Akdeniz’de yeni dönem

Ardan ZENTÜRK

Yunanistan Başbakanı Yorgo Papandreu’nun İsrail ziyaretini biraz “düşük ölçekli” tutmaya çalışması çok doğal…

Çünkü, çok önceden planlandığı bilinen ziyaret, Doğu Akdeniz ilişkileri açısından son derece “netameli” bir döneme rastladı. Yunan Başbakan, aylar öncesinde İsrail ziyaretini planladığında Türkiye ile İsrail, yaşanılan 2008-2009 Gazze gerginliği ve devamında Davos’taki meşhur “one minute” krizine rağmen hala “dost sayılabilir” iki devletti…

Ama Papandreu, İsrail topraklarına ayak bastığında, komşusu Türkiye ile İsrail’in yaşadıkları ağır krizi de omuzlarında hissediyordu…

MOSSAD’ın özel yorumu

“Mavi Marmara katliamı”ndan hemen sonra İsrail gizli haberalma teşkilatı MOSSAD’a yakınlığı tanınan debka.com sitesinde “Türkiye’yi kaybeden İsrail, Yunanistan’ı stratejik ortak olarak kazanıyor” başlığıyla bir yorum yer alıyordu. 4 Temmuz tarihli yorum, Başbakan Papandreu’nun, Yunan ve İsrailli iş çevreleri arasındaki ilişkileri güçlendirerek “Türkiye’nin geride bıraktığı ayakkabıyı giyme eğiliminde” olduğunu savunuyordu. Yoruma göre, tarihinin en ağır ekonomik kriziyle karşı karşıya kalan Yunanistan, İsrail ile sağlayacağı yeni ilişkiler sayesinde uluslararası finans dünyasından destek alacak ve “Yahudi sermayesi”nin akışı bu ülkenin ekonomik zorluklarının düzelmesine neden olacaktı!..

İsrail’deki aklı evvel stratejler, krizin başlangıç noktasında Türkiye’ye, “sen çekilirsen yerini Yunanistan doldurur” gibi, son derece sıradan ve hatta kaba bir siyasi mesaj vermeye çalışıyorlardı.

Ankara, Papandreu’yu bu açıdan tabii ki yakın takibe aldı. Türkiye-Yunanistan arasında bugün de süren “bahar havası”nı merhum İsmail Cem ile birlikte başlatan, Başbakan R.Tayyip Erdoğan’ın mayıs ayındaki Atina ziyaretinde bu sürece sadık olduğunu sergileyen Papandreu, MOSSAD’ın bu kaba yorumunu destekler hiçbir açıklamada bulunmadı.

“Ziyaretinizi Türk-İsrail krizi çerçevesinde değerlendirebilir miyiz” yönündeki bir soruyu da “Yanlış olur, çünkü bu ziyaret çok önceden planlandı. Tam iki yıldır, İsrail ile ilişkilerimizi güçlendirme kararı almıştık, ziyaret bu kararın devamıdır” diyerek yanıtladı.

Psikolojik açıdan zor

Yorgo Papandreu, başında bulunduğu partisi PASOK’un kurucusu babası Andreas Papandreu’nun ağır mirasını taşıyor Ortadoğu ilişkilerinde. İsrail, Andreas Papandreu’yu FKÖ’nün efsanevi lideri Yaser Arafat ile yakın ilişkisi, özellikle de Suriye ile “stratejik işbirliğine” varan yakınlığı nedeniyle her zaman “kara listede” tutmuştu.

İsrail’e göre “baba” Papandreu, “Filistin kaynaklı terörün” bir numaralı destekçisiydi. Zaten, İsrail’i ziyaret eden son Yunanistan Başbakanı bu ülkeye tam 30 yıl önce gitmiş, Yunanistan’ın İsrail ile olan diplomatik ilişkisini büyükelçilik seviyesine yükseltmesi için 1990 yılının beklenmesi gerekmişti. Yunanistan kamuoyu, son Mavi Marmara katliamı sonrasında İsrail’e en az Türk kamuoyu kadar tepkiliydi.

Yunanistan’dan yararlanabiliriz

“İyi ilişkiler içinde olduğumuz” Yunanistan’ın, İsrail ile ilişkilerini geliştirmesi, kriz anlarında yeni diplomatik kanallar kullanımı açısından hayırlı bir gelişmedir. Yunanistan’ın, tarihi açıdan son derece iyi ilişkiler içinde bulunduğu Suriye ile İsrail arasında diplomatik kanal görevi üstlenmesi ise bütün Ortadoğu açısından faydalı bir zemin yaratacaktır.

Tabii ki, Atina’nın gücü ne Türk-İsrail ne de Suriye-İsrail arasında net bir arabulucuk üstlenmeye yetmez ama, bu devletler arasında “güvenilir diplomatik kanal olma” görevi Yorgo Papandreu’ya yakışacak bir misyon gibi görünmektedir.

Duma Duma Dum ReferanDUM

Çağıl FENİKE

Tayyip Erdoğan, Grup Toplantısı’nda 12 Eylül’de idam edilen solcu ve sağcı gençlerin mektuplarını okumuştu ağlayarak.

Referandum, acı tarih 12 Eylül’e denk geliyordu ‘‘tesadüfen…’’

Ve 30 yıl önce bugün, 12 Eylül’de ben görmesem de görenlerin yüreklerini burkuyordu yaşananlar hala…

O zaman Hayır diyenler, şimdi de hayır diyordu 12 Eylül’e…

Hayır diyorlardı 12 Eylül 1980’e ve 1980’nin devamı olan 12 Eylüllere…

Evet diyenlerde vardı.

Evet diyenler, neye evet dediklerini sonradan anlayacaklardı.

Tarih; iki dudağının arasından haksız ölüm fermanlarını çıkaran insanlarla doluydu çünkü…

1980 gençliğini sağ sol kavgalarıyla birbirine düşman edip,

Sıcak odalarında, rahat koltuklarında kadehlerini tokuşturan kesim vardı…

Önce davaların işleyişi yokuşa sürüldü,

Düşman bellenen kesimin davaları ise mahkemeye sunuldu ‘‘sayfalarca’’…

Yargıya el atıldı, askeriyeye el atıldı, sivil halka el atıldı…

Çok kişinin canı yandı, sağcısıyla solcusuyla:

Ve Referandum gelinen son noktaydı…

Sayın Başbakanımız, İdam edilen gençlerin mektuplarını okuyarak 12 Eylül 1980’de canı yanan ailelerin bir kez daha canını yakmıştı.

