Haldun DOMAÇ

Fenerbahçe’de Daum dönemi bitti. Yönetim krizi iyi yönetemedi ama Daum da sütten çıkmış ak kaşık değil.

Bunca rezilliğe gerek var mıydı? Köşeye kıstırma manevraları, tatlı su kurnazlıkları… Aba altından sopa göstermeler, karşılıklı restleşmeler… “Ben yüzümü batıya döndüm” diyen bir kulüpte asla yaşanmaması gereken olaylar bunlar. Ne yazık ki yaşandı ve milyonların gönül verdiği Fenerbahçe’yi yönetenler, Daum Krizi’ni yönetemedi.

Gidenin arkasından konuşmak, Delikanlılığın Raconuna sığmaz biliyorum ama işimizin bir parçası bu olduğu için iğneyi biraz da Daum’a da batırmamız gerekiyor. Sözleşmesi hakkında ve para konusunda direttiği için değil. Orada yerden göğe kadar haklı… Sen çalışanına 3 yıllık sözleşme yapıyorsan, onu gönderirken tazminatı gözden çıkaracaksın.  Burası tamam… Ancak Daum’un, “Ben ve ailem tehdit edildi” türünden kendisine haklılık zemini hazırlama açıkgözlüğü başta olmak üzere, bütün yıl görmezden geldiği basın mensuplarıyla sms trafiği oluşturması, Aykut Kocaman’ı ateşe atacak açıklamaları el altından basına sızdırma kurnazlığı kabul edilecek bir durum değildi.

Geçen yıl gelmesine onay verdiği Cristian Baroni sanki bir dünya yıldızıymış gibi yeni transfer Stoch’u (C)  Sınıfı bir oyuncu olarak tanımlaması bir başka ayıbıydı Daum’un. Bunları bir kenara bırakalım, dava arkadaşları Ayhan Tumani ile oğlunun (yakışıksız bir şekilde) bir anda kapı dışına bırakılmasını kendi menfaatleri yüzünden umursamadı. Bu da Daum’un ne kadar bencil olduğunun bir göstergesiydi. Haydi, bu duruma uyan o sözleri yazalım; ekibini arkasına bakmadan sattı…

Hele bir konu var ki akıllara zarar denilecek türden. Yıllardır çalıştığı ülkemizde Ulusal Marşımıza eşlik etmesine karşın tek kelime Türkçe konuşmazken, kriz ortamında gazetecilere Türkçe hitap etmesi hangi kelimelerle izah edilebilir anlatamıyorum. Özetle Daum bir kez daha geldi geçti. Umarım Daum, bundan sonra sadece tatilini geçirmek için Türkiye’ye gelir. Bundan pek emin değilim ama!!!

Neyse bunu bir kenara bırakalım ve Aykut Kocaman’a gelelim. Fenerbahçe’de yeni bir dönem başlıyor. Sarı-lacivertli takım bir kez daha kendi evladını vitrine sürüyor. Hem de çok kritik dönemde… Son maçta kaybedilen bir şampiyonluğun ardından, Daum krizi nedeniyle aşınmanın yoğun olduğu bir dönemde…

Bundan önce Rıdvan Dilmen ve Oğuz Çetin denemeleri olumsuz bitmişti. Üstelik her ikisi de Aziz Yıldırım Başkanlığı’nda. Sonu benzemesin ama Aykut Kocaman’ın işi de zor. Bu arada Daum’a verilecek 2,4 milyon euorunun kim tarafından nasıl ödeneceğini benim gibi kamuoyu da merakla bekliyor. Zarara neden olanlar mı, Fenerbahçe’nin kasası mı?

Haldun DOMAÇ

Bursaspor’un yükü ağırlaştı, sorumlulukları arttı. Şimdi atılacak her adım önemli… İşte Bursaspor’u bekleyen zor kararlar…

Düğün dernek kuruldu, kutlamalar coşkuyla yapıldı. Hepsini sonuna kadar hak etti Bursaspor camiası… Ancak işler bundan sonra başlıyor. Düğün evini temizleyip, toplamak ve yeniden hazırlamak lazım. Üstelik Bursaspor’un bu bağlamda sorumluluğu iki kart arttı. Şimdi uluslar arası alanda, göğüslerinde Ay-Yıldız’la sadece Bursa’nın değil, Türkiye’nin temsilcisi olacaklar. Ve Süper Lig’de unvanı yitirmemek, alınan başarının tesadüf olmadığını ortaya koymak için mücadele edecekler.

