Etmeyen Tek Şey…

Caner TEK

Düşen her bir damla, yürekten kopup dışarı atılan bir dert aslında o anlamlı gözlerden kayıp giden. Seneler geçtikçe zamanın iz bıraktığı yolları izleyip yere düşerken farkında olmadan rahatlatan.

Hayat bir sınama tüm yaşayan varlıklara. Bir şeyler tamken bir şeylerin eksik kaldığı, adaletten yoksun saydığımız yaşamın temel kuralı işte. Gülümseme duyulan mutluluğun ifadesiyse ağlayan gözler de ezilen yüreklerin ifadesi. Kâh gülerken kâh ağlamak budandır belki de kim bilir?

Rüzgârgülüyüz her birimiz, yüzlerimizdeki ifade esen yönlere döndükçe değişen. Kimi gün fırtınalarda yaşlı bakarken dünyaya, kimi gün güneşli günlerde o kadar güleç ve sakin tüm simalar. Acı bir tebessümde gizlidir bazen hissedilenler o gülümsemenin altında yatar içe dökülen yaşlar. Elbet bir gün ulaşılır diye beklenir eksik olan her şeye, elbet bir gün yaşanır özlemle beklenen o anlar diye ümit sürer yaşam boyunca.

En acısı sevginin eksikliğidir kalpleri ezen. Dünyanın tüm güzelliklerini elde ederken, sevgiyi yaşayamamaktır en üzüntü veren. Sevdiğine sarılamadan geçen her anın hasreti sarar yürekleri an be an. Geçen zaman ilaç olacağına katılaştırır, sertleştirir çoğu zaman.

Kötü adamlar işte böyle ortaya çıkar filmlerdeki gibi. Ama gerçektir aslında her biri, yaşayan bir tasvirdir hayattan büyülü beyaz perdeye akseden. Dünya döndükçe var olacak kötü adamlar, sevgisizliğin kurbanıdır. Tercihleri sorulmamıştır hiçbir zaman, hayat onlara o rolü layık görmüş, yaşamdaki oyunlarına böyle devam etmişler ve de edeceklerdir. Ama hayatları boyunca varlık içinde bile yüzseler, o kalpleri hiç ısınmayacak, hep katı halde kalacaktır. Sahte sevgilere sarılıp avuturken kalplerini, sahip olamadıkları aşkın büyüsünü arayacaklardır yıllar boyu.

Evet, sırf bu yüzden işte, bir sevdan varsa eğer sıkı sarıl yaşamda geçen bu anlarda. Demek ki iyi adamı oynuyorsun hayatın sana layık gördüğü yaşamda, şanslılardansın sende. Âşık olduğun bedeni hiç bırakmadan, tüm sıkıntılara göğüs gerip, arkanda değil hep yanında tut sevdiğini her an sarılmak ve kalbini her daim sıcak tutmak için.

Hayat bir sınama bizlere…

El ele sevgiyle yaşadıkça geçilecek, dağlar kadar olmuş dertlerin üstünden. Ya kötüsün ya iyi, ya sevdalısın ya da yalnız. Sen biçeceksin kendine düşen rolü. Bir sevdan varsa sırtını yaslayacak şanslısın, sarıl o zaman sevdana.

Bir şeyler giderken elinden, hep bir şeyler geri gelir eksikliği giderilen.

Terk etmeyen tek şey vardır elinde, o da hayat boyu sarıldığın sevdan yanında kalan…

Caner TEK

Caner TEK

Gökyüzünün mavisi kayboluyor, sarı rengin hükümranlığı başlıyor artık. Esen rüzgârın sıcak yüzü yerini yavaş yavaş soğuk esintilere terk ediyor. Gri bulutlar gökyüzünün boşluğunu dolduruyor. Doğal yaşam kabuk değiştirirken, her canlı kendi içine kapanıyor tıpkı insanlar gibi. Kalın giysiler sandıklardan gün yüzüne çıkıp naftalin kokularından arınıyor.

