AŞK TUTANAKLARI

Hay yarabbim Allahım!

Başım çatlıyor, böğrümde dombur dombur davullar çalıyor sanki.Grip olmuşum, gözlerimi açamıyorum. Uzaktan kapı zilini duydum.Yardımcım koşarak yattığım odaya girdi.

‘Yabancı bir bay gelmiş, sizi görmek istiyor. Kılık kıyafeti biraz tuhaf, grip olduğunuzu söyledim,’ dedi.

‘Kimmiş acaba?’

‘Buyurun kartını yolladı size.’

Satı hanımın uzattığı karta şöyle bir gözattım. Uçuk fildişi kartın üstüne sarı ince bir yaldızla :

‘Giacomo Casanova’

‘Kadın avcısı, maceraperest, soylu,beyzade’

yazılmıştı.

Hayretler içinde doğruldum yattığım yerden.

‘Salona al Casanova’yı, geliyorum,’dedim.

Allah allah, geçenlerde de bildiğiniz gibi Tunalı Hilmi’de çamaşırcıda rastlamıştım kendisine. O gün fazla konuşmamıştık. Ona  Kraliçe Marie Antoinette’i sormalıyım, Venedik zindanlarında geçirdiği yıllarını, sayısız aşk maceralarını…

Alelacele üstüme bir şey geçirip salona gittim.

İnce uzun bir erkek silueti pencereden dışarıya, Gelincik sokağa bakıyordu. Başındaki beyaz bukleli peruka ensesinde siyah kadife kurdele ile tutturulmuştu. Üstümde şarap rengi kadifeden bir ceket, ayaklarında altın yaldız tokalı, hafif topuklu pabuçları vardı. Birden dönüp bana baktı. Yarabbim, erkeğin tarihi bir kez daha karşımdaydı işte!

Heyecandan gribi falan unutmuştum.Casanova benden de heyecanlı görünüyordu. Bir de baktım elinde bir dergi.

‘Bugün ondört şubat sevgililer günü,’dedi. ‘Buraya sizden bir ricada bulunmaya geldim’

‘Estağfurullah Sinyor Casanova, buyrun lütfen,’ dedim.

Casanova elindeki dergiyi hafifce oynattı, baktım, elindeki Alem dergisi.

‘Bu dergideki  bazı kadınları çok beğendim,’ dedi. ‘Öyle böyle değil, hayran oldum onlara. Bunlar benim alışık olduğum kadın tipinden çok değişik. Sanki büyülü varlıklar bunlar.’

‘Güldüm;

‘Modern kadınlar bunlar Sinyor Casanova, sosyete,’dedim.

Casanova: ‘Şu cep telefonunu aldım ama kullanamıyorum,bir türlü.Mesaj çekemiyorum, oysa bugün burada beğendiğim birkaç kadına sesli mesaj  yollamak istiyorum. Bana yardım eder misiniz?’ diye sordu.

‘Tabii ederim,’dedim.‘Ama bu sesli mesajı hiç duymadım, nedir o ?’

‘Sevgililer Günü için cep telefonu operatörlerinin bir hizmetiymiş, yetmişbeş yetmişbeşi çeviriyorum, ama bir türlü girişi yapamıyorum,’dedi.

Merak etmiştim:

‘Kimleri beğendiniz siz, Sinyor Casanova ?’ diye sordum.

Casanova, koltuğun kenarına ilişmişti. Derginin sayfalarını yavaş yavaş açarak :            ‘Bakın  bu hanım çok güzel,’ dedi.

Baktım, Ender Mermerci. Evinin salonunda antikalarının arasında çekilmiş bir fotoğrafı.

‘Şu, şu, sonra bu. Bir de bu,’ dedi Casanova.

Gösterdiği resimlere baktım: Azra Akın, Feryal Gülman, Seray Sever, Deniz Akkaya. İyi seçmişti doğrusu Casanova beğendiklerini.

‘Verin bana telefonu,’ dedim. Yetmişbeş yetmişbeşi tuşladım. Bir kadın sesi:

‘Hazır mesajı beğendinizse bire, beğenmedinizse ikiye, yenisini dinlemek istiyorsanız üçe, kendi sesinizi eklemek istiyorsanız dörde, şarkı söylemek istiyorsanız beşe, sesli mesajı yeniden dinlemek istiyorsanız altıya, hem mesaj, hem de müzik istiyorsanız yediye, beğenmedinizse yeniden ikiye basın,’dedi.