Sözün özü yük ağırlaştı. Böylesi bu yükün altından kalkmak için öncelikle doğru ve tutarlı bir transfer politikası izlemek gerekiyor. Bir başka önemli konu alternatifli bir kadro oluşturmak lazım… Hemen burada şu örneği verirsek, ne demek istediğimiz daha net anlaşılır. Bursaspor dönüm maçı olarak kabul edilen Fenerbahçe karşılaşmasını kazanırken, sarı-lacivertli takımın Lille maçı dönüşü oluşan yorgunluğundan yararlanmıştı. Şimdi bu türden durumlar Bursaspor’un da kapısını çalacaktır. Çarşamba- Pazar maç trafiğini kaldırmak için zengin ve alternatifli bir kadro şart.

Bunlar yapılırken, Bursaspor’un bekleyen en büyük tehlike transfer edilecek oyuncuların bedelleri. Geçmişte, Avrupa Kupası hedefi koyan bir takıma transfer yapmak için ayrılan bütçe bu denli büyük değildi. Daha mütevazı ücretlerle Bursaspor’a oyuncu transfer etmek mümkündü. Ancak şimdi şampiyon takıma transfer yapılacak. Ve gelecek oyuncular da biliyor ki Bursaspor’un elinde önemli bir bütçe var. Tabi dezavantajı gibi bunun avantajlı yönü de var. Hedefleri büyük oyuncular, şampiyonlar liginde oynamak için bazı ödünler verebilirler. Timsahlar bu avantajı iyi kullanmalıdır.

Sonuç olarak düğün evini toplamak ve düzenlemek kolay iş değil. Ancak bu dönemi Ertuğrul Sağlam ve ekibinin akıllı bir yöntemle geçeceğini düşünüyorum. Yoksa tüm yapılanlar bir saman alevi gibi parlayıp, sönmekten ibaret olur. Bunu futbolun içinde bulunan hiç kimse istemez. Hazır futbolumuz Anadolu’dan bir şampiyon daha çıkarmışken…

Haldun DOMAÇ

Bugüne kadar sustum… Ancak vicdani sorumluluğum ağır bastığı için kendimi açıklamaya yapmaya zorunlu hissettim.

Bugüne kadar sustum… Ancak vicdani sorumluluğum ağır bastığı için kendimi açıklamaya yapmaya zorunlu hissettim. Geceleri uykularım kaçtı, karabasanlar görmeye, kan-ter içinde uyanmaya başladım. “Bu yükle nereye kadar yaşayacağım” diyerek, gerçekleri açıklamaya karar verdim ve bu satırları kaleme almaya başladım.

Evet, bugüne kadar hiçbir yerde duymadığınız çarpıcı gerçeği açıklıyorum. Fenerbahçe, son haftalarda oynadığı maçlarda yüksek bir teknoloji ile özel olarak üretilmiş bir top kullandı. Yanlış okumadınız! Sarı-lacivertli kulüp tarafından içine çip yerleştirilen bir top üretildi ve uzaktan kumanda ile yönlendirilen bu top, Fenerbahçe’nin üst üste maçlar kazanmasını sağladı. Sıkı durun! İlk olarak Galatasaray maçında kullanılan bu çipli topların kumandası da Aziz Yıldırım’ın elindeydi. İşte bu nedenle Fenerbahçeli Selçuk’un çektiği o yumuşak şut Galatasaray kalecisi Leo Franco’nun sonunu hazırladı. Kasımpaşa kalecisi Murat’ın boşa çıkması, İvesa’nın topu içeri tokatlaması ve Serkan Kırıntılı’nın Güiza’nın kafasını kendi kalesine tokatlaması aslında o çipli topun Aziz Yıldırım tarafından uzaktan kumanda edilmesinin bir sonucu.