Biz tamir etmeyi bilmezdik çünkü milletçe…

Ya da, öyle bir yerden kırardık ki, yapıştırması güç olurdu çoğu zaman.

Adnan Menderes’i asardık mesela, ardından havalimanı yaptırırdık pişman olup.

Bahriye Üçok, laiklik karşıtlarınca öldürülüp; laikliğin simgesi olmuştu İzmir’de, Ankara’da, Artvin’de isminin verildiği meydanlarla…

Nazım Hikmet, yabancı devletlerin sömürgesi olduğumuzu yazınca şiirinde,

Ve bazılarının da, işine gelmeyince ülkesine yabancı olmuştu yıllarca…

Şimdi pişman olup mezarı Türkiye’ye getirilmek istenmiştir ama ne fayda!

Başbakan’ımızın mektuplarını okuduğu devrimci genç Erdal Eren,

Bir gecede yaşı büyütülerek asılmıştır mesela…

Erdal Eren gibi devrimci gençlerin karşısındaki sağcı gençlerde, aynı kaderi paylaşmıştır.

Ve sonra da Sayın Başbakan’ımızın dudaklarının arasında okunmuştur mektupları acıyla…

Pişmanlıkla… Ama ne fayda!

Sadece Başbakanımızda değil, Başbakanı suçlayıp gözyaşlarını sahte bulan tüm insanlık;

Üzgün olanlar 12 Eylül’ü yapanları cezalandırsın o zaman… Buna güçleri yetebiliyor mu?

Gözyaşı dökmekten daha kolay olabilir mesela… Ya da yargılamaktan daha basit olabilir!

Ama dedim ya,

Tarihimiz müzmin hatalarla dolu.

Böyle sürüp gidecek…

Şimdi:

Böyle sürüp gitsin mi gitmesin mi?

Yani Evet mi Hayır mı?

İşte 12 Eylül budur.

Evetler ve Hayırlar da bunda gizlidir.

Ve karar sadece sizindir.

12 Eylül’ün bari bu sefer ‘‘hayırlı’’ olması dileğiyle.

Çağıl Fenike

YUKARI TÜKÜRSEM…

Hasan UYSAL

Yirmi yılı aşmış olmalı. Kanada Büyükelçiliği’nde çalışan arkadaşım, her cuma yapılan elçilik içindeki partiye beni de çağırdı. Gazeteci olarak büyükelçi ve müsteşarına da tanıştırıldık doğal olarak. Tabii ardından yoğun bir siyasi sohbet…
Ertesi gün aradı arkadaşım. Hafta sonları Ankara’nın değişik bir yerinde toplanıp yemek yerlermiş elçilik mensupları. Büyükelçi “Hasan bey kabul ederse, bekliyoruz. Sohbet ederiz, sorularımızı sorarız” demiş. Niye olmasın? Konuşacak olan benim, yeter ki dinlemeye mecbur etmesinler!
O Pazar Gölbaşı, ertesi hafta Kızılcahamam, Kale… Seçimler, seçim sonuçları, ekonomik durum, komşularla ilişkiler, siyasi gelişmeler, yeni kurulan partiler…Sorun çok olunca, konular da çok oluyor. Böyle üç-beş hafta sürdü. Ve konu nihayet Doğu sorununa geldi dayandı.
“Çetrefil bir konu gibi duruyor ama işin perde arkasına bakınca kolay” dedim ve başladım anlatmaya:
“Ortadoğu giderek daha önemli hale geliyor. Başta petrol ve stratejik konumu nedeniyle. Ayrıca bölgede İran ve Rusya’nın hakimiyeti artıyor. ABD’nin bölgedeki bekçisi İsrail ise giderek yalnızlaşıyor. ABD’nin ilk etapta oynayacağı taş Kürtler. Böylece bir taşla birçok kuş vurmayı planlıyor. Önümüzdeki dönem, ilk etapta Irak topraklarında bir Kürdistan oluşturulacak. Kürdistan 2. İsrail demek. Bölgede de İsrail tek başınalıktan kurtulacak. ABD bu topraklara vurucu gücünü konuşlandıracak. İran ve Rusya hakimiyeti yok edilecek bu sayede. Ve ABD Kürt kartını Türkiye üzerinde de oynayarak, Türkiye’yi diz üstü getirmeyi de amaçlıyor. Bugün Barzani ile Talabani’yi yan yana gelmeye zorlayan da ABD, PKK’nın arkasında duran da…”
Büyükelçi, “PKK Marksist bir örgüt. Arkasında ABD nasıl olur?” diye itiraz edecekti bu görüşüme… Birkaç soru daha sorarak, ulusalcı ya da Kürt düşmanı olup olmadığımı test etmeye kalkacaktı.
Kendisine, sistemden kaynaklanan bir Kürt sorunu olduğunu, yıllardır çözülemeyen bu durum nedeniyle, Kürtlerin, emperyalist devletler tarafından hep Türkiye’ye karşı açık kart olarak kullanıldığını anlatacaktım. Halkların geleceklerini özgürce belirlemesinden yana olduğumu, Türkiye’nin bugüne kadar ki yanlış duruşunun değişmesi gerektiğini, demokratikleşmenin acil biçimde gündeme getirilmesini de… “Devletin bu yanlışlarının faturasını, yıllardır hem Türkler hem de Kürtler çekiyor ve bu gidiş ne Türklere ne de Kürtlere yarar sağlamaz.” dediğimi anımsıyorum. Dahası, “Farklı halkların yaşadığı devletler, çağdaş ve akıllı ise, bu zenginliğe dönüşür. Tersi durumda ise, bu farklılık büyük sorunları yaratır. Bu soruna birlik-beraberlik adı altında, şoven ve şiddetle yaklaşan devlet, yüzde yüz hatalıdır” dediğimi de…
Arkadaşım hemen ertesi gün aradı. Büyükelçi bana çok sinirlenmiş. Ona göre ben “gözü dönmüş bir ABD düşmanıyım” ve bu yüzden de PKK gibi Marksist bir örgütün arkasında “ABD var” demişim. Dedik ya aradan 20 yıl geçti. Kanada’nın o büyükelçisi yaşıyorsa, yıllar önce söylediklerimiz tek tek ortaya çıktıkça ne düşünüyordur acaba?