Casanova başını uzatmış dinliyordu.

‘Biz bu işin içinden çıkamayız Sinyor Casanova,’dedim.‘Kafam darmadağınık, biz bu mesaj işini toparlayamayız.’

‘Doğru,’dedi Casanova.

Canı sıkılmıştı besbelli, üstü mineli enfiye kutusunu yelek cebinden çıkartıp, burnuna enfiye çekti.

‘Ama ben bu güzel kadınlara mesaj çekmek istiyorum.’

‘Durun,’dedim. ‘Aklıma bir şey geldi. Ben size güzel şiirler okuyayım,siz de kendi sesinizden bunları güzellere yollayın.’

Casanova ilgilenmişti.

‘Lütfen okuyun,’dedi.

Bir an durdum. Sonra coşku ile Murathan Mungan’dan birkaç dize okudum:

alacanım,

mil yeşili gözlerin

dindirdi gözlerimi

kaç körü birden öldürdün bende

mahsur kaldım, eksik oldum, kapına düştüm

Casanova’nın gözleri parlamıştı.

‘Benim ruhum işte!’diye bağırdı.

‘Bunu kime yollayayım?’

Dergiyi açıp Ender Mermerci’yi gösterdi.

Küçük iskender’den birkaç dize patlattım:

şiddetle ihtiyacım var beni öpmene

dudakların dudaklarıma hacize gelsin

dokun! Dokun! Dokun etime,

etimle süslensin ardıç gözlerin

Casanova bir çığlık attı:

‘Benim ruhum!’

‘Kime gitsin bu?’

Parmağı ile Deniz Akkaya’yı gösterdi.

BEN SANA MECBURUM

Sanki kafayı bulmuştum. Atilla İlhan’dan birkaç dize patlattım:

Ben sana mecburum bilemezsin

adını mıh gibi aklımda tutuyorum

büyüdükçe büyüyor gözlerin

ben sana mecburum bilemezsin

içimi seninle ısıtıyorum

‘Kime gidiyor bu?’diye sordum.

Casanova parmağı ile Feryal Gülman’ı gösterdi.

‘Sinyor Casanova, o bayan evli,’dedim.

‘Olsun,’dedi. ‘Bu bir ondört şubat mesajı.’

Gittikçe kafayı buluyordum içmeden. Karşımda duran erkeğin tarihi, yıllanmış şarap gibiydi. Ahmet Muhip Dranas’tan birkaç dize patlattım:

Her düşüncemin ızdıraplı

Serüveni,  hayırlı rüyam.

Sen ey, günahlı ve sevaplı,

Allahlı ve şeytanlı dünyam!

‘Bu kime?’ diye sordum.

Casanova parmağı ile Azra Akın’ı gösterdi.

Gittikce çoşuyordum, Ümit Yaşar Oğuzcan’dan bir dörtlük attırdım:

Ben senin en çok sesini sevdim

Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi

Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren

Bana her zaman dost, her zaman sevgili

‘Bu kime gidiyor?’diye sordum.

Casanova parmağı ile Seray Sever’i gösterdi.

‘İyi oldu abi,’ dedim. ‘Denk düştü, kaseti çıktıydı yeni.’

YÜREĞİMDEN NAĞMELER

‘Aman hepsi çok iyi oldu,’dedi Casanova. ‘Bugün alırlar mı bu mesajları, aşk tutanakları  bunlar. Yüreğimden nağmeler?’

‘Gitti mesajlar, aldılar bile,’ dedim.

‘Türk Edebiyatının en güzel şiirlerinden bir demet yolladınız onlara.’

Casanova koltuğun arkasına yaslandı. Gözlerini kapatıp, davudi bir sesle şu dizeleri okudu;

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Böyle bir sevmek görülmemiştir.
Hayır, sanmayın ki beni unuttular.
Hala arasıra mektupları gelir.
Gerçek değildiler, birer umuttular
Eski bir şarkı, belki bir şiir
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular.

Gözlerimden yaşlar akıyordu. ‘Atilla İlhan,’diye mırıldandım.

‘Ateşi iyice çıktı,’diye bir fısıltı duydum kulağımın dibinde. ‘Antibiyotiğini almalı, bir de ateş düşürücü verelim. Şu mecmuayı çek başının altından.Alnına buzlu torba koyalım.’

