Cezaevine girmek istiyorum

Hasan Tahsin KOCABAŞ

Sevsinler topunuzu ayda bilmem kaç bin dolar alıp, en baba odalarda “halk için” yaz yazdığını iddia eden şaşkalozlar… Sabah hocacıyken akşamına “dönerek” locacılara payanda olan titrek sultanlar sizi… Sansür kalkmışmış… Yuh…

Ne diyeyim ki ben şimdi?

Diyorlar ki tuzu kuru ve de belki de her cins “yandaş” meslektaşlar: “Kutlu olsun günümüz, sansür kalktı çünkü…”

Sevsinler topunuzu ayda bilmem kaç bin dolar alıp, en baba odalarda “halk için” yaz yazdığını iddia eden şaşkalozlar…

Sabah hocacıyken akşamına “dönerek” locacılara payanda olan titrek sultanlar sizi…

Sansür kalkmışmış…

Yuh…

Hangi sansür? Hala II. Abdülhamit rüyası mı görüyorsunuz şaşkınlar?

II. Abdülhamit öldü…

Vahdettin, Damat Ferit falan da öldü…

Mustafa Kemal, İnönü, Menderes, Özal da öldü…

Yıl oldu 2010…

2010’nun gerçeklerini konuşamayan çanak yalayıcılar kalkmış şimdi 1908 eylemini “bayram” ya da “gün” diye kutluyorlar öyle mi?

Allah layığınızı versin diyeceğim ama Allah’ı Türkiye medyasının yozlaşması meselesine karıştırmanın âlemi yok…

Nerede 1908 nerede 2010…

1908’den 2010’na gelinceye kadar neler olmuş neler yaşanmış memlekette…

Başlı başına 2007 seçimlerinden bu yana geçen süreç bile neredeyse 1908’i hatırlatıyor da kimin umurunda acaba?

Evet yine agresifim…

Yine öfkeliyim…

Yine sinirliyim ve “24 Temmuz kutlu olsun” diyecek olanın alnını karışlama modundayım…

Çok kişisel olacak biliyorum…

Tuncay Özkan, Mustafa Balbay, Aydınlık dergisinin iki çalışanı ve adını bilmediğim nice meslektaşın başına gelenler ortadayken “24 Temmuz kutlu olsun” diyebilecek olanın her şeyinden şüphe ederim…

Mustafa Balbay, Tuncay Özkan “ulusal” çapta gazeteciler, eyvallah!

Ya yerel?

İzmir’inden Konya’sına, Diyarbakır’ına yerel meslektaşlar…

Biz?

Ben?

Mesela ben 24 Temmuz’da “basın kartımdan” oldum.

Aziz Kocaoğlu’nu çok eleştirmişim…

Mehmet Tekelioğlu’yla, Taha Aksoy’la falan uğraşmışım…

İş adamı, eğitimci, benzinci pek sayın Abdullah Kavuk’la ilgili “yalanlar” yazmışım… (zaten yalan yazdığım için Cumhuriyet Savcısı dava açtı onlara değil mi? (!))

Başka?

Başka mason localarına “takmışım”, Sabetaycıların aleyhineymişim…

Buca Belediye Başkanı Tatı’nın (hala dostum mu emin değilim)muhalifleriyle görüşmüşüm… Hurşit Tolon’u çok severmişim… Türk Milliyetçisiymişim… Yatıp kalkıp Atatürk diyormuşum, başka bir şey demiyormuşum…

Bunlar benim suçum…

Kovuldum, ya da istifa ettim…

Yazamıyorum “kocaman” gazetelerde… Çıkamıyorum “asıl işim” televizyonlara…

Ve bir 24 Temmuz’da işsiz, sigortasız, beş parasız bir gazeteciyim… Ve basın kartımdan da oldum… Üstelik meslekte 25 yıla giderken… Emekliliğe bir küsur yıl varken…

Ajansım yok… Ticaretten anlamam… Danışmanlık bana göre değil, yapamam…

Eee?

Ne olacak?

Değişeyim mi?

Evimin her yanını ampulle mi donatayım?

Yaparsam namerdim…

Peki, hatam, yanlışım yok mu?

Çoook! İnkar etmiyorum ki?

Her insan gibi borcum da var ve aslanlar gibi ödeyemiyorum… Belki başka belalar da var kapıda… Allah bilir…

Yazarken, konuşurken “dost” olanlar şimdi kayıp… O zamanlar “derdim olur da söylemezsen ayıp edersin” diyenler şimdi telefona çıkmıyor…

Bir Müslüm Karaaslan bir de Gazetem Ege’nin sahibi Hilmi Çınar…

Sağ olsun ikisi de… Ama yok…

Bu kez “bekleyeceğim”… Kamuoyu’nda yazıp bekleyeceğim…

Karaburun’a gittim geçen…

Televizyon programından tanıyan ne çok yurttaş çıktı karşıma… Şükürler olsun… Allah her meslektaşıma nasip etsin bu duyguyu…

Ben kartlı da olsa, kartsız da “gazeteciyim”… Ama sürgün, yasaklı gazeteciyim…

ABD’li başkanlarını övenler…

Hem Atatürkçü hem liberal hem Amerikancı, hem AB’ci olan “stratejistler” köşe yazsın, milletvekili olmak için, belediye başkanı olmak için mesleğimi “basamak” yapanlar gazetecilik taslasın…

Bana ne?

Ben 24 Temmuz’da mesleğimin kimlik kartından oldum… 22 yıllık meslek hayatımın son 7 yılında kartım vardı zaten… Kartla doğmadım ki… Gün olur devran döner…

İş adamları, reklam ajansları gazeteci kellesine oynarsa…

Siyasilerin dostluğu naylonsa…

Meslektaşlarda “koltuk” kaygusu varsa…

Âlemde herkes dansöz olduysa ben ne yapayım?