Gökyüzünden eksik olmuyor artık uzun kuyruklar oluşturarak uçan kuşların sesleri. Sırtlarına yükledikleri yuvaları ve daha yeni doğmuş çocuklarıyla gidiyorlar çok uzaklara. Selam ediyor onları süzen gözler gidecekleri yerlere el sallarken. Yürekler buruk, terk edilmiş hislerle arkalarından bakarken.

Şarkılar tarz değiştirdi sırf bu günlerin yürek acıtan değişiminden. Bardaklara daha sık dökülen rakıyla içilen mezeler farklılaştı. Kışın beyazlığına geçilmeden önce son kez bakılıyor doğanın değişen renklerine. Ağaçların hüznünü yansıtıyor denizin yalnızlığını, elinde oltaları kayaların üstünde seyrekleşen insan siluetleriyle. Karaya vuran her dalganın çıkardığı ses, yalnızlığa isyanın yansıması kulaklara gelen. Bir müddet sonra duyulmayacak ağaçlardaki yaprakların hışırtısını doyumsuzca dinlerken geçiyor hiç durmadan akan zaman.

Bir sonraki mevsimi görmek var kaderde belki ama ya gelecek hazanı var mı acaba görmek, yaşamın çizdiği zaman çizelgesinde?

Ağlıyor gökler inadına neye olduğunu bilmeden. Dökülüyor yapraklar bir daha ki yeşil mevsimin gelmesine dilek tutarak. Onların bile belli değil bir sonraki hazanı görüp görmeyecekleri.

Zaman denilen düşman inadına ilerlerken çalıyor çanlarını yaklaşan hazin sonlara. Her bir dilim o sona bir adım yaklaşmak aslında, bazen mutlu bazen acılı. Devrin çarkları dönerken dişlilerinde tecrübe ediyor ruhları. O büyük, kocaman çarklar işliyor hep aynı yöne, durmadan, durmadan…

Çıplak kalmış ağacın altındaki bankta oturuyor yaşlı bir beden, geçmiş anlarını düşlüyor. Elindeki torbadan çıkardığı buğday tanelerini atıyor taş zeminin soğuk yüzüne güvercinleri beslerken. Zamanın en çok onun aleyhine işlediğini bile bile. Yaşlı zihni geçen hatıraları tartıyor doğrusuyla yanlışıyla, kendince yaptığı hesaplaşma içinde. Tenine düşen damlalar dimağında daha sık çalan çanları hatırlatıyor her bir adımda yaklaşılan o sona.

Olmasaydı böyle, yaşanmasaydı acılar, hep gülümsemenin yer aldığı simalar olsaydı yüzlerimizdeki maskeler. Bırakıp gitmek var ya tüm bu yaşanmışlıkları, hayat güzel deyip direnmek var işte yine de insan denilen varlığın derinliklerinde. Kocaman, dipsiz bir kuyu içimizde yaşattığımız. Acısa da yüreklerimiz, gidemiyor yine de mavi cennetleri düşleyerek. Zar atıyor belki düşeş gelir diye beklentiler içinde, şansının bir gün döneceğini düşleyen her beden.

Oturduğu banktan kalkıp, taş yolda yürüyor sancılı, ağır aksak. Bir elinde hiç bırakmadığı yem torbası, diğer elinde ahşap bastonu, adımladığı yolda esen rüzgâr kaldırıyor sararmış yaprakları. Bir sağa bir sola savuruyor hayatın yaşam içinde yuvarlanan her bedene yaptığı gibi. Her rüzgârın esişinde nereye gideceğini bilmeden yalnızlıklarıyla baş başa son yolcuklarına çıkıyor daha dün yemyeşil olan yapraklar, senin gibi benim gibi…