Aklınıza şu soru gelebilir… “Peki, Trabzon maçında Fenerbahçe neden kazanamadı?” Bunu da açıklayabilirim… Hesaba katılmayan bir durum çıktı ortaya… Şanlıurfa’da ki sıcak hava topun içindeki çipin 60. dakikadan sonra devreden çıkmasına neden oldu. Böyle olunca Fenerbahçe çaresiz kaldı. Hatırlayın o görüntüleri… Aziz Yıldırım, Trabzonspor Başkanı Sadri Şener’in yanında kıvranıyor ama uzaktan kumandanın çalışmaması sonucu sıkıntısı yüzüne yansıyordu.

Ohh… Şimdi rahatladım. Haftalardır futbol cinneti yaşayan ülkemi gerçeklerle yüzleştirme şansını buldum. Bunu yazmasan o kalecilerin halleri nice olurdu? Kim bilir daha kimler eklenirdi listeye… Bugün bazı kaleciler kendini kurtardıysa onların şansı şampiyonluğa giden Fenerbahçe’nin karşısında oynamamak oldu. Örneğin Galatasaray kalecisi Aykut Antalyasporlu Veysel’den yediği golü Güiza’dan yese ne olacaktı? Ya da Manisasporlu Hüseyin, Antalyasporlu Yalçın kendi kalesine golleri Fenerbahçe maçında atsa ne yazılacak, ne konuşulacaktı?

Şimdi görev Futbol Federasyonu’nda… İhbar ediyorum! Derhal soruşturma başlatılmalı ve o çipli topun hesabı sorulmalı… Yoksa “Canım Türkiyem” de sağlıklı düşünen insan bulmakta zorlanacağız. Federasyon hepimizin komplo teorisyeni olmasını istemiyorsa, lütfen bu ihbarı dikkate alsın!

Haldun DOMAÇ

Bu kadar gergin bir maçın, hasarsız bitmesi bir mucize… Fenerbahçe maçı kazanarak, mutlu sona yaklaştı

Bir haftada gerilimi yüksek iki kırılma maçı oynamak kolay değil. Bu açıdan Fenerbahçe’nin Ankaragücü karşısında elde ettiği farklı galibiyet son derece değerli… Tabi bu galibiyetle Fenerbahçe ligin son haftasına “Şampiyon gibi” giriyor desek yanlış olmaz.

Bir önemli nokta da, öncesinde her türlü çirkinliğin yaşandığı, yöneticilerin sorumsuzca konuştuğu, şike dedikodularının gündemden düşmediği maçın özellikle oyuncuların sağduyusu ile en azından sahada olaysız tamamlanmasıydı. Bu gecenin kazasız belasız bitmesi Türk Futbolu’nun yüz akıdır diyebiliriz.

Gelelim maça; Fenerbahçe oyuna gergin ve stresli başladı. Oyunun başında pas hatalarının çokluğu bunun belirgin kanıtıydı. Ankaragücü’nün Hürriyet’le Alex’i bağlama, kanatları iyi kapatıp, göbekte Rajnock’la kontrolü elinde tutma isteği maçın zor geçeceğinin göstergesiydi. Ancak Fenerbahçe en büyük silahı olan duran toptan golü bulunca Ankaragücü kilidi açıldı, Fenerbahçe rahatladı. Mehmet Topuz’un golü sonrası Fenerbahçe kontrolü tamamen ele geçirdi. Gerçi bu bölümde de Fenerbahçe sadece sol kanadından Vederson’la etkili oldu. Gol noktalarında ise yeterli bir görüntü çizemedi. Hiç kuşku yok ki bu tabloda Alex’in durgunluğunun etkisi büyüktü. Gol ayağı olarak sahada bulunan Güiza ise malum… Her zamanki gibi etkisiz elemandı. Ancak ne gariptir ki, oyunun ikinci yarısında, “eğri gemi, doğru sefer” yaptı ve Emre’nin kornerinde arka direkte topla buluşan Güiza, kötü vurdu ama Serkan’ın hatası, Fenerbahçe’yi iyice rahatlattı. Bu gole sanıyorum en çok sevinen Daum olmuştur… Hem Alman hoca hem de Güiza, Serkan’a ne kadar teşekkür etse azdır. Gol atmasına rağmen Güiza tercihinin doğru olmadığını bir kez daha yazalım.