Bir önemli insan “Hasan Tahsin pimi çekilmiş el bombası, kimde patlayacağı belli olmaz” demişti…

Allah Allah, lafa bak… Ben neymişim de bilmiyormuşum…

Oysa keşke bilseydim “bombalığımı”, bilirdim “kimlerde” patlayacağımı…

Kutlamıyorum…

Kutlayanları da “normal” görmüyorum…

Bugün “düştüm”… Ama “yarın” belli mi olur?

Allah’a “konjonktürel” inanmıyorum ki… Elbet umutluyum… Ömrüm varsa “yarından” umutlanmaya devam edeceğim…

Mesela sizi bilmem ama ben referandumda “hayır” diyeceğim… Ama anayasa maddeleri için falan değil.

İsterseniz eleştirin beni…

Ben tamamen kişisel sebeplerden dolayı “hayır” diyeceğim…

AKP’nin yarattığı korkudan etkilenen medya patronlarının terörü yüzünden “hayır” diyeceğim… “Medya maymunu” olmak istemediğim, mesleğimin kutsallığına inandığım, Ebedi Şef’e sadakatim, tarihime saygım, inancımım gereği için “hayır” diyeceğim… Gazeteciliği tüccarlığa, köşe yazarlığını da “şakşakçılığa” çevirdikleri için “hayır” diyeceğim…

Bir 24 Temmuz’da gazeteci kimli kartımı iade ettim…

Rahmetli Piriştina’ya benim yaptığım muhalefeti kimse yapmamıştı… Ama ben “mesleğimden de” olmamıştım… Lakin ne acıdır ki ……. Neyse boşverin!

Kafanıza da takmayın…

Bu sahtekâr düzenin salak bir gazetecisi olarak yazdım işte…

Ama İzmir Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Sertel’in şu satırlarına da dikkatinizi çekmek istiyorum: “Üstelik cezaevinde bulunan meslektaşlarımız insan hakları, yasa ve yönetmeliklere aykırı uygulamalar nedeniyle zulüm altında olduklarını ifade ediyorlar. Gördükleri kötü muameleler nedeniyle zulüm altında olan sadece cezaevinde bulunan gazeteciler değil, sendikasızlaştırılan, hakları ellerinden alınan, çalışma koşulları ağırlaştırılan, yoksulluk sınırında yaşamaya zorlanan, baskı, şiddet ve yıldırma politikaları altında görevini yapmaya çalışan bütün gazetecilerdir. Unutulmamalıdır ki, basının sendikal haklardan etkin bir biçimde yararlanamadığı dönemlerde basının üzerindeki sansür baskıları daha da artmıştır. Bu nedenle eğer özgür bir basından söz etmek istiyorsak, bunun en önemli şartının da kaybedilen hakların geri iadesi olduğunu biliyoruz.”

Başkan Sertel de en önemli dikkati “cezaevine” çekmiş…

Başkanın talimatı anlaşılmıştır…

Umarım gelecek 24 Temmuz’da da ben cezaevinde olurum…

Hasan Tahsin KOCABAŞ

Türkiye’de esen hava “demokrasi havası” falan değil… Esen hava hokkabazlık, düzenbazlık, çıkarcılık, teslimiyetçilik ve belki de en ağırı “müstemleke” havası…

Ne idik?

Ne olduk?

Ne olacağız?

Türkiye’de esen hava “demokrasi havası” falan değil…

Esen hava hokkabazlık, düzenbazlık, çıkarcılık, teslimiyetçilik ve belki de en ağırı “müstemleke” havası…

Bugünkü mevkisini, makamını, şanını, servetini, şöhretini, unvanını, rütbesini neye ve kime borçlu olduğunu unutan, beyinleri ve de ruhları kiralık hatta satılık, içinde “adam” olmayan “elbiselerin” konuşma “modunda” homurtular çıkararak güya “hizmet” ettiği ama “kime ve neye hizmet ettiğini” gizlediği bir sahtekârlık düzeni yaşıyoruz…

Atatürk’ün adını en çok ağzına alanlar bile “samimi” değil…

Türk Kurtuluş Savaşı ruhunu en ateşli savunanlar bile “cesur” değil… Samimi hiç değil…

İğrenç, yapış yapış yılışık en çok da “fırdöndülerin” kazandığı düzen bu düzen…

Dostluk asla kalmadı…

Aile ilişkileri bile neredeyse dizi saatlerine göre ayarlanıyor…

ABD ve AB kuklası bölücülerle diyalogu “demokrasi” zanneden nice “çakma Atatürkçülerin pirim yaptığı, mevki makam sahibi olduğu bir düzen bu düzen…

Amerikan, İsrail ve AB çıkarlarına “uşaklık” edip bunu da “ekonomik işbirliği” diye yutturmaya çalışan mide bulandırıcı bir “iş dünyası örgütlenmesi” de cabası…

Türk, Türklük, Türk Tarihi, Kurtuluş Savaşı, Mustafa Kemal ve dava arkadaşlarını ağızlara almamayı “küreselleşmeye ayak uydurmak” sanan bir yığın “zengin” ama “onursuz” insanımsının “ahkâm kestiği” samimiyetsiz bir süreç…

Vatandaşı ve sorunlarını asla ciddiye ve dikkate almayan ve egemen güçlere teslim olup sadece “oynayan” bir medya…

Bir yandan Atatürk’ü savunup diğer yandan Amerikan çıkarlarına “eyvallah” diyenleri kendine danışman eden bir CHP…

İzmir’de CHP’nin il başkanlığına “yeniden” gelen eski “Dervişçi” Rıfat Efendinin kendine “danışman” olarak uygun gördüğü muhterem acaba CHP’nin içinde kimlerin “dikkatini” çekti ya da “çekmemesi” normal mi?

Kimdir “Muhterem Üstat Danışman”? Bugüne kadarki yaşamı nerelerde, neler yaparak geçmiştir bilmiyorum… Google’ye baktım “biyografi” yok ki öğreneyim… Lakin Google Amerikan değil mi?