Nazlı ERAY

GECE UÇUŞU

Nazlı ERAY

Napoli

Öğlen zamanı vardım Napoli’ye. Tren istasyonundan dışarıya çıkınca şehir birden sert bir içki gibi vurdu beni, çoktandır aradığım bir şeyi bulduğumu anlamıştım. Sanki güçlü bir erkek bileklerimden tutmuş, beni bir yerlere sürüklüyordu, ona karşı koymam imkansızdı; her şey çok tehlikeliydi, vahşi bir keşmekeş akıp gidiyordu çevremden. İşte Napoli’ye girer girmez bunları hissetmiştim, bir saniyede avucunun içine alıvermişti bu liman şehri beni. İlk görüşte tutulmuştum ona. Çantama sımsıkı sarılıp, ana cadde Via Roma’ya dalmıştım. Şehrin arterleri, daracık sokaklar iki yanımdan uzaklara açılıyor, eski binaların kapılarını tutan çıplak kadın heykelleri mermer gözleri ile bana bakıyor, köşe başlarında bir kapıya yaslanmış duran ince bıyıklı, siyah saçları limonla arkaya taranmış, kavruk erkekler yan gözle dünyayı süzüyor, balkonlardan çamaşırlar sarkıyor, trafik büyük bir uğultu ile, mide gazı gibi caddeden aşağıya akıp, bir devrin gaz çıkartması gibi, Via Roma’nın sonunda bir yerlerde patlayıp, mavi gökyüzüne karışıyordu.

Dean Martin’in şarkılarından biliyordum Napoli’yi. Henüz limanı görmemiştim. Ünlü komedyen Toto Napoliliydi. Atladığım taksideki şoförle konuşuyordum.

‘Toto aslında bir prensti.’ dedi genç şoför. ‘Annesi bir hizmetçi, babası bir prensti. Hiçbir zaman kabul etmemişti onu babası. Napoli’de çok sevilir Toto.’

Beyoğlu’nda Elhamra Sinemasına gittiğim yılları hatırladım. Annemle birlikte Toto’nun filmlerine gider, gülmekten katılırdık. ‘Toto Cezayir Batakhanelerinde’ aklımda kalmış. Jeyan Mahfi Ayral konuşurdu Toto’yu.

STROMBOLİ`DEKİ AŞK YUVASI

Otelime varmadan önce, ünlü yıldız Anna Magnani’nin de Napolili olduğunu öğrenmiştim.

Anna Magnani sevgilisi ünlü yönetmen Roberto Rossellini’yi İsveçli star Ingrid Bergman’a kaptırmıştı. Stromboli filminin çekimleri sırasında birbirlerine aşık olan Ingrid ve Roberto Rossellini`n Stromboli’de ufak bir aşk yuvası vardı. Bir İsveçli ile evli olan Ingrid, Roberto Rosselini’den hamile kalmış ve ikizleri Isotta ve Isabella’yı dünyaya getirmişti. Bu yasak aşk Hollywood’u karıştırmış, Ingrid yıllarca Amerika’da film çevirmemişti.

Simsiyah saçlı, kara bakışlı Anna Magnani’yi ünlü oyun yazarı Tenessee Williams’ın yanında gösteren bir fotoğraf gelmişti aklıma. Andrea Doria transatlantiğinin güvertesinde çekilmiş bir fotoğraftı bu. Anna Magnani, Tenessee Williams’ın ‘Döğme Gül’ oyununun Hollywood’da çekilecek olan filminin baş rolünde oynamaya gidiyordu.

Yıllar önce Anna Magnani’yi şöyle anlatan bir kalemi okumuştum.

‘Harika bir kadındı. Yaşamı öğleden sonra saat üç ile dört arasında başlardı. O zaman yatağından kalkar, birkaç yere telefon eder; akşam yemeğini en lüks restoranda yemek için hazırlanırdı.  Dostları ile buluşup, bir arada keyif ile yediği akşam yemeğinden sonra, masadan genç ve yakışıklı bir sevgili ile kalkar, kaldığı lüks apartmanın en üst katındaki dairesine çıkan asansöre genç adamla binip, düğmeye dokunur; cam asansör yukarıya doğru yükselirken şehri seyrederdi.’