Yaşlı ama umutla adım adım ilerliyor bilmediği sona doğru hızla geçen zamanda. Ardında bıraktığı güvercinlerin kanat çırpışları var kulaklarına gelen dönüp bakmaya cesaret edemediği. Gri günün sonuna ilerlerken vakit, çıplak ağaçların içinde gözden kaybolup bilinmeyen yolculuğuna çıkıyor yaşlı adam. Sevgi yumağı olmuş kalbi ezik yapamadıklarının, söyleyemediklerinin pişmanlığıyla. Bir bir düşünce içinde taş zeminin soğukluğundan, toprağın sıcaklığına geçecek yakın bir zaman aralığında, yok oluştan yeniden doğuma geçerken.

O çanlar hala çalıyor ama kimin için? Ya genç ya yaşlı bir beden için, kim bilir, ya hep yek gelecek ya da düşeş. Anıları tartarken zihinlerde, suların aktığı değirmen taşlarını döndüren önüne geçilmez zaman denilen güç devam ediyor inadına, bizim için.

O yaşlı adamı düşünürken, hala kaybettiğimiz vaktin farkında değiliz aslında, silkinip mavi cennetlere uzanmak için zaman var önümüzde. Uzak olmayan mavi göklerin hayalleri içinde tutmak var sevdiğimizin elinden, sonsuzluğa uçmadan önce…

Caner TEK

Caner TEK

Sevginin özünde insan olmak var, sevdikçe yumuşayan kalpler, sevdikçe özgürleşen ruhlar var içimizde yaşattığımız. Yüreklerde katmerleşen acılara, gark eden haksızlıklara karşı ilaç sevgi, çeşit çeşit, rahatlatan, bazen yaralasa da hep beklenen. Aşkın verdiği acıyla kanarken yaralı, bir omuz aramaz mı sevdiğini düşünen beden. Kaybedip tekrar bulunca, sevinç çığlıkları atmaz mı o yürek hiç gitmemiş gibi.

Gidenlerin acılarıyla yoğrulurken bir yürek neden üzülür, neden gözyaşları döker her hatırladığında. İnsan olmanın büyük yüküdür aslında sevgi, gururla taşınan. Birine değer vermekle başlayıp, körü körüne bağlanıp yokluğuna dayanamamaktır. Orkestraların muazzam uyumu gibi ayrı sesler çıkarırken tek ses olmak gibidir aslında. Ayrı bedenlerde, ayrı tepkiler veren, acısıyla tatlısıyla severken aşka dönüştürmektir kimi zaman.

İnsan olmaktır sevmek.

Bir çiçeğe bağlanmak, bir kuşa gönül vermektir. Doğada yaşayan bir böceğin gidişine üzülmektir. Esen rüzgârlarda o havayı çekerken içine gökyüzüne bakıp hayaller kurmaktır. Denizin kayalıklara her vuruşunda, bir kere daha âşık olmaktır o mavi enginliğe. Özgürce koşmak kırların yeşilliği üstünde, dağlardan gelen kokulara bağlanmak, beyazı şefkatle izlerken, siyahı unutmamaktır sevgi.

Sevgi insan olmanın özüdür aslında, sevdikçe özgürleşir her beden.

Rıhtımdan el sallarken her gidenin ardından, bazen gözü yaşlı gelmeyeceğini bilerek, bazen geri dönüşüne günler sayarak, o bedeni orada bulunduran yaşatandır sevgi, olmasa kim dayanır bu acılara, kim çeker tüm bu dertleri . Yaşamanın tadı var içinde, kırlarda açan her bir çiçeğin kokusunda, uçan her arının vızıltısında, dalgaların tüm seslerinde, duyabilene saklıdır sevgi.

Aşk var ucunda başlayan tüm sevgilerin, aşkla sevmek dilimize yeksenak olmuş. Sevmek, âşık olmanın ilk evresi. Yokluğunda dayanılmaz ağrılar çektiren, sevdiğinin karşısında elini bile koyacak yer bulamayan, mide ağrılarına götüren, çarpıntıları yaşatandır; AŞK.