“Üstat ve de muhterem danışmanın” yazılarını yıllardır takip ederim…

İki ay içinde hem Obama’nın “farklı ABD başkanı” olduğunu “ısrarla” yazmak sonra da dönüp Türkiye’nin Kemalist bağımsızlıkçı gençlerine, TGB’ye “övgüler” yağdırmak acaba hangi “küresel stratejinin” gereği?

Ama “devir” bu düzene “muhalif” bile olunsa “adaptasyonu” gerektiriyor…

Yani özde “küresel çıkarların savunuculuğu” yapılırken, ustaca stratejilerle AKP ya da türevlerinin “muhalifiymiş” gibi de olunabiliyor…

Dün DP, AP, ANAP, DYP “çizgisinde” şan, şöhret, servet sahibi olan nice eski bakan, vekil ve akıl hocasının “şimdilerde” birden bire “radikal Atatürkçü” yazılar yazmalarının nedeni acaba AKP içinde “yer bulamamaları” olabilir mi? Yani AKP “onlara” Sağlık Bakanlığı, Ekonomi Bakanlığı falan verse durum farklı olabilir miydi?

Bilemem ben sadece “düşüncemi” paylaşıyorum…

Öyle “rahatsızlık” yaratacağımı da sanmam…

Ne de olsa artık “işsiz” gazeteciler kervanına sessiz sedasız katılan bir uslanmaz yurttaşım… Ne de olsa İzmir’de köşe yaşarlığı, TV yorumculuğu yapan nice muteber ve de muhterem zevat bolca mevcut… Bizimkisi burada olsa olsa “yeteneklerimizi kaybetmeme” savaşımı olabilir…

Samimiyetsiz bir süreç…

BOP’un bir yığın oyunlarının alçakça, haince, riyakârca ve küstahça oynandığı tarihsel bir süreç…

Samimiyetsizlik belki de hepimizin damarlarına nüfuz etmeye başladı…

Geçen yazıda İzmir Konak’taki Vecdi Altay ürünü Anıtkabir Sergisi’ni kaleme almıştık…

Çok sonra bir baktık ki “emekli öğretmen” bir gazeteci tanıdığımız gazete ekindeki köşesinde konu etmiş bu serginin içler acısı halini…

Demek ki hala “işe yarıyoruz” diye gülümsedik biz de… Öğretmen köşe yazarı dostumuza Büyükşehir Belediyesi “lütfetmiş” cevap göndermiş, öğrendik… Yapılan “gazetecilikti” sonunda değil mi? Lakin cevap daha da “yürek yakıcı”… Kaldırılacakmış Anıtkabir Sergisi…

Kimse tepki göstermedi!

Kimse “neden” demedi?

Kimse “olmaz” demedi?

Neden?

Dedik ya, samimiyetsizlik diz boyu…

Küresel tezgâh çarkları öyle bir işliyor ki, etkilenmemek mümkün değil…

Belki doğrusunu yapacak Belediye… Bugün Mustafa Kemal demek, “Biricik ebedi önderimiz” demek ne kadar riskli… Bir Atatürk diyorsanız cümle içinde üç tane de “demokrasi” ve “globalleşme” falan diyeceksiniz ki başınız belaya girmesin…

Alın size bir hüzünlü hatıra daha…

Cumhuriyet’in 10. Yılında, 1933’de İzmir – Mordoğan – Karaburun yolunun hatırası olarak bir çeşme yapılmış…

Kim biliyor?

Vali mi? Belediye Başkanı mı? Kaymakamlar mı?

Çeşmenin kitabesinde “Cumhuriyet’in mubarek eserlerinden İzmir Mordoğan Karaburun yolunun hatırası olarak İzmir Valisi Kazım Paşa tarafından yaptırılmıştır. Şubat 1933”

Hemen her olayda “10. Yıl Marşını” söyleriz ama Cumhuriyet’in 10. Yıl hatıralarını sahipsiz bırakırız…

Atatürk artık bir “tarihi kahraman”…

ABD’nin çizdiği, AKP’nin uyguladığı “Yeni Osmanlıcılık” yolunda Atatürk olsa olsa “gericiliğin” sembolü olacak, ne malum?

Lakin devir “çağdaş demokrasi” devri, mahsusçuktan da olsa…

Türkiye’de esen müstemleke havasının etkisiyle samimiyetsizlik pirim yapıyor…

Her şey sanal, göstermelik, ciddiyetsiz…

Ve bu samimiyetsizlik egemenliğinde ben ne yazarsam yazayım burada…

Siz ister “evet” deyin ister “hayır”!

Kısa… Kısa… Kısa…

• İzmir’de bir “özel yetkili” Cumhuriyet Savcısı vardı hani? Hani adı da Murat Gök! İzmir’de “efendiler” hiç sevmedi, oyun etti, tezgâh kurdu ve Gök “gitti”? Neden gitmişti, hatırlıyor musunuz? Bir dahaki yazıda Murat Gök’ün kulaklarını çınlatacağım. İki kez ben de görüşmüştüm ya?
• İzmir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu “organize işlerden” bahsetmiş… Aziz Başkan bu “organize işleri” yeni mi anladı acaba? Acaba hiç düşünüyor mu 2004’deki Aziz Kocaoğlu ile 2010’daki Aziz Kocaoğlu “aynı mı” diye?

Referandumu değil Behlülü düşün..

Hasan Tahsin KOCABAŞ

AKP kendi borusunu istediği gibi öttürüyor. Diğerleri ise halktan uzak muhalefetlerini sen ben bizim oğlan mantığıyla yaşıyor.

Tuhafınıza gitmesin şimdi…

Ben bu “12 Eylül referandumunun” ne “evet’indeyim” ne de “hayır’ında”…

Referandumdan çok “zavallı Behlül’ün” o mezarın başından ayrıldıktan sonra ne yaptığını, nereye gittiğini falan düşünüyorum…

Hatta bazen aklıma geliyor da kahroluyorum yahu!

Israrlara dayanamadım ve internetten büyük bir sabır gösterip, oturup izledim o “acayip” ve de “reyting rekorları” kıran diziyi…

Ciddi söylüyorum bakın… Ben Behlül kardeşimizin akıbetine “taktım”…

Neden “takmayayım ki”?