Bu hataya karşın Daum oyuncu değişikliklerinde maçta isabetli kararlar verdi. Riski alıp, Alex’in yerine Cristian’ı sokarken Emre’ye Alex rolü biçmesi doğruydu. Sonra da kopan oyunda Emre’yi sarı karttan kurtarma hamlesiyle ikinci doğruyu yaptı.

Sonuç olarak Fenerbahçe zor bir dönemeci hasarsız, hatta keyifli döndü. Burada sarı-lacivertli takımın özellikle son 30 dakikada ki savunma direnci nedeniyle Lugano ve Bilica’nın adını ayrı yere yazmak şart. Maçın hakemi Kuddusi Müftüoğlu, ağır bir yükün altından kalktı. Rajnock’un attığı golde yardımcısı Nihat Mızrak’ın isabetli ofsayt kararı maçın doğru hamlesiydi.

Haldun DOMAÇ

Trabzonspor, son dakika golüyle yıkılırken, ayakta kalan oyuncu yine kaleci Onur’du.

Maçın kâğıt üzerinde puan değerinden başka bir anlamı yoktu. Kazanmak moral anlamına geliyordu. Böyle bir maçta Trabzonspor’un golcüsü Umut Bulut anlamsız bir kırmızı kart gördü ve takımını 26. dakikadan itibaren 10 kişi oynamak zorunda bıraktı. Kırmızı kart için anlamsız dememin nedeni, Umut’un gördüğü ilk sarı kart. Neden gördü o kartı? Hakeme itirazdan. Bu onun stres içinde olduğunun göstergesi ve geçen hafta Gutierez ile yaşadığı gerilimin bir uzantısı aslında. Neyse ki böylesi büyük önem taşımayan bir maçta gördü kırmızı kartı. Ve daha uzun vadede düşünürsek, iyi ki sezon artık sona eriyor. Çünkü Umut’un bu ağır yükün altında ezildiği net olarak görüldü.

Bu girişimiz nedeni Şenol Güneş’in oyun planının Umut’un kırmızı kartı ile yerle bir oluşu. Nitekim Güneş, geçen haftalarda denediği Garbirç’i ters ayakla sağda oynatma, Engin’le sol kanada işlerdik kazandırma isteğini yerine getiremedi. Ve 26. dakikadan sonra bir bakıma karşılaşma Eskişehirspor’un hücum oyuncuları ile Trabzonspor’ın savunması arasında cereyan etti. Burada öne çıkan yine kaleci Onur oldu. Son haftalarda zaten hep onun adını en başa yazmaya başladık. Bu Trabzonspor’un bu maç özelinde değil ama genel bir bakışla, savunmada zafiyetleri olduğunun da bir göstergesi. Güneş’in bu noktayı dikkatten kaçırmaması lazım… Bu uyarıyı Güneş’in dikkatine sunduktan sonra Onur’un performansıyla son dakikada yediği gole rağmen maçın adamı olduğu vurgulayalım.

Trabzonspor yaklaşık 60 dakika eksik oynadığı Eskişehirspor maçında ofansif olarak hiçbir etkinlik ortaya koyamadı. Sadece duran toplar ve uzaktan sürpriz şutlarla golü bulmaya çalıştı. Buna karşın İvesa’nın formasını bile terletecek aktiviteyi ortaya koyamadı.

Aslında sonuca bakmaksızın Güneş’in ikinci yarıya başlarken yaptığı hamlenin tam anlamıyla doğru olduğunu söylemek zor… Gabriç-Ceyhun değişikliğini 10 kişi kalan Trabzonspor’un defansif olarak güçlenmesi adına doğru kabul edebiliriz ama Burak-Alanzinho değişikliği için Şenol Güneş acele etti. Şenol hoca kontralar için Alanzinho’yu ikinci yarıda bir süre daha sahada tutabilirdi. Burak’ın oyuna girmesi Trabzonspor’a hiçbir kazanım getirmedi.

İkinci yarıda Eskişehirspor rakibi üzerinde büyük baskı kurdu. Son 15 dakikada ağırlaşan bu baskıya karşı direnen son kale Onur da düşünce, Ümit Karan ev sahibine galibiyeti getiren golü attı. Bu yenilgi umarım, sahada sorumsuzca kart gören herkese ders olur.