***

20 yıl öncesine dayanan bu anıyı boşuna yazmadım elbet… Daha dün, 26 Ekim tarihinde, Irak’tan havalanan 4 ABD helikopteri, izinsiz, elini kolunu sallayarak Suriye’ye girip, Ebu Kemal’de, inşaatı süren bir sivil yapıyı bombalayıp, 8 kişinin ölümüne yol açtı. Arsızca, pervasızca, ahlaksızca ve de onlarca yalana sığınıp komşumuz Irak’ı işgal eden ABD’nin marifetleri sürüyor sonuç olarak. Ekonomik batağa saplandıkça, bu arsız saldılar sürecek göreceksiniz. Bush’tu, Obama’ydı fark etmez. ABD’nin başkanı demek, ABD’yi yönetenlerin, emperyalist tröstlerin; sekreteri, ne sekreteri; hademesi demek de onun için söylüyorum bunları.
Her şey açık. Yakın hedefte, Afganistan ve Irak’ın ardından Suriye ve Filistin, uzun hedefte mutlaka İran ve diz üstüne çöktüremezlerse Türkiye de var! Böylesine kritik ve karanlık tablo içerisinde; ABD’nin kurguladığı bir kukla iktidarla, çevremizde ve ülke içinde olan biten rezilliklere sessiz kalarak, İran, Çin ve Rusya gibi ülkelere mesafeli durarak, ABD’nin Kürt kartını istediği gibi kullanmasını seyrederek ve de ABD denilen emperyalist canavarla kolkola giren bir Türkiye nereye gider sizce?

hasanuysa@gmail.com

Özge BEŞİRLİ

Düşündüm taşındım… Işınlanmak tam bir sır olarak görülüyor. Birçok bilim adamı da eminim ki bu icatı yapıp adını tarihe yazdırmak istiyordur. Türkler ışınlanmayı bulursa sizce dünya nasıl bir yer olurdu? Bence haberlerde yazılacaklar: “Çılgın Türkler artık vizesiz her yere gidebiliyor. Artık her yerde Türkler çoğunlukta…” Dünya çalkalanır ve muhtemelen yeni bir döneme girilir… “Işınlanma devri (2010-…)”. Maddelerle Türkler’den ışınlanma:

1) Işınlanma prosedürü oluşur: Tabiki yasa çıkması gerekir. Türkler yoğurttan sonra dünyanın çok konuşacağı bir şey icat etmiş… Prosedürü oluştururlar hemencecik. İlk başta gerekli ışınlanma mevkilerinde TC kimlik numarası girmeniz gerekir. Sonra size bir soru gelir: “Işınlanma yapmak istediğinize emin misiniz?” Ardından gerekli kurumlardan kaşeler ve imzalar geldikten sonra istediğiniz yere rahatça ışınlanabilirsiniz. Tabi arabayla gitmek daha kolay olabilir… Zaman hesabı yapmak gerekir.

2) Işınlanma alt yapısı oluşturulur: Bütün yollar alakalı olsun olmasın sökülür ve takılır. Bu yapılmazsa ışınlanma kesinlikle gerçekleştirilemez. Trafik tıkanacak bir kere. Yoksa ışınlanmanın önemi nasıl anlatılabilir ki? O yüzden de ışınlanma bulunduktan sonra lütfen yol yapım çalışmalarına tepki göstermeyiniz. O çalışmaların önemli bir nedeni var! Sizi ışınlanma işlemine motive etmek.

3) Işınlanma süreci: İlk ışınlanma süreci başladığında herşey dört dörtlük olamaz. İlla ki hatalar olacaktır. Hele de Türkiye’den bahsediyorsak… Benim aklıma gelen bir kaç olası durumları yazacağım… Işınlanırken insanlar karışabilir birbirine. Mesela kendinizi başka bir insanın vücudunda bulabilirsiniz. İşin yoksa kendi bedeninizi bulunuz. İlk önce gerekli mercilere dilekçe yazmanız gerekir. Cevap gelene kadar da insanları sizin başka bir kişi olduğunuza ikna etmeniz gerekir. Bunun dışında ışınlanma sırasında bir yere giderken kolunuz bir yere giderken bacağınız sizden bağımsız bir yere gidebilir. Şimdiden hazırlıklı olun benden söylemesi. Teknoloji her zaman iyi bir şey değildir.

4) Işınlanma kesintisi ve vergisi: Rüzgar esti mi genelde elektrikler kesilmez mi? En azından benim yaşadığım yerlerde öyle olur. Ya çok şiddetli yağmur ya da şiddetli bir rüzgar esti mi elektrikler gider ve hayat durur. Aynı şey ışınlanma için de geçerlidir. Rüzgar estiği an kendinizi bir boşlukta bulabilirsiniz. Çünkü elektrik gittiği gibi ışınlanma gitti gibilerinden bir söz öbeği de dilimize yerleşir. Bir de unutmamak gerekir eğer ışınlanma faturanızı ve verginizi ödemezseniz ışınlanma yine kesilir. Açtırmak için çok uğraşırsınız. Bu yüzden de ışınlanma faturanızı otomatik ödemeye alın benden söylemesi

5) Işınlanma fakülteleri: O kadar ışınlanmayı bulmuşuz. Işınlanma teknik liseleri ve ışınlanma fakülteleri olması gerekmez mi? Tabiki gerekir. Bu yüzden de ÖSYM düzgün bir sistem kurmalı hangi alan ne tercihi ile hangi katsayı ile çarpılırsa bu fakülteye girilebilir…

Bunlar sadece olabilecekler. Keşke o günleri görebilsek de bunlar gerçekleşebilse… Okuduğunuz için teşekkür ederim.