Hem Türkiye’nin akıbeti belli değil mi?

Nereye gidiyor Türkiye sizce? “Muasır medeniyetler” seviyesine mi?

Yok yok…

Behlül’ün akıbeti, Türkiye’nin ve de İzmir’in akıbetinden daha mühim…

12 Eylül’de “referandum” var değil mi?

Bugün siyaset yapanların cümlesi, siyasi mevcudiyetlerini borçlu oldukları bir “önemli günde” tam da “12 Eylül ruhuna” yakışır bir “halk oylaması” yapacaklar değil mi?

AKP “evet” diyor diğerleri CHP, MHP, BDP falan da “hayır”…

Peki “halk”?

Yani adı “halk oylaması” olan bir sandık başı eylemde, halk ne diyor?

Sandık başında “oy kullanmadan” önce “normalde” bilgilenmek gerekir ama nerede?

Hangi “sandık başı eylem öncesi” şöyle dört başı mamur bir “bilgilendirme” yaşadı ki benim canım halkım?

Yahu ben de o “halkın” bir ferdiyim, yurttaşım…

Neden “evet” neden “hayır” diyeceğiz?

Anayasa değişse ne olacak mesela?

Hepimizin başına “kuş mu” konacak?

Anayasa değişince adam kayırma, torpil, rüşvet, yolsuzluk, açlık, işsizlik, yalan, riya, fitne, fesat, terör, töre cinayetleri, aile içi şiddet, kadın ve genç sorunları, doğu – batı uçurumu, ayrımcılık, gelir dengesizliği, medyadaki tüccarlıklar, sahte basın falan “bitecek mi”?

Hayır!

AKP ve işbirlikçileriyle “Bilderberg efendileri” sevinecek o kadar…

Yahu ortada gerçekten “hepimizi” ilgilendiren bir “şey” olsa “bilmez miyiz?

Erdoğan “evet” deyin diyor, Gandi Bey ve Devlet Bey “hayır”!

Neden?

AKP kendi borusunu istediği gibi öttürüyor…

Diğerleri ise “halktan uzak” muhalefetlerini “sen ben bizim oğlan” mantığıyla yaşıyor…

Eeeee?

Halk ne yapıyor?

Cevabı ben neden yazayım ki?

CHP ve MHP’li vekiller otobüse mi biniyor?

Uçakta “ekonomik koltuklara mı” oturuyor?

Devlet Hastanelerine mi gidiyor?

Köy kahvelerinde bile dinlemekten çok konuşuyorlar, o da ayda yılda bir defa…

Peki iktidarı ve muhalefeti ile “halk temsilcisi” olduklarını “iddia” edenler şimdi ne yapacaklar yani? Meydanlara çıkıp “evet” ya da “hayır” deyin mi diyecekler?

Peki neye “evet” neye “hayır”?

Basın kılığına girmiş “boyalı medya” kafa karıştırmaktan başka ne yapıyor?

Yahu geçin siz geçin…

Ben Behlül’ün akıbetini merak ediyorum referandumun ya da Türkiye ve İzmir’in değil…

Memlekete “rol” biçilmiş…

Dışişleri Bakanı ve de “Yeni Osmanlıcılık âlimi” Davutoğlu efendi gidip Wilson denen herifin vakfının ödülünü aldı mı almadı mı? O Wilson ki, Bay Davutoğlu’nun düşlerini kurduğu “Osmanlı’nın” köküne kibrit suyu döken Amerikalı değil mi? Dünya siyasi tarihine Ermenistan, Kürdistan gibi Anadolu’yu bölücü fikirleri sokan herif değil mi bu Wilson?

Osmanlı’nın çanına ot tıkayan bir herifin vakfından ödül alan Dış İşleri Bakanı nasıl “Osmanlı düşü” kurar peki? Vallahi kursa kursa Ata Demirer’in başrolünü oynadığı “Osmanlı Cumhuriyeti’ni” kurar…

Kim bilir belki de “akıbet” budur…

AB “evet’çi”, ABD “evet’çi” şimdi kafası karışık “halkım” hayır der mi?

Cevap vermiyorum…

Ben dedim ya “Behlül’ü” merak ediyorum… Zavallı çocuk acaba şimdi ne yapıyor?

Örneğin ben artık AKP’ye kızmıyorum…

Adamlar hiçbir şeyden korkmadan, çekinmeden istediklerini istedikleri gibi yapmıyor mu?

Kim engel olabildi?

Kadroları cillop gibi…

Birlik beraberlikleri maşallah parmak ısırtmıyor mu?

Şimdi Ramazan da kapıda…

Dağıt iftarlıkları Anadolu’da olsun bitsin… Bakın bakalım “evet mi” yoksa “hayır mı”?

Hani bir söz vardır “Allah kimseyi açlıkla, yoksullukla terbiye etmesin” diye mi ne?

Peki nerede mahalle ölçeğinde muhalefet?

Alın size İzmir…. Belediye Başkanları CHP’li değil mi?

Milletvekillerinin çoğu da CHP’li? Hatta İzmir’de muhalefet vekilleri, iktidar vekillerinden çok…

Ama yeni devlet üniversitesinin adı “kel alaka” Kâtip Çelebi oluverdi…

Hani nerede eylem?

Nerede İzmir duruşu?

Hani çağdaş, demokrat, Atatürk sevdalısı İzmir?

Yahu Konak’taki Anıtkabir Sergisini bile koruyamayan CHP’li Büyükşehir ve Konak Belediyeleri o acayip “inek heykelleri” ile acaba ne demek istiyorlar?

AKP istediğini istediği gibi yapar arkadaş… Yapıyor da…

Bornova’da CHP’li Belediye var ama AKP’li meclis üyesinin şu yargıya taşınmış “benzinliği” hala çatır çatır çalışıyor…

Ne demişler “niyet hayır akıbet hayır” değil mi?