Toto’nun bir şiiri gelmişti aklıma. Adı ‘L’alivella’ olmalıydı. ‘Su Terazisi.’ Hayal meyâl hatırlıyordum konusunu Su Terazisinin. Bir zenginle bir fakir yan yana gömülürler. Ama zenginin ölüsü yattığı yerden buna itiraz eder. ‘Biz seninle aynı yerde olamayız.’ der. Fakir ölünün yanıtını bir türlü hatırlayamıyordum. Ama L’alivella dengeleyici, eşitleyici bir şeydi, bir su terazisi kadar hassastı bu konu.

Düşüncelere dalmıştım. Gerçek bir prensti, çocukken Elhamra Sinemasında filmlerini izlediğim Toto ve ben şimdi onun kenti Napoli’deydim.

FLORANSA`YI SALLAYAN OYUN

Şöyle bir düşündüm; eşsiz mimarisi, heykelleri, meydanları ve sarayları ile ne kadar başka bir kentti Floransa. Şu anda içinde bulunduğum, erkek olduğunu hissettiğim Napoli ile ilgisi yoktu. Orada eski zaman kafelerinin içinde dolanan saatler ve zaman daha değişikti, kilise çanları daha sık duyuluyordu sanki. Pontevecchio köprüsünün üstündeki kuyumcu vitrinlerine baktıktan sonra köprünün taştan çıkıntılarına dayanıyor, aşağıdan bir serüven gibi akıp giden Arno nehrine bakıp, hayallere dalıyordum.

Teatro di Rifredi.

Rifredi Tiyatrosu. Kentin yeni bölümündeydi. Orada iki öyküm yönetmen Angelo Savelli tarafından oyunlaştırılmış, yıllardır kapalı gişe oynuyordu.

Davet edilmiştim tiyatroya. Savelli, öykülerim, Monte Kristo ve Rüya Sokağını oyunlaştırmış; duvarı delip, komşu erkeğin karanlık odasına kaçan Nebile’yi Serra Yılmaz; Rüya sokağında küçülüp, parmak çocuk olan, onu terk eden sevgilisini bulan kadını da Romalı Valentina Chicco oynuyordu. Salon alkıştan yıkılıyordu. Oyun Sienna’ya Roma’ya, Pizza’ya ve İsviçre’ye de gitmeye hazırlanıyordu.

Yorum eşsiz güzellikteydi. Salon tıklım tıklımdı. İnsanlar gülerken ağlamaya başlıyorlar, ağlarken birden gülüyorlardı. Sahnede kadın vardı, kadın ve acıları, mutluluğu, arayışları…

Oyuncular 5 kez sahneye çağrıldılar. En sonunda ben de sahneye çıkıp, selamladım oyunu çılgınca alkışlayan seyirciyi.

Heyecan içindeydim. Yurt dışında böyle bir coşkuyu yaşamak müthişti.

Bizim buralarda bunlardan kimsenin haberi yoktu.

SERSERİ BİR ERKEK

Evet, Napoli.

Yanındayım. Bırakmıyorum seni. Sanki parmağıma uyduruk bir alyans takıp, kandırdın beni. Ama severek, isteyerek inanıyorum sana. Öyle bir havan var işte. Serseri bir erkek gibisin.

Öğleden sonra, bir zamanlar Doria Kontunun sarayı olan, karanlık kat kat avlulu, muhallebi gibi önüme dökülen mermer merdivenli otelime yerleşmiştim. Tam şehrin göbeğindeki bu saray yavrusu inanılmaz bir şeydi, tavanlarda eşsiz tablolar, duvarlarda limon küfü alçıların arasında altın varaktan işlemeler ve kristal aynalar yer alıyordu. Koridorun sonundaki odamın kapısı açılınca şaşırmıştım. Süslü, aynalı duvarları ve işlemeli, dört metre yükseklikteki kubbeli tavanı ile gerçek bir sarayın salonu gibiydi. Sonradan odaya eklenen banyo bir hangar gibi açılıyordu, sakatlar için bir tekerlekli iskemle meyli de vardı.

Köşedeki televizyon tüm bu görkemin içinde minicik duruyordu. Onu hiç açmadım.

Az zamanım vardı Napoli’yi gezmek için. Tuhaf bir duygu uyanmıştı içimde. Bir sevgili ile kısıtlı bir zaman dilimine sığması gereken bir kaçamak yaşar gibiydim.

Sonunda bulmuştum deniz kenarını. Gergin şehir burada sakinleşmişti biraz.

Sarayın önünden, Halkın Sesi Meydanı’ndan yürüyüp, bir marinaya varmıştım. Karşımda Vezüv Yanardağı hafif bir sise bürünmüş, tüm görkemi ile duruyordu.