Aşk yaşanan en güzel yegâne özgürlüktür, yaşadıkça yaşamak istenilen.

Kerem Aslı’yı sevdiği için delmedi mi dağları, Leyla’yı seven Mecnun geçmedi mi çölleri, Âdem Havva’nın aşkından kovulmadı mı cennetten. Ne yaptırabilirdi bir insana aşkı olmasa tüm bunları. Sevgi meyvelerini tek vücut toplarken aşkın ağacından, ruhani dünyaya uçulmadı mı çoğu zaman. O anların tadına varmak için sevmedi mi bir insan diğerini ölesiye.

Sırf bu yüzden bile sevmek insan olmaktır işte. Sevdikçe güzelleşirken yaşanır olacak dünya, dostluklar sevgiyle başlayıp, sevgiyle devam edecek her şeye rağmen.

İnsan olmanın gururu; sevgisiyle, saygıyla devam edecek. Bir kadını, bir erkeği, böceği, çiçeği, denizi, gökyüzünü, uçan martıyı sevmekle başlayacak hayat. Yaşamın acıları, sevgiyle iyileşirken, kanayan yaraların kabuğu sevgi olacak.

Ağlayarak başlayan yaşam, sevilerek bitecek her sonda…

Caner TEK

Caner TEK

Hoşça kal; ayrılık mı yoksa bir sonraki buluşmanın sözleşmesi mi?

Kaç defa duyduk kısa yaşamlarımızda, acısını hissettik yüreklerimizde? Gidenin ardından bakmak mı zor, yoksa ardına dönüp gitmek mi? Defalarca el salladık ıslak mendillerle gidenin ardından, bazense biz bıraktık içimiz parçalanırken ardımızda.

Hoşça kal zor bir kelam ağızdan çıkan, bir daha dönülmeyecek keskin bir dönemeç belki de.

Limandan ayrılan bir gemiye el sallamak bazen hoşça kal.

Beyaz gelinliği içinde kara dumanlar saçan, mavi denizleri yarıp yol alan o gemilere bindirdik hiç geri dönmeyecek sevdiklerimizi.

Kara dumanlar; karalar bağlamış yüreklerimizin tercümanı,

Beyaz gelinlik; sevgimizin saflığı;

Mavi denizler; güvenin sonsuzluğu,

Beyaz köpükler; gidilen yolun açıklığının timsali, zihinlerimizde kalan.

Biz ise elimizdeki ıslaklığı hiç bitmeyen mendilleri salladık durduk geri dönmeyeceğini bile bile.

Kimi gün sonsuzluğa yolladık, kimi gün anılarımıza gömdük dimağlarımızda. Denizlere el salladık hasretle buluşacağımız günlere kadar. Kimisi genç gitti, haksız adaletsizce, kimine doyamadık kendimizce.

Hüzün nedeniyle kapalıyız artık, hislerimiz her gidenin ardından hiç bitmeyen bir yalnızlıkla ağlayacak, gizli gizli.

Anlayacağız ideallerin ne olduğunu, yapılan savaşların bir gün boşuna yapılmadığını. Eller havada yürünülen günlerdeki çığlıkların, geleceği görerek atıldığını geçen zaman ispatlayacak geri de kalanlara, hayıflanma duyguları bırakarak.

O kelimeyi her duyduğumuzda anlayacağız sevginin, aşkın değerini bir kere daha kaybettiklerimizle. Severken vermediğimiz değeri, kaybedince anlayacağız büyük pişmanlıkla, hiç dönüşü olmayan. Mutluluklar dilerken, bir çift gözün düşen yaşlarına şahitlik edecek dört duvarlar arasına sıkışmış bedenlerimiz. Gözlerimizi kapatıp her defasında arayacağız o günleri, hangi yöne baksak, bir köşeden fırlayıp gelecek gibi hissedecek dimağımız.