–
Özge Beşirli

Orhanli/Tuzla

CHP’nin ekseni kaydı!

Ardan ZENTÜRK

Enteresan bir lider karakteri ile karşı karşıyayız…

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun Avrupa Birliği ile ilgili açıklamaları, Türkiye’nin değil ama, ana muhalefet partisinin ciddi bir “eksen kayması” ile karşı karşıya olduğunu işaret etti…

Bakıyoruz, Türkiye’nin Avrupa Birliği tam üyelik sürecindeki çalışmalar, arada yavaşlasa bile, devam ediyor… Ankara’dan yapılan açıklamalarda ise Türkiye’nin AB ile uyumlu demokratik devlet nizamına sahip olması açısından çok ciddi bir mücadelenin verildiğini vurgulanıyor.

Oysa, senaryo ne kadar kolaydı: Amerikan ve Avrupa basınının belli köşelerine yerleştirilmiş “sözde” kalemler yazıvermişti: Türkiye İsrail ile boğuşuyor, o halde ekseni kaydı, işbaşındaki İslamcılar, bu ülkeyi, İran’la Suriye’nin yanında maceraya sürüklüyorlar…

Dünyadaki gelişmeleri “google”layarak izlemeye çalışan amatör siyaset meraklısı birinin orta halli zekasından çıkabilecek bu “yüksek”(!) yoruma -nedense- Türkiye’den balıklama atlayan pek çok yazar-çizer tayfası çıktı ama, Kılıçdaroğlu’nun açıklamaları bir başka…

CHP lideri, Avrupa Birliği üyesi bir Türkiye’ye inanmıyor!..

Avrupa Birliği tam üyelik sürecindeki Türkiye’nin gerçekleştirmeye çalıştığı demokratik reformları önemsemiyor!..

“Avrupalı Türkiye”nin Mustafa Kemal Atatürk’ün bu ülke için ortaya koyduğu “muasır medeniyet” hedefinin en önemli süreci olduğunu görmezden geliyor!..

Bir garip açıklama

Öncelikle, hurriyet.com.tr Ankara Temsilcisi meslektaşımız Zeynep Gürcanlı’ya teşekkür borçluyuz. 20 Temmuz Kıbrıs Barış Harekatı kutlamaları nedeniyle bulunduğu KKTC’de Kılıçdaroğlu ile oturmuş, tatlı bir sohbet koyultmuş. Kılıçdaroğlu o sohbet sırasında aynen şöyle demiş: Kıbrıs çözülmezse, Avrupa Birliği Türkiye’yi almayacak diyorlar. AB, Türkiye’yi zaten almayacak. O zaman müzakerelerde bu ısrar niye? Avrupa’ya iyi görüneceğiz diye sürekli müzakere sürecinde ısrar etmenin anlamı yok. Ben olsam Maraş’ı da açarım.”

Vay canına…

Zeynep Gürcanlı, deneyimli bir gazeteci… Açıklamanın muhtemel sonuçlarının tabii ki farkında… CHP liderine, sohbet ortamında söylenen bu sözleri yazıp yazamayacağını sormuş “yazabilirsiniz” yanıtını almış…

İyi ki de öyle olmuş, biz de muhtemel iktidarı halinde Türkiye’yi “Batı dünyasının içinde çekip çıkaracak” bir lider portresi ile tanışmış olduk…

Avrupa şokta!..

Dünya medyasına hakim “Yahudi lobisi”nin propaganda kampanyası ile “İslamcı” olarak tanımlamaya çalıştıkları işbaşındaki hükümette Avrupa rotasından dönüş yok. Kendine hem “Atatürkçü” hem de “sosyal demokrat” diyen partinin lideri ise başka sulara yelken açmış bile…

Gürcanlı, haberinin takipçisi. Avrupalı büyükelçilere sormuş. Yanıtlar manidar: Biz Kılıçdaroğlu ile 24 Haziran’da buluştuğumuzda böyle söylememiş, AB sürecine bağlı olduklarını hatta bu süreci CHP’nin başlattığını söylemişti… Şaşkınız…”

Neye şaşırıyorlar?..

Merak ettim, minik bir araştırma yaptım… Şu sözler de Kılıçdaroğlu’na ait: “Nedir AB? Biz muhtaç değiliz AB’ye. İçi çürüyen bir Avrupa’nın bekleme odasında yıllarca unutulmak ağırımıza gidiyor. Almazlarsa biz yolumuza bakarız. AB’ye muhtaç değiliz. Güçlü olan biziz…”

Bu lafları ettiğinde henüz lider değil… 25 Mart 2010 günü CHP Grup Başkanvekili şapkasıyla katıldığı Sakarya Üniversitesi’ndeki bir toplantıda kürsüden söyledikleri sözler bunlar… Bu açıdan baktığınızda, KKTC’de gazeteci Gürcanlı’ya söyledikleri “normal” düşüncelerini gösteriyor, 24 Haziran’da Avrupalı büyükelçilere “numara yapmış.”

Baasçılık kötü gelenektir

“Sosyal demokrat” kimlik taşıdığını savunan bir partinin 12 Eylül askeri darbesinin izlerini silmeyi amaçlayan bir anayasa referandumunda “hayır” kampında yer almasını kolay anlamamızı sağlayan beyin kimyası bu.

Avrupa’yı sevmiyor. Onun devlet sistemimize kazandırabileceği “demokratik kimliğe” uzak duruyor. Hatta, “demokratikleşme”nin Türkiye’nin “bütünlüğüne kast edebilecek” bir kavram olduğu düşüncesi içinde.

Bu tür bir eksen kaymasının sonu, eğer CHP’nin siyasal kimliği göz önünde bulundurursanız tabii ki, İslami bir diktatörlük değil, doğrudan Baasçı bir yapılanmadır.

Milliyetçiliği militarizmle birleştiren, araya siviller için oynama alanları bırakan garip bir kokteyl.