Onu görünce titredim. Gökyüzünde bir akşamüstü ayı belirmişti.

Nazlı ERAY

Elimde üç defteri kapsayan bölük pörçük anılardan oluşan, kapağı çekici fuşya renkli bir kitap. Fuşyanın derinliklerinden bana bakan bir çift güzel siyah göz, yüzü gölgeleyen biçimli bir burun, eğri bir gülüş, puanlı beyaz bir kürke sarılmış genç bir kadın.

Kitabın üstündeki yazıya takılıyor gözüm: “Hatıratım-Melek Kobra. ”

Kitabın adını duyar duymaz vuruldum. Kendine bu değişik ismi seçmiş olan kadını hemen tanımak istedim. Dün günlerden Cumartesiydi. İndim Kızılay’a. Kitap yeni gelmiş dağıtıma; bir tane alıp çıktım dışarıya. Kitabı yayına hazırlayan Gökhan Akçura. Yavaş yavaş sayfaları karıştırıyorum, kitabın içini süsleyen siyah beyaz fotoğrafların altlarını okuyorum. Melek Kobra’nın yirmibeş yıla sığmış kısacık hayatının son demlerini tutuyorum elimde.

Operet Kralı Muhlis Sabahattin’in tek kızı, ünlü oyuncu Ferdi Tayfur’un karısı ve Ayşe operetinin oyuncularından Melek Kobra. Onbeş yaşındayken bir güzellik yarışmasına da katılmış. Verem hastası. Eğer Melek Kobra beş yıl daha dayanabilseydi penisilin keşfedilmiş olacaktı, ama o 1939’da kısacık yaşamına veda etti.

Bu kitabı elime aldığımdan beri sanki Melek Kobra evimin içinde. Bir köşede oturuyor, kahverengi kadife sedire uzanıyor arada, aşık olduğu Ferdi Tayfur’u düşünüp iç çekiyor, pencereden dışarıya dalgın dalgın bakıyor, sanki bu talihsiz kadın evin içinde dolaşıp duruyor. Onun anıları, hayata susamışlığı, aşk ve yaşamak isteği öylesine etkiledi beni.

Melek Kobra Cerrahpaşa’daki akciğer ameliyatını bile yazmış. Hem de ne ayrıntı ile. Şaşırdım. Ölüme yolculuğunu satır satır belgelemiş sanki. Alman doktoruna olan hayranlığını dile getirmiş; Beyoğlu’nda yaşamın içinde olmayı, halsizlik hissetmemeyi, yorulmamayı, yaşamın bir parçası olmayı ne kadar çok istemiş.

Melek Kobra’nın anıları ile birlikte bir zamanlar babamdan dinlediğim İstiklal Caddesi’nde kibrit satan beyaz Rusların hikayeleri doldurdu evimi.

Bir akşamüstü, ölümünden birkaç yıl önce,  babamla Fenerbahçe koyuna  bakan evin balkonlu odasında yan yana oturuyorduk. Rahatsız olan babam, dünya güzeli annemin öldüğünü biliyor ama hiç bir şey söylemiyordu. İşte o gün koltukta yan yana otururken bana beyaz Rusları anlatmış, o sırada ikimiz gökyüzünde uçan daireye benzeyen tuhaf, çok parlak bir cisim görmüştük.

Annemin ölümünden sonra ender gidebiliyordum İstanbul’a. Anılar bana çok yüklü geliyordu. O apartımanın kapısından bile girerken bir tuhaf oluyordum.

İşte şimdi elimde tuttuğum bu fuşya renkli kitap, eski zamanın içine sıkışmış, unutulmuş, artık tanıkları olmayan bir yaşamın belirli gün ve gecelerini, Çamlıca’sını, İstanbul’unu büyük bir hastaneyi, kısacık bir ömrü bana anlatıyor, hem ilgimi çekiyor, hem de beni hüzünlendiriyordu.

Kitapta çok sevdiğim İtalyan şarkıcı Tino Rossi’nin söylediği “Bekleyeceğim-J’attendrai” adlı parça da var. Bu eski şarkıyı Tino Rossi’nin sesinden uzun araba yolculuklarımda dinlerim. Tuhaf, kadınsı bir sesi vardır İtalyan şarkıcını. Monte Carlo’da, Paris’te sahneye çıkarken yüzünü hafif pudralayıp, dudaklarına uçuk renkli bir parlatıcı sürüyordu Tino Rossi. Efemine değildi. Bambaşka bir tarzı, insanı heyecanlandıran, yaşamak istediği zamanlara götüren değişik kalitede bir sesi vardı.