Üzüleceğiz…

Biraz daha geç söyleyebilmiş olmak için yakaracağız geçmişe…

Geç kalınmış, kaçırılmış anların hayalleri besleyecek ruhumuzu, bir avuntu olsun diye.

Doyasıya sarılmak geçecek içimizden, yalnızlıklarımızın yaşandığı, kendimize kalmış zaman dilimlerinde. Karanlığın içinde bir ak güvercin bekleyeceğiz her gözümüzü kapatışımızda. Sevdiklerimize; havaya yazılmış mektupları götürsün diye. Hayatın gülmeyen o yüzünü göreceğiz koyu karanlıklarda ta ki sevdiğine bir eş, bir avuntu bulana dek.

İnsan içinin karanlık yüzünü hissedip çözmeye çalışırken, bazen kaybolacağız çaresizce o kör karanlıklarda. Bir el alıp çıkarsın diye beklerken, yürekten kopan bir sevda alıp çıkarak o derin kuyulardan. Büyük bir boşluk var bedenlerimizde, sonsuz evreni yansıtan, dibi olmayan, duygu sellerinin hiç durmadan akıp gittiği, acıların, mutlulukların, sevdaların bir birine girdiği, önüne geleni alıp götüren yıkıcı. Kavurucu ateş bazen, sönmeyen volkan duygularımız. Her daim patlamaya hazır, dumanı üstünde yanardağ misali, bir bakışla, bir gülüşle alevlenen.

Hoşça kal demek yeni başlangıçların habercisi aslında…

Gün gelecek birileri de bize el sallayacak, beyaz mendiller bizim için açılacak. Bize Hoşça kal diyecek bindiğimiz beyaz gemiye sallanırken. Bu gidişlerde geri de ne bıraktığına bakacaksın, yaptıklarınla, sevdiklerinle, senin için dökülen yaşlara bakıp gülen bir yüz ile gideceksin belki. Belki de korkudan arkana bile bakamayacaksın.

İşte, işte sırf bu yüzden biraz daha sıkı sarılacağım bugünlerde yanımda olan sevdiklerime, sırf o gün daha az pişman olmak için. Hazan mevsiminde dökülen yapraklara inat, onları birer birer çimenlerin üstünden toplayıp ben yeşerteceğim sevgi dolu dokunuşlarla.

Çekinmeden, utanmadan herkese ve her şeye sevgi sözcükleri çıkacak, bir gün hoşça kal demeden önce dudaklarımdan.

Hazan mevsiminde açan sevda çiçekleri canlandıracak, inadına ümitle yaşanası bir dünya yaratmak için…

Caner TEK

Yok oldu geçmiş, o yıların tüm güzellikleri ardı ardına hiç gözünün yaşına bakılmadan kıyıldı, yıkıldı…

Oysaki ne kadar güzeldi, sarı kumsalların üzerinde yürürken aşkını anlatmak için çekilen sıkıntıları yaşamak. Bin bir şekle girerken yüzler o doğru kelimeleri bulmak. Bir plajdan diğerine geçerken el sallamak sevdiklerine dostlarına. Hele ki kurulmuş yaz sofralarına ortak olmak yalnızken. Gün batarken Bandillinin otobüsleri ile eve dönmek için yol kenarında bekleyen kalabalığa karışıp, tıkış tıkış eski şehrinin yolunu tutmak.

Tadı nerede yaşanır şimdilerde bilmiyorum.

Bir bakmışsın uzun gece yürüyüşlerinin yapıldığı ışıl ışıl şehrin görüntüsüne saklanmış sevdiğini bekliyorsun. Bir bakmışsın ayrıldığın sevdiğin için iki taşına arasına girmiş limonla şarap içiyorsun. Herkes kordonda yürürken sen, o taşların arasında hüzünlü, gözü yaşlı, denizin karanlığında yansıyan yakamozla dost, iç çekiyorsun.