Bakın ben bu işten ciddi endişe ederim…

Müsait bir yerde bırakır mısınız? (3)

Özge BEŞİRLİ

Zaman geçti gidiyor derken geldik kendi icatım olan yazı dizimin son bölümüne. Bu bölümde dolmuş şoförlerini tanıtacağım efendim. Bildiğiniz gibi dolmuşlar 2′ye ayrılır: sarı olanlar ve mavi olanlar. Sarı olan dolmuşlar genelde direkt taşımacılık yaparken, mavi olan dolmuşlar dur-kalk şeklinde aktivitilerde bulunur. Karşınızda maddelerle dolmuş şoförleri:

1)Otobüs şoförlerine göre daha çeviktirler: Nedeni gayet basit. Araçları daha küçüktür de ondan. Otobüs şoförleri kadar kendilerine güvenmemelerine rağmen; araçlarının hızına ve direksiyon kabiliyetlerine inandıklarından trafikte her türlü cambazlığı yapabilirler. Bence ileride dolmuş şoförlerinin için dolmuş yarışları yapılmalı, değişik etaplar olmalı bol trafikli yollar. Bakalım ne kadar zikzak çizerek bitiş çizgisine ulaşacak. Amaç da en kısa zamanda en fazla durup ayakta yolcu bulundurmayacak şekilde yolcu alıp kısa zamanda ulaşmak. Birinciye de altın kapta ehliyet verilmeli.
Ekspres taşımacılık yapan dolmuş şoförleri trafikte çok göze batmasa da dur-kalk yapan dolmuşlar aniden durup kalkma eğilimi gösterdiğinden size bir disko havası verebilirler. Bu yüzden de çocuğunuzun uyuma problemi varsa arabanıza bindirin bir dolmuşun peşinden gidin, durup kalkmalar beşiğin sallanması etkisi yapacağından çocuğunuz huzurlu bir biçimde uyuyacaktır.

2)Matematikçilere taş çıkarırlar: Çalışma koşullarından dolayı bütün kişi sayısını ve oluşacak para miktarını bilerekten herşeyi kafalarında hesaplayabilirler. İstediğiniz parayı verin ve istediğiniz kadar kişi sayısı söyleyin 2 dakika içinde para üstünüz elinizde olacaktır. Hatta öyledir ki o günün kurlarını bilerekten dövizlere bile tepki verebilmektedirler.
Bu özellikleri onlara çok şey katar. “Kazıklanmamak”. Hiçbir yolcu dolmuş şoförünü kazıklayamaz! Adamlar kafalarında hesap yapıyor. Bir seferde ellerine ne kadar para geçeceğini çok iyi biliyorlar. Lütfen onları kazıklamaya çalışmayalım. Çok kırılırlar bu duruma…

3)Müzik zevkleri: Herhalde 100 dolmuş şoförüne sorulsa 90′ının müzik zevki aynıdır ya hayatın bütün yükü sırtlarındaymış gibi sözleri olan arabesk türü ya da geçmişimizden gelen Türkü’ler. Türküler bir nebze çekilir olsa da arabesk sevmeyenler için dolmuş seferleri tam bir işkence boyutunu almaktadır. O yüzden dolmuş üreticilerine buradan sesleniyorum, her koltuğun kendi müzik yapma hakkı olsun!

4)Dolmuş: Adından da anlaşılacağı gibi dolmalıdır. Dolmadan kalkmaz. Eskiden koltukların dolması da yetmezdi, ayakta da hareket edecek yer kalmaması gerekirdi. Yasa değiştiği için artık mantık koltuklar dolunca “Kusura bakma kardeş arkada başka dolmuş var” demektir.

5)Bayraklar: Bütün dolmuş şoförlerinin memleketini bilirsiniz. Çünkü hepsi milliyetçidir gözümde. Dolmuşun arkasında mutlaka kendi memleketinin bulunduğu spor klübünün bayrağı olur. Lütfen ona göre davranıp bitin bir kaza çıkmasın.

Okuduğunuz için teşekkür ederim. Burada yazı dizim son bulmaktadır. Beni eksik bulduğunuz ya da hata yaptığımı düşündüğünüz konular olursa lütfen altta yorumlara yazınız. Tabi iyi eleştirilere de açığım. Kendimi size daha iyi anlatabilmek için sizin yorumlarınıza ihtiyacım var.

–
Özge Beşirli

Orhanli/Tuzla

Din ve cehalet

Hasan UYSAL

ANKARA- Etik değerleri ve ilkeleri kalmayan, kalitesi, eğitim ve zekâ düzeyi giderek düşen bir toplumda yaşıyoruz. Mutsuz, beklentisiz, işsiz insanlar; işi olanın da geçinemediği bir ortam… Borçlu olmayan yok, on binlerce insan haciz tehdidi altında… Her gün ya terörden, ya trafikten ya da kazalardan onlarca insanın öldüğü bir ülke.  Kanser, kalp ve damar hastalıklardan kırılan bir toplum… Üniversiteleri, kurumları, bürokrasisi dökülen, ancak yolsuzluk ve rüşvetle çarkı dönen, dışarıya her bakımdan bağımlı, bırakın bağımlıyı emir alan bir ülke. Ofisinize çaycı diye almayacağınız kişilerin, hırsızlık zanlılarının yönettiği bir ülke. Ortaçağ düşüncelerinin giderek yaygınlaşıp benimsendiği, iki binli yıllarda başörtüsü, cami, namaz, ezan ve oruç tartışan insanlara sahip bir garip ülke! Ne diyor Goya; “akıl uyuyunca canavarlar ürer!” Onun için, nereden çıktı bu canavarlar diye sormayın. Zaten akıl fukarası ülkede, bir avuç akıllı da devre dışı değil mi?

Bu ülkede sevilen, sayılan, güvenilen bir meslek grubu söyleyin bana! Siyasetçiler mi, hakimler mi, polisler mi, müteahhit, tacir, esnaf, hakimler mi… Mimar, mühendis, doktor mu… gazeteci, TV’ci, danışman, bankacı mı? İmamlar mı, din adamları mı, bürokratlar mı, mankenler mi, şarkıcı-türkücü mü, üniversite hocaları mı yoksa şoförler mi… hangisini saysanız ııh! Askerleri saymıyorum. Haklarında yazmanın yasak olduğu, kapalı olduğu için pis kokuların dışarıya taşınmadığı askerler sayılmaz. Geçin onları da bir kalem. Peki kimi seviyoruz, saygı duyuyoruz?