MUSTAFA AMCAMIN MAVİ RAPSODİSİ

Tino Rossi deyince aklıma yitip gitmiş dünyalar, annem ve babamın bir vapur güvertesinde Avrupa’ya doğru yol alırken dans ettikleri mehtaplı geceler, anneannemin yıllar önce Yüksel Caddesindeki eve geç geldiğim zamanlar beni pencerede merakla beklemesi, koşarak mermer merdivenleri çıkıp, anneannemin boynuna sarılmam, Arap Mustafa namı ile anılan çok karizmatik bir kişiliğe sahip olan Mustafa amcamın II. Dünya Savaşı boyunca kaldığı Amerika’dan dönüşü gelir. Çok, ciddi ve ağır başlı bir bankacı olan babam ile Mustafa amcam sanki zıt kardeştiler. Mustafa amcam ben daha doğmadan babama,  “Abi ben Amerika’ya gideceğim,” diye tutturmuş, kaçak olarak bindiği bir şilebin kömürlük dairesinde altı ay yaşamıştı. Onunla birlikte kaçan ve  kömürlükte kalan arkadaşı hafifçe tırlatmış, altı ay sonra kara görünmüştü. Ama savaş zamanı geminin vardığı yer Amerika değildi. Mustafa amcam, Tahiti’ye inmişti!  Orada bir iki yıl kaldığını tahmin ediyorum. Ressam Paul Gaugain’in dünyasındaki uzun siyah saçlı, ellerinde karpuz dilimleri tutan güzelim yerli kızlar Mustafa amcamın çevresini sarıvermişlerdi. Babaannem köşkte, üst kattaki odada, Mustafa amcam artık hiç dönmeyecek diye ağlıyor, ben bir köşede bu Mustafa amcayı merak edip duruyordum.

Mustafa amcam bir sabah zamanı geldi, ahşap köşkün içine Gershwin’in müziği dalga dalga dolmuştu sanki. “Rhapsodi in Blue.” Amcam sonunda bir başka gemiye binip Amerika’ya gitmiş California Üniversitesi, Hukuk Fakültesini birincilikle bitirip dönmüştü. Çok hareketli, canlı, insana şaşkınlık veren bir adamdı. Ona bayılmıştım. En değişik müzikleri dinliyor, sofrasından kavun, karpuz eksik olmuyor, bir Amerikan arabası kullanıyor, elinde bir tenis raketi ile kortlarda yürek hoplatıyordu.

İşte Tino Rossi o günlerde bizim köşkte duyulur olmuştu.

Babaannem mutluydu, ahşap köşkün bütün çivileri Mustafa amcamın uzun yıllar sonra Amerika’dan dönmesi ile yerinden oynamıştı sanki. Evin içindeki sarı kedi bile hızlanmış, bir meteor gibi insanı kendine çeken Mustafa amcama ayak uydurmaya çalışıyordu.

Babam her zaman ağır başlı ve sakindi. Annem koyu kızıl saçlarını Şişhane Yokuşunda,  evin alt katındaki kuaför dükkanında bukle bukle taratıyor, kolumdan tutup beni Beyoğlu’nda dolaştırıyor; bir pasajda kaçmış çoraplarını çektiriyor, arada beni Yeni Melek sinemasına götürüyordu.

Tanrım, gong vurup salon karardığında ne kadar heyecanlanıyordum. Beyaz perdeye aşıktım.

ŞEHZADELERİN SESSİZ VALİSİ-BURSA

Nazlı ERAY

Bu yazıyı senin için yazıyorum Aysel. Hiç okumayacağını bildiğim halde.