Lakin buradaki “hayır” oy rengi “hayır” değil…

Niyeti “çözemeyen” muhalefet “akıbete” müstahaktır bence…

AKP aslanlar gibi medyayı “dizayn” etti mi? Etti…

Yahu AKP’li olmayan İzmir’de bile durum farklı değil…

Televizyonların, gazetelerin ödü patlamıyor mu AKP’den?

Habertürk’ün ABD temsilcisini bile “yemediler mi”?

Ama 9 Eylül’de utanmadan, yüz kızarmadan “herkes” Atatürk diye bağıracak…

Konak’taki sergiyi “terk edenler” ellerine sopalı küçük bayrakları alıp Onuncu Yıl Marşının sadece bir iki dörtlüğünü çığıracak…

Hatta Kabotaj Bayramı’nda olduğu gibi “halat çekme” yarışı da yapılabilir… Ama bu kez “devletin karşısına” Arkas beyefendi ile mahdumu ve de muhterem Geza Bey çıksın…

Yakışır yani…

Bakın yine karıştırdım…

Yahu acaba ne halde şimdi zavallı Behlül?

Neyse…

Referandumla falan zerre kadar ilgilenmiyorum…

Vatan uğruna, bayrak uğruna gencecik yaşta hayatını veren kahraman şehitlerimizle, o cehenneme gidesice teröristleri “bir tutan” siyasetçilerin olduğu bir ülke oldu Türkiye…

Durduk yerde de olmadı…

Ve bu “oluşun” dönüm tarihi 12 Eylül 1980’di…

Şimdi bir 12 Eylül’e yine “dönüm noktası” diyorlar…

Mesele işte bu ve tarih tekerrür ediyor…

Ülkemde ağır bir “müstemleke” havası var…

İzmir’de o sömürgeci Levantenlerin “hortlakları” dolaşmaya başladı…

Basın, limanlar, tersaneler, havaalanları, üniversiteler, sanayi, ticaret, eğitim, kültür hızla yabancılaşıyor, yabancılaştı… Serhat boylarına “lejyonerler” yerleştirilecekmiş…

Ve biz…

Türk halkı…

Sokaklardaki inek heykellerine bakıyoruz…

Zavallı Behlül şimdi karnını neyle doyuruyor acaba?

12 Eylül’deki referanduma gitmeyi bile sorguluyorum…

“Niyeti” çözememiş bir milletin ferdi olarak “akıbete” müstahakız vesselam…

ANITKABİR SERGİSİ’NE DAİR!

İzmir Konak’ta 2006’da açılan “Anıtkabir Sergisi’nin” içler acısı durumundan kurtulmasını bekliyorum ama duyduklarım bunun pek de kolay olmadığını söylüyor. İZENERJİ denen şirketin “harekete” geçmesi gerekiyormuş.  Benim anlamadığım Valilik, Emniyet, Milli Eğitim, Konak Kaymakamlığı, Büyükşehir Belediyesi, SGK, Gelir İdaresi gibi kurumların bulunduğu Konak Meydanı’ndan o serginin içler acısı halini bugüne kadar nasıl oldu da kimse görmedi? Sadece bir kez daha “yazıklar olsun” diyorum bu “maskeli balonun” maskeli kahramanlarına

Bir sezon finali, bir kitap ve gazetecilik

Hasan Tahsin KOCABAŞ

Çok laf yalansız, çok para haramsız olmaz derlerdi eskiden Şimdi para sahipleri kendilerinde her şeyi yapmaya muktedir gücü hissetmiyorlar mı?

İstanbul’un “uyuşturucu” modundaki aptalca dizileriyle aram yok… Onca kanal içinde de toplasam ya üç ya da dört diziyi ya izlerim ya da izlemeyi unuturum… Ama pazartesi akşamları Kanal D’deki “Arka Sokaklar” benim “kaçırmamaya” çalıştığım dizilerdendi. Geçen pazartesi o da “sezon finali” yaptı ve ekrandan ayrıldı… Lakin final “sinir bozucuydu”…

Şimdi “Arka Sokaklar’a” virgül koyup bir de üç günde bitirdiğim, size de tavsiye edeceğim kitaba geçeyim… Ahmet Ümit’in son eseri “İstanbul Hatırası”…

“Arka Sokaklar’ın” idealist polis ekibini bir “mafya babası” adeta “bitirme noktasına” getirdi sezon finalinde… Sonbaharda yeniden başladığında o acar ekip yeniden “canlanacak mı” bilmem ama sezon finali acayip “mesajlı” bitti benim için… Ahmet Ümit’in kitabında ise seri ve tarihi mesajlı cinayetlerin yanı sıra bir “işadamı” vardı asıl noktada… Hem dizi filmde hem de kitapta “hatırlı” ama işi hep “karanlık” olan iki işadamı…

Dizideki işadamı “polislere” tuzak kuruyor ama “hatırlı”… Yıllarca yemediği halt kalmamış, holding bile kurmuş ama pislik bir adam… Polis defalarca peşine düşmüş bu “pislik işadamının” ama bu “pislik herifin” özellikle “Ankara’da yeri” olduğundan ve “güçlü tanıdıklara sahip olduğundan” daha da önemlisi “para babası” falan sayıldığından hep “yakayı kaptırmamış”… Polis de yakalayamamış…

Kitapta ise yine “pislik” bir adam var güya “arka planda”… Bir aşiret çocuğu… İyi eğitim almış… Turizme yönelmiş… İstanbul’un tarihi dokusunu “kafasına göre” sahiplenip “rant” yaratmış… Ne “SİT” tanımış ne de “kanun”… Adam satın alacak kadar güçlü… Kendi amaçlarına uygun bilim adamları, belediyeciler ve dikkat buyurun “köşe yazarı” gazeteciler bile “satın” almış kendine kitaptaki “pislik işadamı”…

Hem kitaptaki hem de dizideki “işadamları” görünürde yardımsever, melek yüzlü ve yurdunu düşünen adamlar… Lakin bu taktıkları maske… Maskenin ardında paraya ve dolayısıyla şeytana tapan iğrenç ötesi pislik dolu bir kişiliğe sahipler…

Neyse…

Neden bunları anlattım size…

E etkilendim yahu… Paylaşmak istedim…

“Çok laf yalansız, çok para haramsız olmaz” derlerdi eskiden… Şimdi “para sahipleri” ne yazık ki kendilerini peygamber de değil adeta Allah gibi görmüyorlar mı? Kendilerinde “her şeyi yapmaya muktedir güç” hissetmiyorlar mı?