Ne futbol vardı ortada, ne pozisyon… Gerçi patates tarlasını andıran zeminin iyi futbolu engellediğini kabul edebiliriz ama ligin iki ofansif takımının bu gerekçenin arkasına saklanmaya hakkı olduğunu düşünmüyorum. Peki, o zaman ilk yarıda iki gol nasıl geldi sorusuna da yanıt verelim. Kasımpaşa’nın Keller, Merthan, Koray ve Ergün’den kurulu savunması topu birbirlerine bırakınca, Batalla bu ikramı geri çevirmedi ve ilk gol geldi. Bursasapor ikinci golde bu kadar bile zorlanmadı. Koray, kaleci Murat’a kısa top yaptı ve araya giren Sercan kariyerinin basit gollerinden birini attı.

Kasımpaşa savunmasını eleştirirken, orta alanın bu savunmaya yardımda yeterli olmadığını belirtelim. Bu bölgede kilit görev üstlenen Emre Toraman çok kötü bir günündeydi. Yılmaz Vural, Emre-Barış değişikliğini erken yapsa savunmayı daha önce güven altına alabilirdi. Kasımpaşa’nın pozisyon üretmekte zorlanmasında ise yine orta alandan yeterli destek gelmemesi etkiliydi. Bu arada Cenk’in arkadaşlarıyla ilişkilerinin takım olgusuna zarar verdiği de net olarak göründü. Cenk, her topun kendisine verilmesini istiyor, kendisi hata yaptığında bile arkadaşlarını suçluyor. Tipik yaşlı oyuncu sendromu diyebiliriz.

Oyunun ikinci yarısında Kasımpaşa’nın biraz daha ofansif görüntü çizmesinde Vural’ın yaptığı değişiklik yanında Ertuğrul Sağlam’ın Batalla- Bekir Ozan değişikliğinin de payı vardı. Bursaspor böylece skoru korumaya yönelik bir düşünce içine girince, savunmaya da yaslandı. Bu durum daha aktif bir Kasımpaşa tablosu ortaya koydu ama ev sahibinin ilk pozisyona 60. dakikada girdiğini söylersek, maçın fotoğrafını ortaya koymuş oluruz.

Sonuçta Bursaspor, Kasımpaşa’nın savunma hatalarını değerlendirerek, 3 puana ulaştı ve bir bakıma gizli değil, apaçık lider olduğunu ilan etti.

Haldun DOMAÇ

Çok bilenen bir fil bulmacası vardır. “İki fil çok dar bir köprüde karşılaşırsa ne olur?”

Yanıtı bilmeyenler için yazalım; “tesadüf olur.” Ankaragücü-Galatasaray maçını izlerken bu esprili bulmaca geldi aklıma…

Gelin bir de futbol penceresinden bakalım karşılaşmaya. Bu maç 30 gün gece gündüz oynansa sonucu ilk yarı “sıfır” ikinci yarısı “sıfır” olurdu. Özetle bu maçta gol tesadüf olurdu…

Aslında iki takımın sahaya sürdüğü kadrolara bakıldığında durum net bir biçimde ortaya çıktı. Galatasaray’ın orta alanında forvete destekte yetersiz, 4 orta saha oyuncusu Mustafa Sarp, Mehmet Topal, Ayhan ve Barış… Bunlardan son ikisi biraz ofansif işler yaparsa oyun renklerin diye düşündük ama ne gezer. Galatasaray’da orta alandan destek alamayan genç Emre Çolak ve Nonda’dan gol beklemekse, fazla iyimserlik olurdu.

Buna karşın Ankaragücü’nün durumu rakibinden farklı değildi. Bilal, Mehmet Çakır ve İlhan Parlak şekil olarak ofansif güç olarak göründü ama Servet ve uzun zamandır oynamayan Emre Güngör karşısında hamle üstünlüğünü hep rakiplerine bıraktı. Kaan, Hürriyet ve özellikle Murat Duruer’un hücuma katkıda yetersiz kalmasıysa ev sahibi ekibin gol yollarında cılız görüntüsünün bir başka nedeniydi.