Yağmurlu günlerin başladığı zamanlarda, yağmura inat, bahçeli evlerin sarmaladığı dar arnavut kaldırımlı sokaklarda ellerini cebine sokmuş, sırf o güzellikleri yaşamak için ıslanıyorsun. Gece ya Avcılar Kulübünde ya Dik Meyhane’de biraz fazla çekmişsin kafayı, caddenin dükkanlarının camekanlarını sile sile, gördüğün ahbaplarla ki onlar da farklı değil kol kola girip eve yürüyorsun..

Kâh Ali Dayı’nın dondurmasından yiyorsun, kâh Balkaya’nın üst katında sevdiğini bekliyorsun gizli gizli. Caddenin şimdilerde olmayan esnafları ile selamlaşıp, renksiz bir gazete alıyorsun. Radyolarda çalan, hala unutulmamış ezgilerle bir bardak çay içiyorsun hasır taburende.

Yaklaşan akşamla balıkçıların sesli çığlıkları içinde üzüm asmasına dizilmiş bir dizin balıkla evin yolunu tutarken, pazardan doldurulmuş fileye mahalle bakkalından bir şişe yeni rakı atıyorsun. Kasketin kafanda, baston şemsiyen elinde ağır aksak akşamın yorgunluğu ile yürüyüp, zaman gibi akıp gidiyorsun.

Araba kalabalığının olmadığı sokak aralarında koşturan çocuklara, dandy sakızlarını verip mutlu ediyorsun kimi zaman, kimi zaman sanki hiç büyümemiş gibi onlarla kan ter içinde kalıp plastik topla futbol oynuyorsun yaşına aldırmadan. İddiaya girip elvan gazozuna yapılan maçların sonunda herkesi bakkalın önüne toplayıp mutlulukla içerken gazozunu, gözünü masmavi gökyüzüne dikip geleceği düşlüyorsun.

Ara sıra burunlu otobüslerin geçtiği sahilde, elinde misinan kayalıkların üstünden “yaaa kısmet” deyip atıyorsun Karadeniz’in soğuk sularına, ucundaki yemle birlikte oltanı. Siyah beyaz televizyonlarda kuruyorsun renkli hayalleri. Renkli dergileri büyük bir sanat eseri gibi tutarken elinde, yıpranmasın diye uğraşıyorsun.

Leblebi tozunu bir çırpıda ağına doldurup, arkadaşlarına ıslık çalmaya çalışıyorsun, onların kahkahaları eşliğinde. Hafta sonları kubbeli hamamlara elinde ilif, bir kalıp Hacı Şakir sabunu ve içi çamaşırlarınla koşa koşa gidiyorsun. Dostlarınla sohbet ederken göbek taşında, tüm haftanın yorgunluğunu atıyorsun eve dönmeden önce.Yılbaşı akşamları konu komşu bir evde toplanıp dansözü beklerken, tüm yılın kritiklerini yapıyorsun mutlulukla.

Gençlik günlerinin ateşiyle kaleye çıkıyorsun sevdiğin önde sen arkada, kimse görmesin diye korkarken, bir kuytuya saklanıp elini tutuyorsun utana sıkıla. Sevdiğinin kokusu sarmış elini, günlerce yıkamıyorsun. Ulu ağaçların altında, adanın aşk hikâyelerini anlatıyorsun, aşkının büyüklüğünü ispat etmek istercesine.

…

Yok oldu geçmiş, gelmeyecek geri.

Hatırlanan ve hatırlanmayan yaşanmışlıklarla kaldı geride.

İki, üç katlı bahçeli evlerin güzelliği nerede şimdi?

Nerede Emirgan, Sokakbaşı, Lonca, nerede Kumyalı?

Şimdilerde her şey yapay, bugünlerde yaşanan aşklar gibi.

Caner TEK