Denizleri, nehirleri kirleten, çalışanlarına “kuru ekmek parası” maaşı reva gören kimler?

Darbe dönemlerinde “işçi hakları kısıtlansın” diye darbeci generallere mektuplar yazan “iş dünyası” değil mi?

Lafı nereye getireceğim?

Benim de başımda bir dert var…

Nedir o dert? Yazacağım ama konu artık “yargıda”… Acayip ithamlarla karşı karşıyayım bilesiniz… Diyorlar ki “Hasan Tahsin günaha giriyorsun, uğraştığın yerde yirmi küsur kişi çalışıyor, ekmeklerinden olurlarsa nasıl rahat uyursun?”

Ben de ayrıntıları “mahkeme sonrasına” bırakıp bir soru sorayım size…

Lütfen siz de düşüncelerinizi yazın yorum kutusuna…

Çünkü büyük bir yalnızlık duygusuna kapıldım. Ben “gazeteci” olduğumu sanıyordum. Sanıyordum ki benim meslektaşlarım “reklam ve ilana” rağmen “doğru yaptığım” için cezalandırılmama sessiz kalmazlar. Lakin yanılmışım…

Ben kimsenin ekmeğiyle oynamadım.

Çünkü Allah’tan gerçekten korkarım.

İşte soru:

Ortada bir suç varsa, hatta bu suç “gazetecilik” sonrası Cumhuriyet Savcısı tarafından iddianame haline getirildiyse, Ekim ayında açılmış davanın ikinci duruşması varsa, Büyükşehir ve Bornova Belediyeleri “suç karşısında” gereğini yapmamışsa, gariban insanlar silahla tehdit edilmişse, orman alanları işgale uğramışsa, birinci derece SİT ihlali varsa, bilenler “susuyorsa”, duyanlar “sağırsa”, bu “kişi” İzmir’in “hatırlısıysa”, Valisinden emniyet müdürüne, Belediye Başkanından milletvekiline herkes bu şahsın “dostuysa”, Büyükşehir Belediyesi’nde “müfettişler” bu işin peşindeyse ve ben de “gazeteciysem” bunları “yazmalıyım mı” yoksa “bilmezden mi” gelmeliyim?

Ben “görevimi” yaptığıma inanmıştım…

Ama öyle değilmiş gerçek olan “gerçekler”…

Bilmiyorum şimdi siz ne düşüneceksiniz?

Biliyorum ki aranızda ve İzmir’de “şehit gazeteci Hasan Tahsin’i” ve Uğur Mumcu’yu “hayırla” ananlarınız da vardır…

O zaman bu yazıyı “aynaya bakıp” bir daha okuyabilir misiniz?

Hasan Tahsin

İkisini de tanımıyorum.. Hiç oturup bir çay içmişliğimiz yok.. Ama benim meslektaşım ikisi de..

İkisini de tanımıyorum…

Hiç oturup bir çay içmişliğimiz yok…

Ama “benim meslektaşım” ikisi de…

Mustafa Balbay kadar kulakları çınlatılmasa bile, onlar da en az Mustafa Balbay, Tuncay Özkan ve belki de “içerideki başkaları” kadar “gazeteci”…

Hem de “sadece” gazeteci…

Öyle “hobi” modunda “medyacı” değil…

Öyle “başka bir şey olmak” için köşeleri, ekranları hayâsızca işgal eden “çakmalar” gibi değil…

Harbi gazeteci ikisi de…

Biri Ulusal Kanal İstanbul İstihbarat Şefi Ufuk Akaya diğeri Aydınlık dergisinin Genel Yayın Yönetmeni Deniz Yıldırım…

“Gazetecilik” yapıp “içeri atıldılar”…

Tam 8 aydır da aslanlar gibi yatıyorlar “içeride”…

Tıpkı “aslanlar gibi yatan” Mustafa Balbay ve Tuncay Özkan gibi…

Eğer işiniz “medya maymunluğu” değil de “harbi gazetecilikse” sevilmezsiniz…

İşinizi yaparken “arkadaşınız” çok olur da, Allah muhafaza “çelme yediyseniz” yapayalnız kalırsınız belki de kalabalıklar içinde…

Ulusal Kanal izler misiniz bilmem, ama ben fırsat yakaladıkça izlerim. Aydınlık dergisi okur musunuz onu da bilmem, ama ben neredeyse her hafta mutlaka alırım ve okurum… Çünkü Aydınlık’ı almazsam sevgili Hayati Özcan çok kızar… Şaka bir yana siyasal bakış açısı ne olursa olsun ben her yayını okurum, izlemeye çalışırım. Yeter ki yayın “yalamasın”, “yavşamasın”, “adam gibi” olsun…

Bildiğim odur ki “yandaş” olmamış Ufuk ve Deniz…

“Yandaşlara” her daim serbest olan “güya gazeteciliği” Deniz ve Ufuk “harbiden” yapınca son 8 aylarını mahpusta “bedel ödeyerek” geçirmişler…

Umduğum ve beklediğim de bu “onurlu mahpusluklarının” tez vakit son bulması…

Ama dedim ya, “bedeli çok ağır” gazeteciliğin…

Ufuk ve Deniz “bedele” baştan “eyvallah” çekip “gazetecilik” etmişler…

“Medyacı” olmadınız mı işiniz zor…

Artık devir “tüccar gazeteci”…

Hem para kazanmayı bileceksin hem de gazetecilik edeceksin. Tabii yaptığın gazetecilikse…

Gazeteci para kazanmayı bilebilir mi?