Biraz düşününce görüyoruz ki, biz ölüleri seviyoruz, saygı duyuyoruz. Yaşarken sevilmeyen insanlar ancak ölünce sayılıyor doğal olarak. Boşuna ölü sevici bir toplum olmadık. Tıpkı boşuna dinci, ırkçı olmadığımız gibi… Böylesi bir ülkenin gidişatından, rejiminden kim memnun olur ki? Genci yaşlısı, kadını erkeği, Türkü Kürdü rahatsız. Peki yerine ne koyacak garibim? Okuması olup okumayan, yazması olup yazmayan insanlarla doldurulmuş bir ülkede, onca cahil, otla büyüyen insan hangi ideolojiyi seçecek? Tabii ki doğuştan eline tutuşturulan ve ideolojinin kucağına oturtulan din ya da ırkçılığın… Kısacası ya İslamcı ya da Alevici veya Türkçü ya da Kürtçü olacak. Kalanı ise Fener, Beşiktaş, GS tartışacak. Var mı zavallının başka şansı? Peki, dünyaya ırk ya da din gözlüğünden bakan, ancak o gözle algılayan bir toplumun geleceği ne olur?

Üniversite öğrencisi… Benim dönemimin orta son öğrencisi kadar bilgiye ve zekâya sahip değil. Algı gücü çok düşük, zaten öyle bir çabası da yok… Kendi öğrencilerimden söz ediyorum. Oturunca, düşük belli pantolonu yüzünden kıçı ve kıçının üzerine giydiği ip donu ortada. Kısıtlı kelimelerle kurduğu cümlelerin büyük bölümü, sevmediği, kıskandığı kızlar ile hoşlandığı erkekler üzerine kurulu. Ve bir dindar bir dindar. Bana sorduğu soruya asla unutmayacağım;
“Hocam siz gerçekten Darvin’e mi inanıyorsunuz?”

Kızamazsınız ki… Hiçbir şey bilmiyor, Darvin’i Tanrı’nın alternatifi sanıyor. Kafası karışık. İşe  ilkokul hayat bilgisi dersinden başlatmak gerekiyor. Taşrada ne gördüyse orada kalmış. Üniversite okuyacağım diye gelmiş, hocaları eğitime muhtaç. Prof. olmuş çalma çırpma tezlerle, verdiği dersi bile bilmiyor. O konuda yazılmış kitapların fotokopilerini okuyor derste öğrencilerine. Ne olur bunların öğrencisi?

***

Japonya’da kişi başına insanlar günde ortalama 34 dakika okumaya ayırıyorlarmış. Girmeye kalktığımız AB ülkelerinde ise bu ortalama 26 dakikaya iniyor. Bence çok düşük, bir insan 24 saatin nasıl sadece yarım saatini okumaya ayırabilir? Peki ülkemizde ne kadar bu süre… 6 saniye, evet yazıyla da altı saniye. Hayvanlara hakaret olmasın ama bu 6 saniye ile hayvan bile olunmaz. Hayvan yararlı hiç olmazsa…Hayvan olarak çizildiği için dava açtı başbakan; dua etsin o karikatürist, hayvan dava açmadı ona, başbakan olarak çizildiği için!

Aslında anlatmak istediğim bu değil. Ne anlatacaktık, nelere daldık…

Hafta sonu Kapadokya’daydım. Ürgüp’den geçerken, yitirdiğimiz Mustafa amcayı anımsadım.Mustafa Güzelgöz’ü sanırım hiç duymadınız. Anadolu köylerinin aydınlanması için, 1950’li yıllarda, merkep sırtında köylere kitap taşıyan “merkepli kütüphaneci”dir o. Hani  Fakir Baykurt’un bir romanında anlattığı “merkepli kütüphaneci” Mustafa Güzelgöz. Merkeple dolaşamadığı için, son yıllarında Ürgüp’ün Çökek, Cemil ve Karacaören köylerine sabit kütüphaneler kurmuştu. Ve sıkı durun, Kültür Bakanlığı, eleman yetersizliğini gerekçe göstererek bu üç kütüphaneyi de kapattı. Kütüphane açması gereken Kültür Bakanlığı, aydınlanmacı, idealist bir insanın açtığı kütüphaneleri kapatıyor iyi mi? Biliyor ki, okuyan, bilinçlenen bir toplumda onlara ne prim ne oy çıkar. Halk kara cahil kalmalı ki, kendileri pis işlerini rahatça yürütsün.

“Okuyun, yalnız çocuklarınız değil, ana babalar da okuyacak. Ana baba okumazsa çocuğunu da okutamazsın. Okuduğunuz zaman öğreneceksiniz, bileceksiniz, anlayacaksınız, kavrayacaksınız. Ancak o zaman Tayyip’ler ve benzerleri analarını alıp giderler!” diye bağırmak geçti meydanda kalabalığa karşı.

Her Anadolu’ya geçtiğimde aynı duyguları, düşünceleri yaşıyorum. Ancak uygar toplumlarda olumlu işleve sahip din, cehaletle buluşursa sonuç felaket oluyor. Din cehaletle, cehalet ise dinle buluşunca ortaya çıksa çıksa korkunç bir garebet çıkıyor.

Bunları yazarken asla kötümserlik yayma düşüncesinde değilim. Çünkü bir süredir, Türkiye’nin önünü tıkayan Deniz Baykal’dan kurtulduk. CHP ve Türkiye’nin önü açıldı. Ancak biliyorum ki Kılıçdaroğlu ve arkadaşları geliyor gelmesine de; işlerinin ne kadar çetin ve çetrefilli olduğunu da görüyorum. Yani sözün özü, vakit enseyi karartma vakti değil, gözümüzü daha çok açıp çalışma ve dayanışma vakti.
hasanuysa@gmail.com

Cezaevine girmek istiyorum

Hasan Tahsin KOCABAŞ

Sevsinler topunuzu ayda bilmem kaç bin dolar alıp, en baba odalarda “halk için” yaz yazdığını iddia eden şaşkalozlar… Sabah hocacıyken akşamına “dönerek” locacılara payanda olan titrek sultanlar sizi… Sansür kalkmışmış… Yuh…

Ne diyeyim ki ben şimdi?