Çoktandır Bursa’nın vazgeçilmez bir parçası oldun benim için, oysa senin bundan hiç haberin yok; Orhan Gazi Türbesinin oradaki, ulu çınar ağaçlarının altındaki o güzelim parkta, saat kulesinin oralarda bir yerde, pembe açmış bir gonca gül’ün yanında belirivermiştin. Az önce parkı çevreleyen demir parmaklılara dayanıp, bir süre aşağıya doğru akan Bursa’yı izlemiştim. Gece olsaydı, sokak ışıklarından, Arap Kadri’nin meyhanesinin bulunduğu sokağı bulup, çıkartabilirdim. Ama güzel bir akşam üstüydü zaman, soğuk bir kış rüzgarı yanaklarıma vurup ellerimi acıtıyor; zaten hassas olan gözlerimi sulandırıp neden bilmem beni sanki cezalandırıyordu. Oysa ne güzeldi oralar Aysel, biliyorsun.Sıra sıra şehzade sandukaları tuhaf bir hüzün bulutunun altında türbelerde yanyana sessizce bekleşiyorlar, sanki tılsımlı bir elin hepsine teker teker dokunup, onları yeniden bu çılgınca dönen dünyanın ve yaşam dediğimiz şu güzel karmaşanın; aşık olmanın, yemenin, içmenin, hüküm sürmenin ya da sürünmenin süregeldiği akan nehrin içine yeniden salıvermesini bekliyorlardı.

Kuledeki saatin akreple yelkovanı birazcık oynamıştı, köşedeki simitçiden sıcak bir simit almıştım ben. Kimse sonsuz uykularından uyandırmıyordu şehzadeleri, park gittikce kalabalıklaşıyordu. Aşıklar el ele tutuşup dolaşıyor, soğuğa dayanabilenler oturup gözgöze demli bir çay içiyorlardı. Kimisi çevik adımlarla iki yandan caddeye inen daracık dik merdivenlerden aşağıya inip, Bursa’nın karmaşasına karışıp gidiyorlardı.

O an yanıma gelmiştin Aysel.  Ne güzel yemyeşil gözlerin, hafif kınalanmış sarı saçların vardı. Yaşın 18 olmalıydı, çocuksu gözlerin pırıl pırıldı, muntazam burnun acı rüzgardan hafifçe kızarmıştı.

“Bir bakla falına bakayım, sana herşeyi söyleyeyim”, demiştin. “At bir milyon ablacığım.”

Beğeni ile bakıyordun bana, parlak leopar desenli kürküm, siyah rugan yarım çizmelerim etkilemişti seni, anlamıştım. Aysel, sen ince bir hırkaya sarılmıştın, tire miydi neydi? Bakla torban elindeydi, yeşil gözlerin bana umutla bakıyordu. Kürkümün çok hoşuna gittiğini anlamıştım, Aysel,  oysa eski bir kürktü o. Yıllar önce bir kış sabahı Viyana’da katedralin çanları çalıp dururken bir pasajın alt katında ki bir kürkçüden almıştım onu. Viyana buz gibi soğuktu, sürekli Mozart  Cafe’ye gidiyordum o zamanlar.

Aysel, sen Mozart cafe’yi görsen, bayılırdın biliyorum. Nerede ise yerlere kadar sarkan görkemli kristal avizeler; değişik duvar süsleri, porselen bebekler ve havada büyüleyici bir kahve kokusu vardı. Viyana’nın eski aristokrat havasını içinde taşıyan bir cafe idi burası.  Uzun vizon kürkleri  yerleri süpüren yaşlı kadınlar, ellerindeki tül eldivenleri yavaşça sıyırıp, meyveli pastaların listesine şöyle bir göz atıyor, üstü reçelli bir turta ısmarlıyorlardı kimi zaman. Havada o eski dünya, hiç bozulmamış olarak öylece asılı duruyordu sanki, öyle yoğun bir şeydi ki bu Aysel, istesen oturduğun masadan hafifçe öne doğru uzanıp, elinle eski Avusturya’ya dokunabilirdin. Ama kimse yapmıyordu bunu. Ben de krem şantili çilekli pastamı yiyordum.

BÜTÜN HAYATIM MURADİYE’NİN ORALARA SAÇILMIŞTI

Aysel, bir milyonu atmıştım yere. Alıp, cebine koydun. Baklaları  fırlatıvermiştin yere. Dikkatle balıyordum onlara. Sanki bütün hayatım Muradiye’nin oralara saçılmıştı. Yavaş yavaş yorumlamaya başladın baklaları ve küçük parlak düğmeleri. Nazarlar gördün, yapılmış muskalar gördün, atlatılmış hastalıklar. Dikkat etmeye başlamıştım sana şimdi.

“Bir milyon daha at, herşeyi söyleyeyim. İsimler söyleyeyim sana,” diyordun.

Hava çok soğuktu, otelime dönmek istiyordum.