Aslında işi olmaza parayla ama devir “yavşama” devri ya? Mesela şehit haberlerini “ağlayarak” vereceksin ama arkasından gelen “Behlül ve Bihter” haberinde 32’lik bir sırıtmayı takınacaksın… Meslektaşlarınla asla “dost” olmayacaksın, düştüklerinde bir tekme de sen atacaksın ki alem “şan” görsün… Lakin iş “hak hukuk” meselesine gelince mangalda da kül bırakmayacaksın… Kokteyllerde işadamlarının fırıldağı olacaksın. Ya da Vali, Emniyet Müdürü görünce “tanrı” görmüş gibi yapacaksın… Başbakan veya bakan demiyorum… Zaten onlarla ne mümkün “görüşmek”? Maazallah görüşünce de “harbi gazeteciysen” zaten fırçayı yersin anında…

Gazetecilik bedeli ağır meslek… Medyacılık ise tam maymunluk…

Medyacı eğlendirir ama gazeteci “düşündürür”!

Eğlenince ne olur bilemem de düşününce “yurttaş” olduğunu hissedersin… Düşünürsen “vekilinin” önünde düğmeni iliklemezsin… Düşünürsen sorgularsın. Her duyduğuna inanmaz, gaza gelmez, aptalca sloganlarla çakma yurtseverlik taslamazsın. Düşünürsen, Cumhuriyet’in 87. Yılında neden 10. Yıl Marşı “okunduğunu” masaya yatırırsın… Düşünürsen “sahip çıkarsın” sana sahip çıkana… Ve düşürsen gerçekle yalanı, doğruyla yanlışı, timsahla insanı ayırabilir, kimsenin kölesi olmazsın…

Ama bunlar boşuna 2010 Türkiye’sinde…

Eğer “düşünebilseydik” bugün, TV’deki o uyuşturucu dizinin Bihter’ine ne olduğunu merak etmez, terörün nereye gittiğini konuşurduk.

Eğer “düşünebilseydik” bugün, köşelerle ekranlar “gazeteciliği” başka hedeflere ahmakça basamak eden “çakmaları” değil üç kuruşluk kara rant sahiplerinin “telef ettiği” gazetecilere sahip çıkardık…

Eğer “düşünebilseydik” bugün, Ufuk ve Deniz “içeride” değil aramızda olurdu…

Ufuk ve Deniz, Balbay ve Özkan mutlaka “özgür” olacaklar… Lakin “kaçımız” yüzlerine bakacak “yüze” sahibiz?

İşte onu bilmiyorum!

YAZARIN NOTU:

Bu yazıyı kaleme aldığım saatlerde yine şehit haberi aldım… Elazığ’ın Karakoçan ilçesi kırsalında teröristlerle güvenlik güçleri arasında çıkan çatışmada, 2 asker şehit olmuş 1 vatandaş da ölmüş.  Şimdi sizden ricam yazının başına dönün ve “Yurttaşlık duygularınızla” bir daha okuyun… Acaba “yurttaş” olarak “bir şeyler” yapamaz mıyız?

Hasan Tahsin KOCABAŞ

Hasan Tahsini bitireceğim demiştim, bitirdim. Artık yazacak bir kasap kâğıdı bile bulamayacak demiş.. Sözüne güvendiğim bir arkadaşımdan duyduğum için yazıyorum buraya.. Yoksa yüreğinde duygu, damarında kan olmayanlar öylesine atıp tuttular ki…

Uzun zaman olmadı aslında…

Yine “sürgün” gibi bir olay…

Ya da “zorunlu bir izin”…

Son yazıyı mart ayında yazmışım…

Sonra?

Sonra yok…

Ben yazıyı durdurunca içinde “adam” olmayan bir “elbise” sağa sola telefonlar edivermiş büyük bir keyifle…

“Hasan Tahsin’i bitireceğim demiştim, bitirdim. Artık yazacak bir kasap kâğıdı bile bulamayacak” demiş… Sözüne güvendiğim bir arkadaşımdan duyduğum için yazıyorum buraya… Yoksa yüreğinde duygu, damarında kan olmayanlar öylesine “atıp tuttular ki” arkamızdan…

Peki neydi suçumuz?

“Düzene kafa tutmak!”

Bu yaşadığımız bir “düzense” gerçekten, tüküreyim ben bu düzene ağız dolusu…

Yahu bu düzen “yalan” düzeni… Olanı “reddetme” düzeni…

Önce dediler ki sana kafayı AKP taktı… Güldüm…

Ne bileyim işin içinde bir “benzin pompası” olduğunu…

O benzin pompasını tutan el İzmir’in kerameti kendinden menkul bir “seçkini”…

Beyin tartışılır…

Yürek tartışılır…

Aslında bu dünyada “dünyalılığı da” şüpheli…

Oruç tutuyor, Cuma namazı kılıyor, Umre’ye falan da gidiyordur… “Hoca Efendi’nin toplantılarına” katılırken bir yandan da “x” locasına dalıp “yedi kollu şamdan” taşımaya niyetleniyor…

Alem de bir garip…

“Kim olduğunun” ne önemi var ki? Nasreddin Hoca fıkrası gibi yahu… “İtibar hem kaftan da hem de kavukta”… Başında “kavuk” varsa güya adamsın… Lakin bilmiyor ki kafasında “kavuk” olanlar, emr-i hak vaki olduğunda “hesaba çekildiklerinde” yani… O “plaza gazetecileri” kurtaramayacak hiçbirini…

Allah’ın buyruğunu benden daha iyi bilirler aslında…

Demiş ki Yaradan “kul hakkıyla gelmeyin affetmem”…

Artık “buradayım” ve…

Önce Müslüm Karaaslan sonra da kadim abim Serdar Öztürk… Nasıl reddedebilirdim ki?