Turu geçmesi için 4 gol atması gereken Ankaragücü’nün 90 dakikada sadece iki pozisyon üretmesi ise içler acısı durumun bir başka özetiydi. Galatasaray ise maçı pozisyonsuz tamamladı desek yanlış olmaz.

İşin garibi iki teknik adamın böylesi keyifsiz, heyecansız ve renksiz futbola razı olan görüntüsüydü. Rijkaard’ın Jo’yu 70’te oyuna sürmesi, üstelik forvet oyuncusu Nonda’yla değiştirmesi bunun ilk kanıtı. Hollandalı, Caner ve Arda gibi oyuncuları sahaya sürmeyerek bir bakıma 19 Mayıs stadına gelen seyircilere borçlandı. Ya da ligde yaşanan farklı Ankaragücü maçı yenilgisinin öfkesiyle, oyunu güzelleştirecek futbolcularını yanında tuttu ve faturayı Ankaragücü taraftarına kesti.

Roger Lemerre’de duruma razı olacak ki Aydın gibi bir hücum silahını oyuna sokmak için 80. dakikaya kadar bekledi. Sonuçta olan ikinci yarısı kar altında oynanan futbolu izlemek için 19 Mayıs’ı dolduran taraftara oldu. Ve bir soruyu yanıt aramak mecburiyeti doğdu. Sizce Ankaragücü-Galatasaray maçı kaç para eder?

Haldun DOMAÇ

Galatasaray’ın Lucas Neill transferi, futbol kamuoyunda farklı algılara neden oldu. Haldun Üstünel’in bir kez daha neonlara ismini yazdırdığı bu transfere ben nasıl bakıyorum, açıklayayım…

Avustralyalı İstanbul’a adım atar atmaz kolay kolay unutulmayacak bir söz söyledi; “Souness’in Galatasaray için ayrı bir önemi var. Fenerbahçe galibiyetinden sonra bayrak dikmişti. O olayı da biliyorum. Belki ben farklı bir şeyler yaratılabilir, ben de onun bir parçası olmaktan mutluluk duyarım.”

İşte bu sözler beni fazlasıyla rahatsız etti. Ligimizin marka değerini yükseltmekten, futbolumuzun kalitesini arttırmaktan, kavga- gürültüden uzaklaşmaktan söz ettiğimiz şu günlerde, ihtiyacımız olmayan tek şey gerilimdi. Ancak ne yazık ki Neill, bu sözleriyle Fenerbahçe-Galatasaray çekişmesinde daha forma giymeden hedef tahtası oldu, ayrıca iki takımın gerilim ocağına ekstradan odunlar attı.

Bu konuda suçu sadece ona yüklemek istemiyorum. Galatasaraylı yöneticilerin böylesi bir ortama nasıl izin verdiğini anlamak mümkün değil. Farklı bir açıdan bakarsak, Lucas Neill Galatasaray taraftarının sempatisini kazandı ama Türkiye’de Kewell olma fırsatını kaçırdı.

Bu açıdan maça eksi puanla başladı desek yanlış olmaz.

Şimdi gelelim sahanın içine… İşte burada Galatasaray’ın çok isabetli bir transfere imza attığını rahatlıkla yazabiliriz… Neil’i 12 Aralık’ta 3–3 biten Chelsea-Everton maçında Stamford Bridge stadında canlı olarak izledim. Stoper olarak Heitinga ile birlikte görev yaptı. Hamle zamanlaması, ikili mücadelelerde ki hırsı, topu kullanma becerisi bakımında Chelsea karşısında müthiş bir performans sergiledi. Özellikle savaşçı kişiliği ile öne çıkarken, takım ruhuna yaptığı katkı müthişti. Bu özellikleri dikkate alındığında Lucas Neill’in doğru bir transfer olduğunu yazmak yanlış olmaz. Ancak bu maçın görüntüsünde yanında görev yapan Heitinga’yla oluşturduğu uyumu dikkatten kaçırmamak lazım. Bu bakımdan Servet ile uyumu Galatasaray’ın savunma zaaflarını ortadan kaldıracaktır.

Bütün olumlu düşüncemize karşın, İstanbul ve Türk Futbolu’na intibakta oluşacak gecikme sıkıntı yaratabilir. Her şeye karşın ben Lucas Neill kalitesinde bir tecrübenin bu sıkıntıyı beklenenden kısa sürede aşacağına inanıyorum.