Diyorlar ki tuzu kuru ve de belki de her cins “yandaş” meslektaşlar: “Kutlu olsun günümüz, sansür kalktı çünkü…”

Sevsinler topunuzu ayda bilmem kaç bin dolar alıp, en baba odalarda “halk için” yaz yazdığını iddia eden şaşkalozlar…

Sabah hocacıyken akşamına “dönerek” locacılara payanda olan titrek sultanlar sizi…

Sansür kalkmışmış…

Yuh…

Hangi sansür? Hala II. Abdülhamit rüyası mı görüyorsunuz şaşkınlar?

II. Abdülhamit öldü…

Vahdettin, Damat Ferit falan da öldü…

Mustafa Kemal, İnönü, Menderes, Özal da öldü…

Yıl oldu 2010…

2010’nun gerçeklerini konuşamayan çanak yalayıcılar kalkmış şimdi 1908 eylemini “bayram” ya da “gün” diye kutluyorlar öyle mi?

Allah layığınızı versin diyeceğim ama Allah’ı Türkiye medyasının yozlaşması meselesine karıştırmanın âlemi yok…

Nerede 1908 nerede 2010…

1908’den 2010’na gelinceye kadar neler olmuş neler yaşanmış memlekette…

Başlı başına 2007 seçimlerinden bu yana geçen süreç bile neredeyse 1908’i hatırlatıyor da kimin umurunda acaba?

Evet yine agresifim…

Yine öfkeliyim…

Yine sinirliyim ve “24 Temmuz kutlu olsun” diyecek olanın alnını karışlama modundayım…

Çok kişisel olacak biliyorum…

Tuncay Özkan, Mustafa Balbay, Aydınlık dergisinin iki çalışanı ve adını bilmediğim nice meslektaşın başına gelenler ortadayken “24 Temmuz kutlu olsun” diyebilecek olanın her şeyinden şüphe ederim…

Mustafa Balbay, Tuncay Özkan “ulusal” çapta gazeteciler, eyvallah!

Ya yerel?

İzmir’inden Konya’sına, Diyarbakır’ına yerel meslektaşlar…

Biz?

Ben?

Mesela ben 24 Temmuz’da “basın kartımdan” oldum.

Aziz Kocaoğlu’nu çok eleştirmişim…

Mehmet Tekelioğlu’yla, Taha Aksoy’la falan uğraşmışım…

İş adamı, eğitimci, benzinci pek sayın Abdullah Kavuk’la ilgili “yalanlar” yazmışım… (zaten yalan yazdığım için Cumhuriyet Savcısı dava açtı onlara değil mi? (!))

Başka?

Başka mason localarına “takmışım”, Sabetaycıların aleyhineymişim…

Buca Belediye Başkanı Tatı’nın (hala dostum mu emin değilim)muhalifleriyle görüşmüşüm… Hurşit Tolon’u çok severmişim… Türk Milliyetçisiymişim… Yatıp kalkıp Atatürk diyormuşum, başka bir şey demiyormuşum…

Bunlar benim suçum…

Kovuldum, ya da istifa ettim…

Yazamıyorum “kocaman” gazetelerde… Çıkamıyorum “asıl işim” televizyonlara…

Ve bir 24 Temmuz’da işsiz, sigortasız, beş parasız bir gazeteciyim… Ve basın kartımdan da oldum… Üstelik meslekte 25 yıla giderken… Emekliliğe bir küsur yıl varken…

Ajansım yok… Ticaretten anlamam… Danışmanlık bana göre değil, yapamam…

Eee?

Ne olacak?

Değişeyim mi?

Evimin her yanını ampulle mi donatayım?

Yaparsam namerdim…

Peki, hatam, yanlışım yok mu?

Çoook! İnkar etmiyorum ki?

Her insan gibi borcum da var ve aslanlar gibi ödeyemiyorum… Belki başka belalar da var kapıda… Allah bilir…

Yazarken, konuşurken “dost” olanlar şimdi kayıp… O zamanlar “derdim olur da söylemezsen ayıp edersin” diyenler şimdi telefona çıkmıyor…

Bir Müslüm Karaaslan bir de Gazetem Ege’nin sahibi Hilmi Çınar…

Sağ olsun ikisi de… Ama yok…

Bu kez “bekleyeceğim”… Kamuoyu’nda yazıp bekleyeceğim…

Karaburun’a gittim geçen…

Televizyon programından tanıyan ne çok yurttaş çıktı karşıma… Şükürler olsun… Allah her meslektaşıma nasip etsin bu duyguyu…

Ben kartlı da olsa, kartsız da “gazeteciyim”… Ama sürgün, yasaklı gazeteciyim…

ABD’li başkanlarını övenler…

Hem Atatürkçü hem liberal hem Amerikancı, hem AB’ci olan “stratejistler” köşe yazsın, milletvekili olmak için, belediye başkanı olmak için mesleğimi “basamak” yapanlar gazetecilik taslasın…

Bana ne?

Ben 24 Temmuz’da mesleğimin kimlik kartından oldum… 22 yıllık meslek hayatımın son 7 yılında kartım vardı zaten… Kartla doğmadım ki… Gün olur devran döner…

İş adamları, reklam ajansları gazeteci kellesine oynarsa…

Siyasilerin dostluğu naylonsa…

Meslektaşlarda “koltuk” kaygusu varsa…

Âlemde herkes dansöz olduysa ben ne yapayım?

Bir önemli insan “Hasan Tahsin pimi çekilmiş el bombası, kimde patlayacağı belli olmaz” demişti…

Allah Allah, lafa bak… Ben neymişim de bilmiyormuşum…

Oysa keşke bilseydim “bombalığımı”, bilirdim “kimlerde” patlayacağımı…

Kutlamıyorum…

Kutlayanları da “normal” görmüyorum…

Bugün “düştüm”… Ama “yarın” belli mi olur?