“Ara sıra yazayım” dedim ve “yeniden” geçtim klavye karşısına…

Ne acı tesadüf… İlk kelime dökülürken ekrana “şehit sayısı 10” oldu…

Allah’ım ne acı… Şehitlik en eşsiz mertebe de, gel bunu şehidin ateşinin düştüğü ana, baba, eş, çocuk yüreğine anlat…

Kim şehit etti aslanlarımızı?

PKK mı? Yahu geçin bir… Onlar kukla, taşeron… “Tetikçiyi” değil “silahı verenle” hesaplaşabiliyor musun?

Hayır…

O zaman bugün 10 yarın 100… Hiç de bağırma “şehitler olmez” diye…

Ölüyorlar… Vatan da “başka türlü” ve çatır çatır bölünüyor…

Şehidin kanı ABD’nin elinden damlıyor… ABD “af eder mi” İsrail’e kafa tutmayı?

Hani Obama “farklıydı”?

“Farklı” diyenin alnını karışlarım… “Farklı” diyen defosun gitsin o zaman Obama’sına…

Al Obama’yı vur Bush’a, sonra ikisini de al vur Wilson’a…

Wilson’dan Obama’ya hiç değişmedi Türkiye’ye bakış… Değişmeyecek de… Lakin ne hazindir ki “içerideki ortakların” sayısı arttıkça artıyor…

Filistin için haykıranlar bakalım bir günde 10 şehit iki ayda 40’a yakın şehit için ne edecek?

Tabi tabii… Obama’dan “izin” çıkarsa onlar da iki yürüyüş bir nutuk…

Oyunun senaryosu hiç değişmedi aslında…

Zaman içinde yazacağım size… İzmir’dekileri de Türkiye’dekileri de…

Ama en acısı en dayanılmazı nedir biliyor musunuz?

Bugün bu kili oyunun en büyük “oyuncuları” meslektaşlarım…

Cumhuriyet’i, Mustafa Kemal’in davasını, Türklüğü savunmak çok zor artık…

Çünkü “olduğu gibi görünmeyenler” her yerde…

“Siz kimi kandırıyorsunuz!”

Hasan Tahsin KOCABAŞ

Hasan Tahsin KOCABAŞ

18 Mart… 1915’den 2010’na doğru gün gün, ay ay, yıl yıl “gelebilsek” yeniden, acaba “bugünü” hangi sözlerle ve duygularla yorumlarız?

18 Mart…

1915’den 2010’na doğru gün gün, ay ay, yıl yıl “gelebilsek” yeniden, acaba “bugünü” hangi sözlerle ve duygularla yorumlarız?

1915’den 1919’a…

1919’dan 1923’e…

1923’den 1940’a…

1940’dan 1980’e…

…Ve 1980’den 2010’na…

Ne çok “aşama” kaydetmiş aslında Türkiye Tarihi değil mi?

18 Mart ama…

Devletin televizyonundan tutun da, içinde Amerikalıların olduğu güya “yerli” televizyonlara, bunların “yerel” taklitçilerine ve de en “hakiki” gazeteden en “taraf” gazeteye kadar tüm “basın” görünümlü medya organlarında birçok telden “Çanakkale içinde…” türküsü çalacak, söylenecek ve yorumlanacak…

Çanakkale destanını askeri, siyasi, içtimai ve illaki “dini” yönlerinden yazıp söyleyeceklerin aklına acaba vatanın bağımsızlığı yönü de gelecek mi?

Son yıllarda inanılmaz artan, onca şehidi ve gaziyi “yok” sayıp hatta onca askerin “yan gelip yattığını” sanıp onca muharebeyi “meleklerin” yaptığına inanan tuhaf yorumların nedeni acaba “gerçeği” unutturmak olabilir mi?

Öyle ya, Çanakkale’de iki yüz binin üzerinde verdiğimiz “genç” şehidin hangi amaçla ve gözünü kırpmadan canını verdiği ülkü neydi acaba?

Sadece “Allah rızası” için şehit olmak mı?

Yoksa “vatanın bağrına girmiş düşmanın kovulması mıydı” o müthiş ülkü?

Bağımsızlık neydi?

Namus, onur olabilir mi?

Ay yıldızlı al bayrağın gönderlerde “özgürce” dalgalanması, ezanın minarelerden özgürce okunması da olabilir değil mi?

Evet…

Onca askerimiz 1915’in Martı’ndan Ağustosu’na kadar verdi de verdi canını ve “geçirmedi” Çanakkale’yi düşmana…

Lakin sonra ne oldu?

Padişah ve halife ve de hükümeti ve de payitaht “işgal olunmadı mı”?

Mondros, Sevr nasıl oldu?

Peki, sonra ne oldu sonra?

Çanakkale’nin her saniyesi bir destan…

Ama Mehmedimizin canıyla koruduğu Çanakkale’den, birkaç yıl sonra Fatih Sultan Mehmet’ten “rövanş” alır gibi girmedi mi düşman İstanbul’a? 

Çanakkale’yi bugün konuşabiliyorsak…

Yazabiliyorsak…

Çocuklarımıza anlatabiliyorsak, öğretebiliyorsak bunu neye, kime, kimlere borçluyuz?

Amerikan, İngiliz mandası olsaydık acaba Çanakkale’de hangi bayrak(lar) dalgalanırdı bugün?

Çanakkale’yi konuştuğumuz kadar Sakarya’yı, İnönü’yü, Kocatepe’yi, İzmir’i, 9 Eylül’ü “konuşuyor muyuz”?

Çanakkale’ye düzenlenen turların onda biri Kocatepe’ye, Afyon’a, Kütahya’ya neden düzenlenmez acaba?

18 Mart 2010…

Çanakkale şehitlerini Fatihalarla, minnetle analım, anacağız tabii ki…

Ama bence Çanakkale’yi hatırlamamızın sebebi olan Ulusal Kurtuluş Savaşı kahramanlarına da gösterilim artık minnetimizi… Çünkü Çanakkale olmasaydı Kurtuluş Savaşı olmaz dı, Kurtuluş Savaşı da olmasaydı bugün Çanakkale’yi “anamazdık”!

Hasan Tahsin KOCABAŞ