Son olarak şunu ekleyeyim. Neill’in gelişiyle Galatasaray’ın savunmada yüzde 30 güçlendiğini yazabilirim. Everton’un oyun anlayışı nedeniyle genelde baskı altında oynayan Neill’e Galatasaray’ın gücüne paralel olarak savunmada İngiltere’de olduğundan daha az düşecektir. Bu da onun işini kolaylaştıracak bir başka unsur olacak.

Bu arada aynı maçta Galatasaray’ın alacağı Jo’da oynamıştı. 45.dakikada sakatlanan Jo’yu bir başka yazının konusu yapmak üzere…

Fenerbahçe kupada iki maçta kazandığı 6 puanın rahatlığıyla çıktığı Tokatspor maçında rahatlığı rehavete dönüştürünce, aynı sıklette olmadığı rakibi karşısında sıkıntılı dakikalar yaşadı.

Daum aslında sıkıntıyı önceden sezmiş olacak ki, önemli kozlarını Alex ve Güiza’yı kenarda tutmak yerine sahaya sürmüştü. Başka bir söyleyişle tam anlamıyla bir rotasyondan söz edilemezdi. Dinlenenler Gökhan Gönül, Dos Santos ve Emre Belözoğlu’ydu. Yerlerine Bekir, Vederson ve Uğur Boral şans bulmuştu. Tabi Volkan’ların değişimi bir klasik olduğu için gündeme getirmeye gerek bile yok.

Tam söz buraya gelince yazalım, Bekir defansif olarak fazla sıkıntı yaşamadı, zaman zaman ofansif olarakta hücuma destek verdi. Ancak her şeye karşın, Bekir’in sağ bek olmadığı gerçeğini ortaya koyalım. İkinci Tokat golünde ters kademeye gelememiş olması bile bunun kanıtı…

Maça sol kanatta başlayan Vederson her zaman hazır… Yine ileri geri iyi çalıştı. Dos Santos’tan daha iyi savunması olduğu gerçek. Buna karşın, hiçbir zaman ilk tercih olmayacağı başka bir gerçek.

Gelelim Uğur Boral’a. Uğur için yazılacak final cümlesi şu; “kendi yeteneklerinin farkında değil.” Başka bir söyleyişle yapması gereken, topu sol çizgide rakibin üstüne sürüp, kenar ortası yapmak. Bunu üç kez yaptı hepsinde de tehlike yarattı. Ancak Uğur, bunu yapmak yerine topu tutup geri ve yana oynama alışkanlığında kurtulamadığı, ya da işin kolayını yaptığı için her geçen gün Fenerbahçe’den uzaklaşıyor. Bizden hatırlatması.

Maçın geneline baktığımızda Tokatspor, Fenerbahçe karşısında aradaki sıklet farkını hissettirmeyecek cesaret ve kararlılıkta bir maç çıkardı. Orta alanda Ogün ve Şamil yorulana kadar, savunma dik durdu. Kaleci Ergin de… Konuk ekipte Arif attığı gol ve asistiyle dikkat çeken oyuncu oldu. Özetle Tokatspor yükselme gurubuna tesadüfen gelmediğini kanıtladığı gibi, iddialı olabileceğini ortaya koydu.

Fenerbahçe’de ise Özer, Emre’nin görevine soyunurken, etkili değildi. Mehmet Topuz da öyle… Yine Bilica ile Lugano öne çıkan oyuncular olmaya çalıştı. Fenerbahçe’yi konsantrasyon olarak hazır olmadığı bir maçta daha fazla eleştirmenin doğru olmadığını vurgulayıp, iki noktaya daha dikkat çekelim. Birincisi Deivid. Oyuna lütfen giriyor, ayağını topa lütfen uzatıyor. Bu görüntüsüyle aklı Zico’da olduğu belli. Fenerbahçe de gereğini yapmalı… Son sözümüz Bilica’ya… Maçın 87. dakikasında arkası dönük rakibe faul yapıp, sarı kart gördü… Denilebilir ki, bir sarı karta mı tıkıldın? Evet, böylesi rahat maçta, bu gerginliği yaparsa, sonrasını siz düşünün!