Allah’a “konjonktürel” inanmıyorum ki… Elbet umutluyum… Ömrüm varsa “yarından” umutlanmaya devam edeceğim…

Mesela sizi bilmem ama ben referandumda “hayır” diyeceğim… Ama anayasa maddeleri için falan değil.

İsterseniz eleştirin beni…

Ben tamamen kişisel sebeplerden dolayı “hayır” diyeceğim…

AKP’nin yarattığı korkudan etkilenen medya patronlarının terörü yüzünden “hayır” diyeceğim… “Medya maymunu” olmak istemediğim, mesleğimin kutsallığına inandığım, Ebedi Şef’e sadakatim, tarihime saygım, inancımım gereği için “hayır” diyeceğim… Gazeteciliği tüccarlığa, köşe yazarlığını da “şakşakçılığa” çevirdikleri için “hayır” diyeceğim…

Bir 24 Temmuz’da gazeteci kimli kartımı iade ettim…

Rahmetli Piriştina’ya benim yaptığım muhalefeti kimse yapmamıştı… Ama ben “mesleğimden de” olmamıştım… Lakin ne acıdır ki ……. Neyse boşverin!

Kafanıza da takmayın…

Bu sahtekâr düzenin salak bir gazetecisi olarak yazdım işte…

Ama İzmir Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Sertel’in şu satırlarına da dikkatinizi çekmek istiyorum: “Üstelik cezaevinde bulunan meslektaşlarımız insan hakları, yasa ve yönetmeliklere aykırı uygulamalar nedeniyle zulüm altında olduklarını ifade ediyorlar. Gördükleri kötü muameleler nedeniyle zulüm altında olan sadece cezaevinde bulunan gazeteciler değil, sendikasızlaştırılan, hakları ellerinden alınan, çalışma koşulları ağırlaştırılan, yoksulluk sınırında yaşamaya zorlanan, baskı, şiddet ve yıldırma politikaları altında görevini yapmaya çalışan bütün gazetecilerdir. Unutulmamalıdır ki, basının sendikal haklardan etkin bir biçimde yararlanamadığı dönemlerde basının üzerindeki sansür baskıları daha da artmıştır. Bu nedenle eğer özgür bir basından söz etmek istiyorsak, bunun en önemli şartının da kaybedilen hakların geri iadesi olduğunu biliyoruz.”

Başkan Sertel de en önemli dikkati “cezaevine” çekmiş…

Başkanın talimatı anlaşılmıştır…

Umarım gelecek 24 Temmuz’da da ben cezaevinde olurum…

Özge BEŞİRLİ

1. yazımda taksi şoförleri hakkındaki izlenimlerimi belirtmiştim. 2. yazımda ise otobüs şoförleri hakkındaki gözlemlerimi yazacağım. Bu arada yanlış anlaşılma olmasın; benim bahsettiğim otobüs şoförleri şehir içi ulaşımı taşıyan toplu taşıma araçlarını kullanan insanlardır. Benim gözümden maddelerle otobüs şoförleri:

1) Yol onlarındır: Öyle zannederler ya da öyle sanmamızı isterler. Çünkü, araçları büyüktür… Sıkıysa onun yolunu almaya çalışın… Direksiyonu size doğru kırdığı an neye uğradığınızı şaşırırsınız. Bu yüzden de yol alanın değil kesinlikle onlarındır. İstedikleri şeritten istedikleri hızda geçme haklarına sahiptirler. İstedikleri durakta aniden durur istemediklerinin yüzüne bile bakmazlar. Siz de eğer bir otobüsün peşine takıldıysanız; onun istikametinde hareket edersiniz.

2) Duraklarda istedikleri kadar beklerler ve kitleleri peşinden sürüklerler: Otobüs durakları adı üstünde otobüslerin yolcu alıp bırakması için belirlenen yerlerdir. Çok yoğun bir trafik olduğunu düşünün. Mecburen bir otobüsün arkasında takılı kaldınız ve o sırada sadece takılı kalan araç sizin aracınız değildir; arkanızda da sizin kullandığınız gibi bir sürü araç bütün duraklarda itina ile durur ve kalkar. Bu yüzden de otobüs şoförlerinin inanmılmaz egoları vardır. Çünkü, kitleleri peşinden sürükler. Eğer düğün, sünnet gibi bir olayda arabalarla konvoy oluşturmak istiyorsanız; dar bir sokakta bir otobüsün peşine takılın yavaş yavaş kornalara basarak gidin. Birçok insan da sizin mutlu gününüzü kutlar.

3) Çok verimli çalışırlar: Mesai başlangıcında ve bitişinde kimse otobüs şoförleri kadar verimli çalışamaz. Çünkü, kafalarında öyle bir hesaplama yaparlar ki minimum yere maksimum insan sığdırabilirler. Bu yüzden de otobüsün ortalarında seyir eden yolcular istedikleri durakta inemezler ve işe geç kalma durumuyla karşı karşıya kalırlar. Otobüslerde ortada kaldığınızdan dolayı inmek için birçok insanı ezip geçmeniz gerekmektedir tabi kapının yolunu bulabilirseniz. Size tavsiyem oksijeni yani temiz havayı takip edin. Temiz havanın yoğun olduğu yerler kapının yakınlarıdır. Demem o ki otobüs şoförleri istemeden de birçok insanın ekmeğiyle oynayabilirler.

4)Yeteneklidirler: Güzergahları gereği bir çok otobüs Türkiye’mizin dar sokaklarından geçmek zorunda kalabilirler.Yani otobüs şoförleri imkansızı başarmak zorunda kalırlar; düşünsenize küçük bir arabanın bile zor döndüğü dönemeci otobüs günde kaç kere dönüyor. Bu arada belirtmek isterim otobüs şoförleri meslek aşkıyla işlerini zamanında yapmak için bazen o dar dönemeçlerde ters park etmiş arabaların yerini hafifçe hareket ettirebilirler. Dikkatli olun ve onların işlerini engellemeyin lütfen!

Otobüs şoförleri de belirttiğim gibi meslek aşkıyla hayatlarına devam ederler. Bu yüzden de saygım sonsuzdur. 3. yazımda görüşmek üzere hiçbir otobüsün peşine takılmamanız dileğiyle…

–
Özge Beşirli

Orhanli/Tuzla