“Ben hep buradayım ablacığım,” dedin bana. “Ben burada doğdum, burada büyüdüm. Beni herkes bilir bu parkta.”

Aşağıda  Zafer Plaza çok canlıydı, bayram günü tıklım tıklımdı yürüyen merdivenler,aşağıya inen asansör ve benim çok sevdiğim Cafe Renzi. Her sabah gidiyordum oraya, aynanın altındaki köşe masaya oturup bir Türk kahvesi söylüyordum. Kahvem gelmeden aynada yüzümü inceler, solgun muyum, iyi mi görünüyorum, şöyle bir bakardım. Muzlu süt yapan dükkan üst kattaydı, rengarenk  boyanmış devekuşu yumurtaları satan kızın yanından geçip gidiliyordu oraya. Muzlu sütü içince canlanıyor, kendime geliyordum  Aysel.

PAMELA ANDERSON`UN GÖĞSÜNDEN BURSA’YI SEYREDİYORUM

Otelim ne güzeldi. Çekirge yolu üstündeydi. Sanki Pamela Anderson, incecik beli, kocaman göğüsleri ile puslu yamacın kenarına oturmuş, Bursa’yı seyrediyordu. Işte öyle bir oteldi benim o bayram zamanı kaldığım otel. Oturmuş, Bursa ovasını, tepeden görünen sokakları, yeni mahalleleri, eski evleri izleyen dev bir Pamela Anderson gibiydi. Giriyordum Pamela Anderson’un arkasındaki kapıdan içeriye, resepsiyonun orada rahat eski zaman koltukları vardı. Kimi zaman biraz dinlenmek için içine gömülüyordum onların.

Yukarıya odama çıkınca, balkon kapımı açıp şöyle bir bakıyordum önümde uzanan Bursa’ya. İşte o an Pamela Anderson’un dolgun göğüslerini taşımaya çalışan bustiyerinin içinde gibiydim.  Böyle, değişikti kaldığım otel Aysel. Akşam üstü sis bastırırken, dağa çıkanların neşeli sesleri gelirdi kulağıma.

BİR OSMANLI HANIMEFENDİSİ

Çekirge yolu üstündeki altıyüz yıllık çınar ağacına gitmiştim bir sabah zamanı. Ne görkemli bir şeydi bu ulu çınar; çevreye dağılmış asırlık dallarında  biriken sular sabah ayazında donmuş, yaşlı çınar, tüm elmas ve pırlantalarını takmış bir Osmanlı hanımefendisi gibi karşılamıştı beni.

Aysel, ne kadar isterdim hayatımda öyle bir kadının olmasını. Kimbilir,  bazı günler ona kahve içmeye gitmeyi, kandilini kutlamayı, öyle bilge ve çok yaşamış bir kadınla hayatı yorumlamayı ne çok isterdim. Çınarın altında kahvehaneler vardı, ama çok soğuktu bu sabah zamanı oralar, tahtadan yapılmış bir kalem ve kırmızı ile  yeşile boyanmış bir hacivatla karagöz alıp dönmüştüm şehre.Timurtaş Paşa Türbesini bulmuştum caddenin bir köşesinde. Oraya bırakılmış ayakkabılar çevreyi dolduruyor, yaşlı bir kadın yeni açmış olduğu bir paket kesme şekerden bana ikram ediyordu. Bir gün önce, saçkıranlı bir berber çocuk saçımı taradı Aysel. Bütün dükkanlar kapalıydı, daracık bir merdivenle çıkılan buz gibi bir ikinci katta bulmuştum onu. Önümdeki ayna dalgalıydı, cılız bir elektrik sobası bacağımı okşuyordu. Gece otelde eğlence vardı;  vur patlasın, çal oynasın eğleniyordu herkes aşağıda. Ben, Pamela Anderson’un incecik beyaz dantelli sütyeninin içinden güzelim Bursa’yı seyrediyordum. Havada yanmış bir odun kokusu vardı, sis yavaş yavaş çevreyi kaplıyordu.

Sonra her geldiğimde, Muradiye’nin orada seni çok aradım Aysel.

Bulamadım.

Bu yazı senin için. Biraz da,bu binbir devinimle dolup taşan, yaşam dediğimiz tılsımın dalga dalga dolaştığı dünyaya bir türlü yeniden uyanamayan, sıra sıra hüzünle bekleyen şehzadeler için. Orada, seni parkta gördüğüm o soğuk rüzgarlı Bursa günü için.

Nazlı ERAY